Tron: Ares | Κριτική Ταινίας

Κάποτε ο ψηφιακός κόσμος έμοιαζε σενάριο επιστημονικής φαντασίας, ενώ σήμερα τείνει να γίνει η ρεαλιστική πραγματικότητα μας. Η ταινία TRON του 1982, σε σκηνοθεσία και σενάριο του Steven Lisberger, μας είχε προειδοποιήσει για αυτόν τον άλλον κόσμο, πολύ πριν από οποιαδήποτε επεισόδιο της σειράς Black Mirror. Σήμερα, 37 χρόνια μετά, κάνει πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες η τρίτη ταινία από αυτό το κινηματογραφικό (ψηφιακό) σύμπαν και ο τίτλος της είναι Tron: Ares (⭐⭐1/2).

Δυο εταιρίες κολοσσοί της τεχνολογίας, έχουν επιδοθεί σε έναν αγώνα δρόμο για το ποια εταιρία θα είναι η πρώτη που θα κάνει την επόμενη σημαντική πρόοδο και θα αλλάξει μια για πάντα τον κόσμο. Προσπαθούν και οι δυο εταιρίες να βρουν την φόρμουλα όπου θα μπορέσουν να σταθεροποιήσουν την μεταφορά ύλης από τον ψηφιακό κόσμο στο αναλογικό, στην δική μας πραγματικότητα. Όταν μια από τις δυο εταιρίες φτάνει κοντά στη λύση της εξίσωσης, η αντίπαλη εταιρία θα καταλήξει σε ακραίες αποφάσεις και στην ενεργοποιήσει ενός νέο πρωτοκόλλου ασφαλείας για να εξασφαλίσει ότι η νίκη είναι δική της.

Η αναβίωση αυτού του κινηματογραφικού σύμπαντος το 2010, με την ταινία Tron: Legacy, φαίνεται ότι έδωσε το πράσινο φως για περισσότερες ιδέες πάνω σε αυτό το κινηματογραφικό σύμπαν. Δεκαπέντε χρόνια μετά, με την αλλαγή σκηνοθέτη αλλά με το όνομα του Lisberger ακόμα στους συντελεστές, η ιστορία συνεχίζεται κάτι χρόνια μετά την πρώτη. Οι εταιρίες που κινούσαν τα νήματα στις προηγούμενες ταινίες, θέλουν να κάνουν το επόμενο βήμα, η κάθε μια για τον δικό της σκοπό. Έτσι, έχουμε τους απόγονους των απογόνων της πρώτης ταινίας να προσπαθούν να αντιστρέψουν τα δεδομένα της πρώτης ταινίας. Ενώ σε εκείνη ένας άνθρωπος εγκλωβίζεται στο ψηφιακό κόσμο, εδώ έχουμε την ανάγκη εύρεσης της ιδέας που θα μπορέσει να κάνει τον ψηφιακό κόσμο, μια αδιάκοπη πηγή αγαθών και επιστημονικών επιτευγμάτων για τον πραγματικό κόσμο. Ως εδώ η κεντρική ιδέα είναι ελκυστική.

Δυστυχώς, η ταινία Tron: Ares (όπου Άρης ο χαρακτήρας του Jared Leto ως ένα προηγμένο σύστημα ασφαλείας του ψηφιακού κόσμου) αρκετά γρήγορο πέφτει ξανά θύμα των ίδιων ιδεών που φαίνεται να μην έχουν αλλάξει εδώ και κοντά σαράντα χρόνια. Η ατέρμονη συζήτηση για το πως κάτι που δημιουργείται καταλήγει να ψάχνει την θέση του και το ποιος είναι στη ζωή, να θέλει να ανακαλύψει δηλαδή γιατί δημιουργήθηκε και ποιος/α/ο είναι. Μια αποδομημένη και ξανά ψημένη συνταγή πάνω στο μύθο του Φρανκενστάιν, που το Hollywood θεωρεί ότι δεν χάνει ποτέ την γεύση της. Όλο αυτό εννοείται δοσμένο με πλούσια γραφικά, υπέροχη μουσική, μια συνεχόμενη σεκάνς δράσης και κάμποση νοσταλγία από την δεκαετία του ’80, όπου είναι και η συναισθηματική άγκυρα της ταινίας.

Ο Jared Leto μοιάζει να ανακτά κάτι από την κινηματογραφική του εικόνα, που έχει πληγεί αισθητά τα τελευταία χρόνια, μέσα από έναν ρόλο που δεν χρειάζεται πολλά από αυτόν παρά να ακολουθεί οδηγίες όπως άλλωστε είναι και ο σκοπός του χαρακτήρα του μέσα στην ταινία. Η Greta Lee, ο Evan Peters, Jodie Turner-Smith και Gillian Anderson κάνουν το καλύτερο που μπορούν σε μια ταινία που δεν τους δίνει πολλά για να αναπτυχθούν παρά τους θέλει να περνούν από το επίπεδο ένα του παιχνιδιού στο επόμενο επίπεδο, μέχρι να δουν τους τίτλους τέλους. Φυσικά υπάρχει και η παρουσία του Jeff Bridges που ως άλλος Obi-Wan Kenobi υπάρχει εκεί για την σύνδεση με το παρελθόν, να φιγουράρει την αυθεντία ντυμένος με ρούχα ανθρώπου που πλέον είναι σε φάση ζεν και άσπρη γενειάδα της απόλυτης μετενσάρκωσης του θείου.

Το Tron: Legacy δεν προσθέτει κάτι στο μύθο του franchise παρά ξεκοκκαλίζει τις όποιες ιδέες είχαν απομείνει σε αυτό, για χάρη ενός box office που κανείς δεν είναι σίγουρος ότι θα ακολουθήσει την επιτυχία της ταινίας του 2010 (συγκέντρωσε συνολικά πάνω από 400 εκατ. δολάρια σε εισπράξεις). Μια ξεκάθαρη στουντιακή ταινία που μένει σε ένα πρώτο επίπεδο παρόλο που θέλει να πιστεύεις ότι έχει πολλά περισσότερα και που θα σε κάνει να διασκεδάσεις μαζί της αλλά όχι τίποτα παραπέρα από αυτό.

Υ.Γ. Η μουσική της ταινίας τα σπάει. Κυριολεκτικά.

Βασιλακόπουλος Χρήστος