Σπασμένη Φλέβα | Κριτική Ταινίας

Από το σκληροπυρηνικής αποδοχής ΣΠΙΡΤΟΚΟΥΤΟ, στο Η ΨΥΧΗ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ μέχρι στο Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΗΣ ΤΡΥΠΙΑΣ ΚΑΡΔΙΑΣ, ο Γιάννης Οικονομίδης έχει δώσει στο κοινό του έξι ταινίες μεγάλου μήκους. Τώρα επιστρέφει πέντε χρόνια μετά με την ταινία Σπασμένη Φλέβα (⭐1/2).

Ο Θωμάς είναι ένας επιχειρηματίας πνιγμένος στα χρέη. Για να μπορέσει να σώσει την επιχείρηση του από την κατάσχεση αλλά και το σπίτι του από τους τοκογλύφους, κάνει ότι είναι ανθρωπίνως δυνατόν για να βρει τα λεφτά που χρωστάει. Η κάθε απόφαση που παίρνει ή έχει ήδη πάρει στο παρελθόν, μπαίνει τροχοπέδη σε όποιο ελιγμό προσπαθεί να κάνει για να την βγάλει καθαρή. Όμως η τελευταία του κίνηση, ίσως του στοιχίσει ακόμα περισσότερα από όσα ο ίδιος πιστεύει.

Ο Οικονομίδης από της αρχές της δεκαετίας του ’00 μέχρι και σήμερα, συνεχώς γιγαντώνει την παρουσία του στην εγχώρια κινηματογραφική πραγματικότητα. Έχει μια σκληροπυρηνική βάση που μένει αμετακίνητη και πάνω της πια μπορούν και πατούν όλοι όσοι διαρκώς προστίθενται με την μια ταινία μετά την άλλη. Ο σκηνοθέτης του ωμού ρεαλισμού, εκείνος που δεν έριξε απλά φως αλλά έλουσε όλη την λούμπεν πλευρά του Έλληνα, που έδωσε φωνή στο περιθώριο και δεν διστάζει να χρησιμοποιεί καθημερινούς ανθρώπους απλά μόνο και μόνο γιατί τους έχει ανάγκη η ιστορία, επιστρέφει σε κάτι που του είναι απόλυτα οικείο. Δεν λέει μια άλλη ιστορία αλλά αναμασά ότι έχει ήδη πει. Πόσες φορές θα δώσει φωνή στον κάθε κυρ Παντελή που καταδυναστεύει την καθημερινότητα του μέσου Έλληνα; Πόσες φορές οι τράπεζες και οι τοκογλύφοι θα είναι ο μεγάλος κακός; Πόσες φορές ένας ήρωας θα λυπάται την μοίρα του, διαγράφοντας τον ίδιο κύκλο στην άμμο χωρίς να μπορεί να βρει άλλη διέξοδο;

Για χάρη αυτής της εμμονής του να παραμείνει πισθάγκωνα δεμένος σε αυτό το σύμπαν, παραδίνει κάθε προσπάθεια συνοχής στο σενάριο, ανάπτυξης χαρακτήρων και υποτυπώδους διαλόγου. Από την αρχή ως και το τέλος, η ταινία Σπασμένη Φλέβα είναι απλά αλλαγές σκηνικού, έντονα ξεσπάσματα θυμού και αγανάκτησης, βρισιές και μετά ξανά αλλαγή σκηνικού. Για δύο ώρες το κοινό μεταφέρεται από την μια τοποθεσία στην άλλη για να ακούσει τους χαρακτήρες να βρίζουν, να ξεσπάνε και μετά ξανά μανά. Η ταινία μετά από αυτό καταλήγει σε μια ωμή, σκληρή και όχι τόσο απαραίτητη ανατροπή που μετά την ολοκλήρωση της μοιάζει κλισέ και αντιλαμβάνεσαι ότι την είχες δει να έρχεται από μακριά. Το τελευταίο τέταρτο της ταινίας, μοιάζει ξένο σε σημείο να το αντιλαμβάνεσαι ως μια άλλη ταινία.

Ο Γιάννης Οικονομίδης με αυτή του την ταινία, Σπασμένη Φλέβα, φανερώνει όσο ποτέ άλλοτε ότι μάλλον έχει τελειώσει με όλη αυτή την θεματική. Αλλά φταίει αποκλειστικά αυτός που δεν το αντιλαμβάνεται; Φταίει αυτός που επανέρχεται ανελέητα, ξανά και ξανά, στον ίδιο κόσμο χωρίς να έχει κάτι να πει πια ή τον τρόπο να το πει διαφορετικά; Όχι.

Φταίνε όλοι όσοι του συγχωρούν τα πάντα και τον χειροκροτούν, για να κρατήσουν άθικτες τις δημόσιες σχέσεις τους, όπως συνηθίζεται άλλωστε στη χώρα μας. Αλλιώς πως εξηγείται ότι οι ίδιοι που λοιδορούν την επιθεώρηση ή ότι άλλο εμπεριέχει βωμολοχία, εδώ δεν συγκρατούν τα γέλια του σε κάθε επανάληψη της λέξης μαλάκας και όχι μόνο; Πως προσπερνούν την αδύναμη πλοκή, τους επαναλαμβανόμενους κακούς διαλόγους και την ξεπερασμένη φωτογραφία; Βάζουν τίτλος για ”μεγάλες” ερμηνείες, όταν οι ηθοποιοί δίνουν σχεδόν το λιγότερο από ότι βλέπει κανείς στην όποια καθημερινή σαπουνόπερα; Όλα όσα τους κάνουν να είναι αυστηροί με τους έξω, εδώ απλά είναι ”ε αυτός είναι ο Οικονομίδης”. Με το που κάποιος θα ψελλίσει αυτή την ατάκα, έχει χαθεί η όποια αντικειμενικότητα.

Κάπως έτσι ο Οικονομίδης, και ο κάθε Οικονομίδης που ασχολείται με τον κινηματογράφο στην Ελλάδα, παρουσιάζει την ίδια ιστορία, με το ίδιο cast, αλλάζοντας τα ονόματα στους χαρακτήρες και όλοι γύρω του κάνουν ότι εντυπωσιάζονται γιατί τους παρέχει αυτό που έχουν συνηθίσει και μάθει. Καμία πρόκληση, καμία εξέλιξη και καμία αλήθεια. Η Σπασμένη Φλέβα του Οικονομίδη είναι όλα όσα υπόσχεται το όνομα του σκηνοθέτη ότι θα δεις, απλά χωρίς καμία επαφή με τον κινηματογράφο του σήμερα.

Βασιλακόπουλος Χρήστος