After The Hunt | Κριτική Ταινίας

Το μακρινό 1999, ο Luca Guadagnino, κυκλοφορεί την πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους. Ακολουθούν αρκετές μεγάλες μήκους ακόμα, κάποιες short και video. Το 2017, το Call Me By Your Name γίνεται η ταινία που τον κάνει ευρέως γνωστό και πλέον τον αναγνωρίζουν όλοι, εκτός των σινεφίλ. Έρχονται να προστεθεί το remake του Suspiria, η σειρά We Are Who We Are και μέσα σε τρεις διαδοχικές χρονιές το Bones and All, Challengers και Queer. Η νέα του ταινία είναι το After The Hunt (⭐⭐⭐) και κυκλοφορεί από σήμερα στην μεγάλη οθόνη.

Η Alma, μια καθηγήτρια φιλοσοφίας στο Yale, είναι ένα βήμα πριν αποκτήσει την πολυπόθητη μονιμότητα της στο πανεπιστήμιο. Όταν όμως η αγαπημένη της φοιτήτρια, Maggie, κατηγορεί τον συνάδελφο και επιστήθιο φίλο της Hank ότι την βίασε, θα πρέπει η ίδια να επιλέξει με ποια πλευρά και αν θα συνταχθεί. Το δικό της παρελθόν, οι ευαίσθητες επαγγελματικές της ισορροπίες αλλά και διαπροσωπικές της σχέσεις θα υπάρχουν όλες σε ένα τεντωμένο σχοινί που μόνο εκείνη μπορεί να κόψει ή να διασώσει.

Όταν ακούς την είδηση για μια σεξουαλική κακοποίηση ή έναν βιασμό, με ποιον συντάσσεσαι αμέσως ακόμα και αν δεν ξέρεις όλα τα δεδομένα. Και αν έτσι απλά επιλέγει πλευρά, τι είναι αυτό που σε κάνει άμεσα να βρίσκεις δικαιολογίες για να ισχυροποιήσεις την θέση σου και την επιλογή, ενάντια στον άλλον που δεν τον έχει ακούσει καν; Σε ένα πρώτο επίπεδο, η ταινία After The Hunt, μοιάζει να ακολουθεί το αφηγηματικό ρεύμα των ταινιών όπως το TAR ή το πιο πρόσφατο Sorry, Baby. Παραθέτει ένα γεγονός, το αφηγείται μέσα από την ματιά ενός ήρωα και μοιάζει λες και σε αφήνει εσένα να ενώσεις τα κομμάτια και μέσα από συμπεριφορές που έρχονται στο μετά, να επιλέξεις τι πιστεύεις ότι έγινε ή ποιος είναι πραγματικά ο χαρακτήρας των εμπλεκομένων. Όμως η νέα δουλειά του Guadagnino, που μοιάζει σαν μια ατέρμονη παράθεση ιδεών περί ηθικής μέσα από συζητήσεις, καταλήγει να σε κάνει να σκέφτεσαι εσύ ο ίδιος τι θεατής είσαι. Ξεφεύγει από τα στενά όρια μιας metoo πλοκής και το κυκλώνει γύρω από την ανθρώπινη συμπεριφορά σε όλα πεδία.

Οι ερμηνείες, όπως και η μουσική και η αισθητική, είναι το ατού στις ταινίες του Guadagnino και εδώ αυτό επαληθεύεται ακόμα μια φορά. Η ταινία After The Hunt έχει την παρουσία μιας Julia Roberts, που είναι στη καλύτερη της στιγμή εδώ και πάνω από μια δεκαετία. Αν και τα τελευταία χρονιά κάνει επιλεγμένες εμφανίσεις σε τηλεόραση και κινηματογράφο και δεν αναλώνεται στο οτιδήποτε, εδώ καταφέρνει και κουβαλάει επάξια στην πλάτη της όλη την ταινία. Διατηρεί μια φυσικότητα που πλέον έχει μεστώσει και ξέρει να χειρίζεται τα βλέμματα και τις σιωπές σε τέτοιο βαθμό που προσδίδουν το κάτι παραπάνω στη κάθε σκηνή. Επιπλέον στην γενικότερη μέτρια αποδοχή της ταινίας, μέχρι στιγμής, αυτή που μοιάζει να διασώζεται και να κρατάει κάποιες ελπίδες για να βρεθεί στην πορεία προς τα Oscar, είναι η Julia Roberts.

Αν και το υπόλοιπο cast είναι υπέροχο, ίσως μόνο ο Michael Stuhlbarg που υποδύεται τον άντρα της Julia Roberts να είναι εκείνος που κλέβει υποδόρια τις εντυπώσεις.

Το After The Hunt δεν είναι μια σοβαροφανής, έντονη και βαρύγδουπή ταινία περί επιλογών, ηθικής και συνεπειών. Είναι μια ταινία που παραθέτει τα γεγονότα με έναν ψυχρό, μη συναισθηματικό τρόπο, αφήνει τους χαρακτήρες να μπερδευτούν όπως γίνεται στην πραγματική ζωή, χωρίς ακρότητες αλλά με τις πληγές που όλο και βαθαίνουν όσο ανακαλύπτεις και άλλα πράγματα. Το κυριότερο μένει ανοικτή για ερμηνείες και πολύπλοκες συζητήσεις μετά το πέρας της διάρκειας της, όπως είναι και ο πρωταρχικός σκοπός του κινηματογράφου.

Βασιλακόπουλος Χρήστος