Τα Τέρματα του Αυγούστου | Είδαμε & Σχολιάζουμε
Κάθε καλοκαίρι, στα ορεινά της νότιας Πίνδου, ένα αυτοσχέδιο τουρνουά ποδοσφαίρου δίνει ζωή στα χωριά και τους ανθρώπους της περιοχής. Τι σημαίνει, πραγματικά όμως, ένα τέτοιο γεγονός για την περιοχή; Στα Τέρματα του Αυγούστου, ο Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος μάς παρουσιάζει καλοκαιρινές όμορφες στιγμές στο Αρματωλικό, ένα -σχεδόν- άδειο χωριού τους χειμώνες.
Με αφορμή το τοπικό τουρνουά ποδοσφαίρου που διοργανώνεται κάθε καλοκαίρι ανάμεσα στα χωριά της περιοχής, ακολουθούμε την καθημερινότητα των κατοίκων του χωριού αλλά και όσων το επισκέπτονται για τις καλοκαιρινές ημέρες. Τότε το χωριό σφύζει από ζωή, δραστηριότητες, παιχνίδια, και γέλια.
Οι γυναίκες που περιποιούνται την εκκλησία τα ξημερώματα του Δεκαπενταύγουστου. Οι κάτοικοι που όλοι μαζί φροντίζουν το γήπεδο ποδοσφαίρου για να πραγματοποιηθεί το τουρνουά. Ο πρόεδρος του χωριού που με τα ίδια του τα χέρια φροντίζει για τις ανάγκες της κοινότητας. Ο αιωνόβιος παππούς που επισκέπτεται τον τάφο της γυναίκας του κάθε μέρα.
Η γιαγιά που ζει μόνη, φροντίζει τα κατσίκια της και γεμίζει χαρά όταν την επισκέπτονται τα εγγόνια της τον Αύγουστο. Οι γιαγιάδες που ξυπνάνε από τα χαράματα για να κόψουν χόρτα, να ανοίξουνε φύλλο και να φτιάξουνε την παραδοσιακή πίτα. Τα παιδιά που παίζουν κρυφτό στην πλατεία του χωριού.
Η άποψη της Κατερίνας
Εικόνες που μου θύμισαν το δικό μου χωριό και βγαίνοντας από την αίθουσα είχα αυτό το γλυκόπικρό συναίσθημα. Μια νοσταλγία, μια θαλπωρή στα σωθικά μου, ένα αίσθημα ότι μου έλειψε το χωριό μου που φέτος πρόλαβα να χαρώ όσο θα ήθελα, αλλά και ταυτόχρονα μια λύπη και μια στεναχώρια με τη σκέψη ότι όταν χαθούν οι παππούδες και γιαγιάδες που τώρα κρατάνε αυτά τα χωριά ζωντανά, αυτά θα εξαφανιστούνε.
Εικόνες που ίσως σας θυμίσουν και το δικό σας χωριό. Και ίσως, διαβάζοντας τώρα αυτή την ανάρτηση να νιώσετε κι εσείς αυτό το γλυκόπικρο συναίσθημα. Ή μπορεί εσείς να είστε λίγο πιο αισιόδοξοι από μένα και να πιστεύετε ότι δεν θα χαθούν. Γιατί ένας τόπος είναι οι άνθρωποί του, είναι καθημερινές συνήθειες και οι παραδόσεις, κι εμείς, η νέα γενιά, δεν πρέπει να αφήσουμε τα χωριά μας να πεθάνουν.
Η άποψη της Συλβάνας
Νοστάλγησα ένα χωρίο που δεν είχα ποτέ. Εκείνη τη μικρή κοινότητα μέσα από την οποία νιώθεις να ανήκεις. Να ζεις, να μεγαλώνεις, να εξελίσσεσαι. Ένα σημείο αναφοράς στο οποίο επιστρέφεις τα καλοκαίρι. Επιστρέφεις σε εκείνο το σημείο της ζωής σου που το χωριό είναι πλέον κάτι παραπάνω από διακοπές το καλοκαίρι.
Μέσα από το τουρνουά, το χωριό γεμίζει ζωή. Φωνές. Τσακωμούς. Πανηγυρισμούς. Μέσα από το ποδόσφαιρο, το χωριό γίνεται μια ομάδα. Ο Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος, μαζί με τον Γιώργο Φλέγγα, φτιάχνουν μέσα από τον φακό της κάμερας, ένα κολάζ από αυγουστιάτικες στιγμές στο χωριό. Βλέπουμε τους μόνιμους κατοίκους να γίνονται μια μίξη με τους καλοκαιρινούς «θαμώνες». Γελάμε με τον τρόπο που παθιάζονται με ένα γκολ στο αυτοσχέδιο τουρνουά. Πώς τα πολιτιστικά δρώμενα ενώνουν μικρούς και μεγάλους. Πώς η διαβίωση στο χωρίο, μπορεί να σημαίνει μακροζωία.
Και κάπως έτσι, μέσα από το παιχνίδι, την παρέα και τις μικρές καθημερινές στιγμές, το χωριό ξαναβρίσκει τον παλμό του. Οι άνθρωποι ξανασυναντιούνται, οι ιστορίες αναβιώνουν, και η ζωή κυλά όπως κάποτε. Πιο απλά, πιο αληθινά. Το τουρνουά δεν είναι μόνο ένα παιχνίδι· είναι μια αφορμή για επανασύνδεση, μια υπενθύμιση ότι οι ρίζες μας έχουν αξία, ότι η συλλογικότητα μπορεί να ξαναγεννήσει έναν τόπο.
Κατερίνα Τσαρσαλή
Συλβάνα Παπαϊωάννου