Συγγνώμη, κύριε Μπέκετ | Κριτική Παράστασης

Pastaflora12/01/202601 mins

Η πρώτη παράσταση της χρονιάς είναι το “Συγγνώμη, κύριε Μπέκετ” υπό την σκηνοθεσία της Σοφίας Φιλιππίδου στον χώρο το “Μαγαζάκι της Τέχνης”. Δεν την παρακολούθησα με πρόσκληση και ομολογώ ότι αρχικά με αιφνιδίασε η ελεύθερη είσοδος με προαιρετική συνεισφορά, όταν πρόκειται για μία τόσο καταξιωμένη καλλιτέχνιδα. Νομίζω, από μόνο του αυτό δείχνει ένα επίκαιρο ήθος.

Η παράσταση συνδιαλέγεται ως παρωδία με το έργο του Μπέκετ “Περιμένοντας τον Γκοντό”. Η κυρία Φιλιππίδου θα κάνει την πρωτοποριακή κίνηση να εμφανίσει τον Γκοντό, όπως ενημέρωσε και το κοινό με μία ζεστή εισαγωγή πριν την έναρξη. Δίνει έτσι τη φωνή σε έναν χαρακτήρα που υπάρχει και ταυτόχρονα δεν υπάρχει κάτω από την “τυραννία” του γνωστού συγγραφέα! Το σπάσιμο του δομικού κανόνα του αρχικού έργου δεν λειτουργεί ως απλό εύρημα, αλλά γεννά ερωτήματα. Ο Γκοντό, παγκόσμιος και κρυμμένος, αποκτά ψυχισμό και επιχειρεί παράδοξα να λυτρώσει όχι μόνο τον εαυτό του, αλλά και εμάς.

Με αφετηρία αυτό, πιστεύω πως γίνεται ένα ωραίο παιχνίδι με τις δυναμικές και όχι μόνο με τη σχέση ήρωα-συγγραφέα.

Η σκηνοθέτιδα και κειμενογράφος “κλείνει το μάτι” κάνοντας αναφορά περί “ιδανικού θεατή” και αυτό μου προκάλεσε ευχάριστη εντύπωση. Συχνά εστιάζουμε στο βλέμμα του καλλιτέχνη χωρίς να εξετάζουμε εκείνο του αναγνώστη, το οποίο είναι η βασική προϋπόθεση της ολοκλήρωσης μιας δημιουργίας. Ο πρώτος θέλει να προτείνει όραμα, ο δεύτερος να το πλαισιώσει. Και τελικά και οι δύο ασκούν εξουσία. Η σύγκρουση, η αναβολή ή η συγχώνευση αυτών των δύο ρόλων δίνει και διαφορετικό αποτέλεσμα. Ποιος πράττει και ποιος παρατηρεί κάθε φορά;

Εξαιρετική η απόδοση όλων των ηθοποιών σε μία αρκετά απαιτητική συνθήκη. Ξεχωρίζω την ερμηνεία δύο διαφορετικών μονολόγων -της Ειρήνης Τσόλη και της Νίνας Φωτιάδου- με καθαρή ένταση και εσωτερικό ρυθμό. Τα κοστούμια, επίσης, έδιναν μια καλαίσθητα “αλλοπαρμένη” νότα στο έργο. Το στοιχείο του παραλόγου και του ονειρικού είναι όσο-όσο χωρίς να γίνεται επιθετικό. Το κλίμα δεν επιβάλλεται με το ζόρι στον θεατή, αλλά μπαίνει ο ίδιος σταδιακά στην ατμόσφαιρα. Πρόκειται για ένα ουσιαστικό επίτευγμα της ομάδας.

Υπάρχουν κι άλλα να ειπωθούν, αλλά δεν χρειάζεται να εξαντλείται μια παράσταση στην ανάλυση. Πάντως, είναι ωραίο να βλέπεις καλό θέατρο. Και δεν εννοώ το συντηρητικά εκπαιδευτικό γιατί η εκπαίδευση πολλές φορές κουνάει το δάχτυλο ασκώντας κι εκείνη εξουσία. Εδώ, όμως, σε έναν κόσμο που έχει σκοτεινιάσει επικίνδυνα, τέτοιες δουλειές φέρνουν το φως. Άρα κάποιοι καλλιτέχνες υπηρετούν τον ρόλο τους με ευθύνη κι εμείς δε γίνεται παρά να πιστεύουμε σε αυτούς.