Downton Abbey: The Grand Finale | Κριτική Ταινίας

Στις έξι σεζόν που διήρκησε, η σειρά Downton Abbey, κατάφερε να αποσπάσει 15 βραβεία EMMY (τρία από αυτά για την ερμηνεία της Maggie Smith ως Violet Crawley) από τις συνολικά 69 υποψηφιότητες, τρεις Χρυσές Σφαίρες και 4 Screen Actors Guild Awards. Όμως δεν ήταν τα βραβεία που την έκαναν σημαντική. Η ποιότητα της σειράς συνέβαλε στην επιδραστικότητα της τόσο προς την αγάπη του κόσμο, όσο και στις μετέπειτα παραγωγές που ήθελαν να ”κλέψουν” λίγο από την αίγλη της. Σήμερα, οι θεατές, για τελευταία φορά είμαστε προσκεκλημένοι να εισέλθουμε ξανά στο κόσμο αυτό μέσω της τρίτης και τελευταίας ταινίας με τον τίτλο Downton Abbey: The Grand Finale (⭐⭐⭐).

Είμαστε στην αυγή του 1930 και η Mary Tablot είναι το κεντρικό πρόσωπο ενός σκανδάλου που απειλεί να καταστρέψει μια και καλή την εικόνα της και την θέση της στην υψηλή κοινωνία της Αγγλίας. Ο παραγκωνισμός της από από την κοινωνία αλλά και τα νέα που φέρνει ο θείος της Harold Levinson από την Αμερική, καλούν την οικογένεια Crantham να πάρει τις αποφάσεις που καθυστερούσαν για χρόνια για την οικογένεια τους αλλά και για την μοίρα του Downton Abbey στη νέα εποχή που ανατέλλει με γρήγορους ρυθμούς.

Η σειρά φαινόμενο, όπως την έχουν αποκαλέσει μέσα σε αυτά τα δεκαπέντε χρόνια ύπαρξης της, μετά την αυλαία που έριξε στη μικρή οθόνη το 2015, παρέδωσε ακόμα δυο ταινίες το 2019 και 2022. Σε καμία από τις δυο αυτές ταινίες, όπως και τώρα στη τρίτη και τελευταία, δεν προσπάθησε να χρυσώσει το χάπι στο κοινό που αγνοούσε το μύθο της και να δημιουργήσει κάτι απόλυτα αυτόνομο που θα ήταν εύκολο να το παρακολουθήσει οποιοσδήποτε. Αντιθέτως, οι ταινίες λειτουργούν απόλυτα μέσα στο κόσμο που δημιούργησε η σειρά, με τις αναφορές στο παρελθόν της να είναι όσες πρέπει και τις ίδιες τις ιστορίες των ταινιών να μοιάζουν ως mini σεζόν που θα μπορούσαν να εξελιχθούν σε τρία με τέσσερα επεισόδια. Με αυτό θέλω να τονίσω ότι το Downton Abbey ήταν πάντα πιστό στον εαυτό του, δεν εγκατέλειψε την ταυτότητα του και είναι ουσιαστικά ο λόγος που κάποιος που είναι κοινωνός σε όλο αυτό, να θέλει να γυρίζει πίσω λες και είναι το πατρικό του.

Πολλοί είναι οι λόγοι που έκαναν την σειρά αυτό που είναι και κατέληξε να έχουμε και τις τρεις κινηματογραφικές ταινίες. Από την ποιότητα της παραγωγής μέχρι την ψυχή της ίδιας της σειράς που ήταν η παρουσία της Maggie Smith. Όμως ο πραγματικός λόγος είναι ορατός από το πρώτο επεισόδιο. Είναι οι τεκτονικές αλλαγές που έγιναν σε έναν κόσμο που κατάρρεε με κρότο αλλά όχι χωρίς αντίσταση από εκείνους που εθελοτυφλούσαν απέναντι σε αυτό που γεννιόταν και τους άφηνε πίσω . Η σειρά εξελίσσεται από τις αρχές της δεκαετίας του 1910 μέχρι και το 1930 που βλέπουμε τους ήρωες στη ταινία Downton Abbey: The Grand Finale. Ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος και οι πολιτικές, κοινωνικές αλλαγές που έφερε μαζί του σε μια άρχουσα τάξη που είχε μάθει να ζει στις ίδιες συνθήκες, χωρίς καμία μεταβολή, για αιώνες, μοιάζει γοητευτική στα μάτια ενός παρατηρητή που ξέρει τι θα γίνει. Η συνεχής μάχη διατήρησης όλων όσων ξέρουν ότι είναι ο κόσμος και η αναπόφευκτη ήττα τους που συνεχώς παρατείνεται για διάφορους λόγους, είναι αυτό το συστατικό της σειράς που μοιάζει οικείο και συνάμα μακρινό. Η ταινία Downton Abbey: The Grand Finale είναι το τελευταίο κομμάτι αυτής της αλλαγής. Μιας αλλαγής που φάνηκε να ολοκληρώθηκε με την δεύτερη ταινία και με τον αποχαιρετισμό του ρόλου της Maggi Smith, ως το συμβολικό αντίο σε έναν κόσμο που τελικά πέθανε, αλλά να που η τρίτη ταινία είναι ο επίλογος και όχι το τελευταίο κεφάλαιο.

Με δυσκολία μπορεί κανείς, αν έχει βιώσει τη σειρά παράλληλα με την κυκλοφορία της ή έχει δώσει το χρόνο του μετέπειτα να μπει σε αυτό το κόσμο, να αξιολογήσει τέτοιες ταινίες. Γιατί αν το δει ψυχρά και κρίνει την ταινία ως μια ακόμα κινηματογραφική κυκλοφορία, τότε αφαιρεί την ψυχή της και μοιάζω άδικο ως προς το μύθο της. Σίγουρα, η ταινία και όλες όσες προηγήθηκαν πριν από αυτή, δεν αφορούν το μέσο θεατή που δεν έχει δει ούτε ένα επεισόδιο. Δεν θα κατανοήσει τις αναφορές, δεν θα έχει το ίδιο δέσιμο με κάποιους χαρακτήρες, δεν θα μπορεί να δει την εξέλιξη τους μέσα στα χρόνια. Όμως το Downton Abbey: The Grand Finale ακόμα και με όλες τις παραμέτρους που μπορούν να το κάνουν μη σχετικό, αποτελεί μια αξιοπρεπή ταινία εποχής. Μια αξιοπρεπή ταινία εποχής που αν γνωρίζεις κάποιους από αυτούς όπως τους συγγενείς σου που έχουν ”φύγει” από τούτο το κόσμο καιρό, ίσως να νιώσεις ένα δάκρυ να κυλά γεμάτο πόνο για αυτό που χάνεται και νοσταλγία για αυτό που υπήρξε.

Βασιλακόπουλος Χρήστος