Ζευγαρώματα | Κριτική Παράστασης

Το 1832, ο Νικολάι Γκόγκολ, γράφει τη δίπρακτη κωμωδία Τα Παντρολογήματα. Η κωμωδία δημοσιεύεται δέκα χρόνια αργότερα, το 1842, στον τέταρτο τόμο της έκδοσης των έργων του με τον υπότιτλο Ένα εντελώς αδιανόητο περιστατικό σε δύο πράξεις. Ανεβαίνει, για πρώτη φορά στο θέατρο, τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς και τώρα μετά από 183 χρόνια, ανεβαίνει ξανά στη σκηνή του θεάτρου Μικρός Κεραμεικός, με τον τίτλο Ζευγαρώματα.

Βλέπουμε εργένηδες που απευθύνονται σε μια προξενήτρα, για να βρουν την γυναίκα που θα τους δώσει την ασφάλεια και το κύρος για να υπάρξουν στην κοινωνία. Όταν όμως όλοι οι εν δυνάμει γαμπροί καλούνται να βρεθούν μπροστά σε μια γυναίκα και στην επιλογή που εκείνη πρέπει να πάρει, όλα είναι πιο δύσκολα και ασαφή.

Σε αυτή του την δίπρακτη σάτιρα, ο Γκόγκολ, οι χαρακτήρες του είναι παρορμητικοί, παράδοξοι, αλλόκοτοι και παράλογοι σε έναν ήδη παράλογο κόσμο. Παραμορφώνει το είδωλο μιας ολόκληρης κοινωνίας στον καθρέφτη, σε τέτοιο σημείο που ασκεί κριτική στα ήθη και τα έθιμα, τις ανάγκες και τις επιθυμίες τους. Χρησιμοποιεί την κοινωνική ανάγκη της παντρειάς για να αναδείξει όσα πρέπει να αλλάξουν και όλα όσα πρέπει να ξεχαστούν για να βρεθεί η κοινωνία ένα βήμα μπροστά ενάντια σε ότι την κρατά πίσω.

Η παράσταση ΖΕΥΓΑΡΩΜΑΤΑ, και ο Αποστόλη Ψαρρού που υπογράφει την σκηνοθεσία και την διασκευή, κρατά παρά τον σκελετό του αρχικού κειμένου του Γκόγκολ και απαλλάσσεται από οτιδήποτε άλλο. Η διασκευή του Ψαρρού, φέρνει τον χρόνο στο σήμερα και αναπλάθει τους χαρακτήρες σύμφωνα με τις τάσεις της εποχής. Χρησιμοποιεί κάποιες παραγράφους από το αρχικό κείμενο ως την γενική κατεύθυνση και την άγκυρα που ορίζει τον κάθε χαρακτήρα αλλά μετατρέπει το όλον σε κάτι τελείως διαφορετικό. Ο Απόστολος Ψαρρός φαίνεται αρκετά ενημερωμένος σε σχέση με την ποπ κουλτούρα αλλά και τους κώδικες της κωμωδίας που δημιουργεί μια εύπεπτη και σε πολλά σημεία ενδιαφέρουσα κωμωδία που ξεπερνά τα στενά όρια μιας κωμωδία εποχής και την προτείνει ως κάτι πιο άμεσο και δεκτικό σε ένα κοινό που δεν τον απασχολεί το παρελθόν παρά θέλει να περάσει καλά σήμερα. Αυτό δεν σημαίνει ότι όλα όσα έχουν σκεφτεί βρίσκουν το στόχο τους αλλά αποτελούν τουλάχιστον μια ιδέα που δεν φοβάται να υπάρξει απέναντι στην όποια υποδοχή.

Ο θίασος μοιάζει καλά κουρδισμένος και συγχρονισμένος σε μια χημεία που αποδίδει, με μικρές στιγμιαίες παραφωνίες. Όμως, υπάρχουν δυο παρουσίες που χρειάζεται να προσέξετε παραπάνω. Από την μια, είναι η Ειρήνη Ιωάννου- Παπανεοφύτου ως η προξενήτρα. Η ηθοποιός καταφέρνει και δημιουργεί μια περσόνα που ξεπερνά το έργο, κάνει το κοινό να την αναμένει να εμφανιστεί και καταλήγει να είναι ο λόγος που ξέρεις ότι κάτι θα πάει καλά. Το κωμικό timing στο θέατρο είναι δύσκολο, πόσο μάλλον όταν αυτό είναι μέσα στο λόγο και στο χρόνο που πρέπει να ειπωθεί μια ατάκα. Κάτι που η Ιωάννου-Παπανεοφύτου στα ΖΕΥΓΑΡΩΜΑΤΑ, το πετυχαίνει κάθε φορά. Από την άλλη, είναι η παρουσία του Τζώρτζη Χορταριά. Με μια σκηνική παρουσία που θυμίζει κάτι από Θανάση Αλευρά, ο Χορταριάς, παραδίδει μαθήματα ύφους και σωματικής υποκριτικής που σε κάνει δύσκολα να ξεχνάς ότι το μόνο που χρειάζεται κάποιος για να κλέψει τις εντυπώσεις είναι ένα μέτρο ρολό και ένα βλέμμα.

Τα ΖΕΥΓΑΡΩΜΑΤΑ που παρουσιάζονται για δεύτερη χρονιά στο θέατρο Μικρός Κεραμεικός, δεν είναι ένα σοβαροφανές ανέβασμα ενός κλασσικού έργου ενός Ρώσου θεατρικού συγγραφέα. Χρησιμοποιεί όσα θέλει, γεννάει όσα μπορεί και τελικά παραδίδει μια κωμωδία που καταλήγει να φανερώνει όλα όσα δεν άλλαξαν στις κοινωνικές και ανθρώπινες μας σχέσεις, χωρίς να ξεχνάει ότι απευθύνεται σε ένα κοινό που δεν χρειάζεται να είναι μυημένο στη βαθυστόχαστη τέχνη για να κατανοήσει αυτό που του δίνεις.

Για εισιτήρια, εδώ.

Βασιλακόπουλος Χρήστος