Λήθη | Κριτική Παράστασης
Τρίτη βράδυ, Αθήνα, ζεστός Νοέμβριος και εγώ να γκρινιάζω πως θα αργήσω αν πάρω λεωφορείο. Τετριμμένη και πεζή για να δω Δημητριάδη. Ανίκανη να μπω apriori στο θεατρικό σύμπαν, αισιόδοξη ότι θα απορροφηθώ από τη Λήθη του Δημήτρη Δημητριάδη. Το bios σταθερά στην Πειραιώς, αγέρωχο. Δεν άργησα.
Το σκηνικό, με post-apocalyptic διάθεση, θύμιζε κάποιο επίγειο σεληνιακό τοπίο. Επώαζε προσεκτικά το θέαμα που θα ακολουθούσε. Οπές στο έδαφος, εμβριθείς με ζωή και ένας σπασμένος τοίχος. Μιλώντας για τη Λήθη, όπως συμβαίνει συχνά στα κείμενα του Δημητριάδη, δεν περιμένουμε μια γραμμική αφήγηση ιστορίας. Συνθέτει έναν κόσμο, που ταλαντεύεται και δονεί τον άνθρωπο μεταξύ παρόντος παρελθόντος και μέλλοντος. «Η ΛΗΘΗ δεν αφηγείται μια ιστορία. Δημιουργεί έναν κόσμο όπου το παρελθόν δεν μένει ποτέ θαμμένο, επιστρέφει σαν παλίρροια για να δοκιμάσει την αντοχή του ανθρώπινου σώματος.» (από την περιγραφή της παράστασης).
Η αναμέτρηση με τη «Λήθη» είναι μια δύσκολη πρόκληση, καθώς πρέπει να διατηρηθεί η ισορροπία μεταξύ κειμένου και performance.
Αυτός άλλωστε είναι ο κίνδυνος για κάθε χοροθεατρική παράσταση που αντλεί έμπνευση από ένα κείμενο. Εν προκειμένω, η Εύα Σταυρογιάννη, που υπογράφει τη σύλληψη, σκηνοθεσία και χορογραφία, δόμησε με μεγάλη προσοχή την αναλογία λόγου και σώματος. Από γραφής, η Λήθη αποτελεί πρόσφορο έδαφος για ανάπτυξη σωματικότητας, η αντιμετώπιση του σα κοινό μονόλογο, θα ήταν ανιαρή.
Η Λένα Μποζάκη και η Μαγδαλινή Σπίνου, αναγεννήθηκαν, μπορώ να πω κυριολεκτικά, επί σκηνής και η Νίκη Σερέτη θα μπορούσε να είναι ένα άυλο αερικό περιφερόμενη ανάμεσα τους. Μαζί γίνονται πότε ένα σώμα και πότε διαφορετικές οντότητες. Η Μαγδαλινή Σπίνου ξεχώρισε ελαφρώς, ούσα πλήρως παραδομένη στον ρόλο της και με την φωνή της να προσιδιάζει άψογα με τον λόγο του Δημητριάδη.
Ειδική μνεία, οφείλω να κάνω στα κουστούμια της Μαρίας Ζερβάκη που ταίριαζαν απόλυτα στην αισθητική ταυτότητα της παράστασης και έδειχναν πρακτικά βολικά για τις ηθοποιούς. Είναι σημαντικό όταν εκτίθεσαι να μη νιώθεις επιπλέον έκθεση και φόβο με την περιβολή σου.
Συνολικά, ήταν μια τυπική παράσταση για bios, εξερεύνηση της αστικής κουλτούρας. Ούτε η γραφή του Δημητριάδη είναι για όλους, ούτε το σωματικό θέατρο. Αν είναι αυτή η φάση σας, ανοίξτε νέα καρτέλα με τα εισιτήρια. Αν όχι αλλά θέλετε να το δοκιμάσετε, είναι μια καλή αρχή, μιας και είναι και αρκετά σύντομης διάρκειας. Αλλά βέβαια, ποια είμαι εγώ που θα σας πω τι να κάνετε.
Λένια Παλαιολόγου