The Naked Gun | Κριτική Ταινίας

Από μια σειρά που κράτησε μόλις μια σεζόν, το Police Squad!, το 1982, γεννήθηκε μια τριλογία και ένας κινηματογραφικός κωμικός χαρακτήρας που αποτέλεσε σημείο αναφοράς για δεκαετίες. Ο Lt. Frank Drebin του Leslie Nielsen από την τριλογία των ταινιών The Naked Gun (Τρελές Σφαίρες) ξεχωρίζει στο είδος των spoof κωμωδιών εδώ και δεκαετίες. Σήμερα, έπειτα από τριάντα ένα χρόνια, το συγκεκριμένο franchise επιστρέφει και το ρίσκο είναι ακόμα μεγαλύτερο για το The Naked Gun (⭐⭐⭐).

Ο γιος του Frank Drebin, o Frank Drebin Jr., καλείται να ηγηθεί της αστυνομικής ομάδας που πρέπει να ερευνήσει μια κατά πως φαίνεται αυτοκτονία αλλά που όλα δείχνουν ότι είναι κάτι μεγαλύτερο. Όταν η αδερφή του θύματος, μπερδεύεται στην έρευνα, ανοίγονται άλλα μονοπάτια που ενώνουν τις τελείες σε κάτι μεγαλύτερο και πιο σκοτεινό.

Ας μην γελιόμαστε, η υπόθεση των συγκεκριμένων ταινιών είναι απλά το πρόσχημα. Μια βάση ως σημείο εκκίνησης όλων των κωμικών καταστάσεων που περιμένει ο θεατής να δει και για αυτό έχει βρεθεί στη θέση του, στον κινηματογράφο. Οι spoof κωμωδίες, εκείνες οι κωμωδίες που στηρίζονται στη φάρσα και στη σάτιρα καταστάσεων, γεννήθηκαν τη δεκαετία του ’80, μεγαλούργησαν στα 90’s και 00’s αλλά σιγά σιγά χάθηκαν από προσώπου γης με την έλευση της δεκαετίας του ’10 και την παλινόρθωση του political correct.

Για πάνω από μια δεκαετία το Hollywood και έπειτα όλος ο κόσμος του θεάματος προσπαθεί να συνέλθει, να βρει τα πατήματα και να επαναφέρει την κωμωδία στο κινηματογραφικό βάθρο που ήταν. Σε άλλη όχθη του Ατλαντικού, όπως και εδώ, η ερώτηση είναι μια: πως μπορεί να υπάρξει η κωμωδία στη νέα εποχή μετά την επικράτηση του πολιτικά ορθού στα πάντα;

Η απάντηση δόθηκε. Μπορεί να τους πήρες περισσότερο χρόνο αλλά χρησιμοποιώντας το franchise των Τρελών Σφαιρών, ενός κατ’ εξοχήν κάφρικου δημιουργήματος μιας άλλης εποχής, δίνει μια και καλή την απάντηση που χρειαζόμασταν. Η κωμωδία μπορεί να επιβιώσει αρκεί να υπάρχει εξέλιξη. Να υπάρχουν ιδέες και η τόλμη του να βγούμε από τα λιμνάζοντα νερά της συνήθειας και τις ευκολίας και να προσπαθήσουμε να φέρουμε το γέλιο αλλιώς. Έτσι, έχουμε το requel των Τρελών Σφαιρών με πρωταγωνιστή τον Liam Neeson.

Ο Akiva Schaffer, σκηνοθέτης και συν-σεναριογράφος, μαζί με τους Doug Mand και Dan Gregor γράφουν μια spoof κωμωδία που μόνο ως επαναπροσδιορισμό του είδους μπορεί να χαρακτηριστεί. Ναι, το The Naked Gun είναι αστείο, σε σημεία ακραία αστείο και πάνω απ’ όλα δεν προσβάλλει, δεν κακομεταχειρίζεται και δεν πατάει επί πτωμάτων για να σε κάνει να γελάσεις. Στρέφει τον προβολέα στον ίδιο του τον εαυτό, βρίσκει τα αστεία του μέσα από τα σωθικά του και είναι σατιρικά ανελέητο με τα πάντα.

Εννοείται ότι δεν πετυχαίνουν όλα τα αστεία, και δεν θα έπρεπε, αλλά πετυχαίνουν αρκετά. Πάνω απ’ όλα, η ταινία γίνεται ένας οδηγός ότι υπάρχει και αυτός ο δρόμος. Ότι το είδος μπορεί να υπάρξει χωρίς να αντλεί ”έμπνευση” από μειονότητες αλλά χαλαρώνοντας και πατώντας στις βασικές αρχές της κωμωδίας και της φάρσας.

Ο Liam Neeson μπορεί να είναι κάπως σκληρός σωματικά σε σχέση με τη σωματική κωμωδία του Liesle Nielsen αλλά καταφέρνει μέσα από το κινηματογραφικό του παρελθόν να γίνεται ένα δοχείο σάτιρας μέσα στην σάτιρα. Η χημεία του με την Pamela Anderson είναι εμφανής και φέρνει ένα αέρα ανανέωσης, ακόμα και όταν καλούνται να φέρουν εις πέρας μια σκηνή βασική για όλες τις κωμωδίες.

Στο The Naked Gun, ο απόλυτος πρωταγωνιστής είναι η ίδια η κωμωδία. Από τους εμπνευσμένους τίτλους αρχής μέχρι την post credit σκηνή, η ταινία δεν σταματά να κάνει πλάκα, να σατιρίζει, να ασκεί κριτική με τον τρόπο της και πάνω απ’ όλα να προσφέρει στον θεατή, έπειτα από πολλά χρόνια, γέλιο και ξεγνοιασιά.

Αν δεις την ταινία και αναρωτηθείς ότι εγώ δεν είδα κάποια διαφορά σε σχέση με την κωμωδία του παρελθόντος, τότε ίσως η ταινία πέτυχε καλύτερα αυτό που ήθελε να κάνει. Να αφαιρέσει ότι προβληματικό, να το αντικαταστήσει με κάτι άλλο που θα σε κάνει να γελάσεις χωρίς να πεις: ”Ε εντάξει τα προηγούμενα ήταν καλύτερα”.

Γιατί κυριολεκτικά δεν ήταν.(Kαι το ξέρεις).

Βασιλακόπουλος Χρήστος