The Conjuring: Last Rites | Κριτική Ταινίας

Αρχές της προηγούμενης δεκαετίας, το είδος των ταινιών τρόμου ανανεώθηκε χάρη στην έλευση τριών ταινιών. Αρχικά ήταν το Insidious, έπειτα ήρθε το Sinister και ακολούθησε το 2013, η ταινία The Conjuring. Τα δυο από τα τρία δεν γνώρισαν την ανάπτυξη του The Conjuring όπου εκτός από ένα αυτόνομο franchise, ”γέννησε” και δυο spin-offs. Σήμερα, δώδεκα χρόνια μετά την προβολή της πρώτης ταινίας, έρχεται η τέταρτη που ολοκληρώνει το μύθο και ο τίτλος της ταινίας είναι The Conjuring: Last Rites (⭐⭐⭐).

Όπως προλογίζει η ίδια ταινία στα πρώτα δευτερόλεπτα της, η συγκεκριμένη υπόθεση, που αποτελεί το σενάριο του τελευταίου μέρους, είναι εκείνη που έφερε στα όρια τους το πραγματικό ζεύγος Warren πίσω στην δεκαετία του ’80 και έπειτα αποσύρθηκαν από την ενεργό δράση. Η ταινία ρίχνει φως στην υπόθεση της οικογένειας Smurl. Για πάνω από μια δεκαετία, η οικογένεια Smurl, υποστήριζε ότι το σπίτι τους είναι στοιχειωμένο και η οικογένεια τους υποφέρει καθημερινά. Τράβηξαν τα φώτα της δημοσιότητας, έδιναν συνεντεύξεις, ο κόσμος συνωστιζόταν έξω από το σπίτι τους αλλά τίποτα δεν άλλαζε, μέχρι που απευθύνθηκαν στον Ed και στην Lorraine Warren. Εμείς τους βρίσκουμε σε μια παύση της καριέρας τους, λόγω θεμάτων υγείας του Ed Warren. Όμως η ίδια η εποχή της ακμής τους φαίνεται να τους έχει προσπεράσει και ο λόγος που έγιναν γνωστοί μοιάζει στη νέα δεκαετία περισσότερο καλτ παρά το κοινό να έχει πραγματικό ενδιαφέρον για τις υποθέσεις τους. Όλο αυτό περιπλέκεται όταν η κόρη τους, Judy, δεν μπορεί να σταματήσει το ίδιο χάρισμα που έχει με την μητέρα της και καταλήγει για κάποιον ανεξήγητο λόγο στο σπίτι των Smurls.

Μετά από τρεις ταινίες, και ακόμα περισσότερα spin-off, ο θεατής ξέρει τι να περιμένει από την σειρά ταινιών The Conjuring. Δεν υπάρχει κάποια μεγάλη έκπληξη και αυτό είναι που διασώζει και κρατάει ακόμα αυτό το franchise, ουσιαστικά, αλάβωτο στο πέρασμα του χρόνου. Είτε με τον James Wan πίσω από τις κάμερες και στην καρέκλα του σκηνοθέτη, είτε ο Michael Chaves που υπογράφει τις δυο τελευταίες ταινίες, το επίπεδο παραγωγής των ταινιών είναι τέτοιο που δεν απογοητεύει το κοινό που έχει καταλήξει να μεγαλώνει με αυτές τις ταινίες. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχει κάποια μελανά σημεία ή ότι και οι τέσσερις ταινίες είναι του ίδιου επιπέδου. Απλά, κάνει τσεκ σε όλα τα κουτάκια και δεν προδίδει το μύθο του franchise, προσφέροντας δυο ώρες καλής διασκέδασης στη σκοτεινή αίθουσα. Το The Conjuring: Last Rites είναι ένα ιδανικό τελευταίο κεφάλαιο, χωρίς σημάδια παρακμής, κάτι που εύκολα βλέπεις στο συγκεκριμένο είδος.

Περισσότερο, ο θεατής, με την επιλογή να δει το τελευταίο κεφάλαιο αυτού του franchise πρέπει να αναλογιστεί την παρακαταθήκη που αφήνει αυτή η σειρά ταινιών στο είδος και πως στέκεται όρθια σε ένα τοπίο που η ίδια άλλαξε και που σήμερα μιλάμε για elevated horror, μακριά από φθηνές στιγμές σκιαξίματος που πλέον είναι χαρακτηριστικό των φθηνών παραγωγών. Σε μια περίοδο που στους κινηματογράφους υπάρχει η διαρκής επιστροφή ιστοριών του Stephen King αλλά και νέων ιδεών όπως απέδειξε η ταινία Sinners και Weapons, το The Conjuring: Last Rites δίνει για μια τελευταία φορά ένα ασφαλές λιμάνι στο επιλογή κάποιου που προτιμά το γνώριμο που σιγά σιγά γίνεται το παλιό και οι βάσεις όλων αυτών που έρχονται σήμερα και αύριο.

Βασιλακόπουλος Χρήστος