Λο | Είδαμε & Σχολιάζουμε

Λο. Ένα άλμπουμ κινηματογραφικών καρέ. Εικόνες σταθερές. Αναμνήσεις στατικές. Τραύμα προσωπικό. Τραύμα συλλογικό. Παρελθόν διαστρεβλωμένο. Σώπα!

Τι βρίσκει κανείς ψάχνοντας σε ένα παρελθόν που αντιστέκεται; Η απώλεια ενός γονέα – και δη η απώλεια ενός ζώντα γονέα – μπορεί να μας στοιχειώσει. Να μας κάνει να βλέπουμε το παρελθόν διαθλασμένο. Να μας κάνει να προσπαθούμε. Συνεχώς να προσπαθούμε για τη σύνδεση που δεν έρχεται. Για την επαφή. Για την εσωτερική σιωπή, που αφήνει ίχνη σε συρτάρια και περιθώρια βιβλίων.

Σιωπή είναι η απουσία. Σιωπή είναι η παρουσία. Σιωπή είναι η παραποίηση του παρελθόντος. Σιωπή είναι το να κοιτάς αλλού. Σιωπή είναι να μην ακούς τα ουρλιαχτά στην Μπουμπουλίνας.

Ο Θανάσης Βασιλείου έρχεται αντιμέτωπος με τους δικούς του δαίμονες και μέσα από τον φακό του κινητού του, ερχόμαστε και εμείς αντιμέτωποι με το γνώριμο που μοιάζει τόσο ανοίκειο. Το συλλογικό τραύμα. Το παιδικό τραύμα. Τις αναμνήσεις που κρύβει ένα πατρικό σπίτι. Οι γνώριμες γωνίες ενός, ξεχασμένου στα 80ς, σπιτιού. Ενός κοινού σπιτιού. Όλοι έχουμε ζήσει εκεί. Καθόμαστε στον καναπέ με το ριχτάρι. Και στην τηλεόραση να παίζουν αποσπάσματα από την περίοδο της Χούντας.

Το Λο συγκαταλέγεται στην κατηγορία του ντοκιμαντέρ. Για μένα, ήταν περισσότερο ένα φοβερό κολάζ εικόνων & στιγμών. Μια μίξη του έξω και του μέσα μας – τόσο ατομικά όσο και κοινωνικά. Ένας γιος λαχταρά την επαφή με τον αποξενωμένο πατέρα του. Οι μνήμες του δεν είναι καθαρές. Όλοι σιωπούν και τον αφήνουν να φαντάζεται και να διαστρεβλώνει.  Μια προσπάθεια να ξαναφτιαχτεί μια ιστορία που ίσως δεν ειπώθηκε ποτέ.

Συλβάνα Παπαϊωάννου

«Έναν χρόνο μετά τον θάνατο της μητέρας μου επιστρέφω στο άδειο διαμέρισμα της παιδικής μου ηλικίας στην Αθήνα για να διαχειριστώ μια προβληματική κληρονομιά. Από τις γυμνές πλέον επιφάνειες του σπιτιού αναδύονται θραύσματα αναμνήσεων της οικογένειας μου, και η προσωπική ιστορία μου μπλέκεται με το συλλογικό τραύμα της Χούντας». (Θ.Β.)