Supergirl | Movie Review

Ήταν Μάιος του 1959, στο τεύχος 252 του Action Comics, όταν το κοινό γνώρισε για πρώτη φορά τη Supergirl. Η βιολογική ξαδέρφη του Superman έχει έκτοτε περάσει από σχεδόν κάθε πιθανή μορφή αφήγησης: κόμικς, animation, τηλεοπτικές σειρές και κινηματογραφικές μεταφορές. Η πρώτη της εμφάνιση στη μεγάλη οθόνη ήρθε το 1984 και σήμερα κάνει πρεμιέρα η νέα εκδοχή του χαρακτήρα, αλλά και η δεύτερη ταινία του ανανεωμένου κινηματογραφικού σύμπαντος της DC, με τον τίτλο Supergirl (⭐⭐).

Με αφορμή τα 23α γενέθλιά της, η Supergirl γυρίζει από πλανήτη σε πλανήτη μαζί με τον Krypto, μετατρέποντας το διάστημα σε ένα ατελείωτο πάρτι. Πίσω όμως από το μεθύσι, τα hangover και την ανέμελη εικόνα, κρύβεται μια ηρωίδα που αποφεύγει συστηματικά να αντιμετωπίσει όσα τη βαραίνουν, αλλά και να επικοινωνήσει ουσιαστικά με τον Superman. Κάπου ανάμεσα στις καταχρήσεις και την αυτολύπηση γνωρίζει τη Ruthye, τη μοναδική επιζήσασα μιας οικογένειας που σφαγιάστηκε από τον Krem of the Yellow Hills και τους Brigands. Αρχικά δείχνει ελάχιστο ενδιαφέρον να τη βοηθήσει να πάρει εκδίκηση, μέχρι τη στιγμή που ο Krem δηλητηριάζει τον Krypto. Ξαφνικά η αποστολή αποκτά προσωπικό ενδιαφέρον. Άλλωστε, στη μυθολογία των υπερηρώων, η απώλεια μιας οικογένειας μπορεί να μην αρκεί για να κινήσει την πλοκή, αλλά το να κινδυνεύσει ο σκύλος φαίνεται πως παραμένει αδιαπραγμάτευτο.

Όταν ο James Gunn ανέλαβε τον ρόλο του σωτήρα του κινηματογραφικού σύμπαντος της DC, διαβεβαίωνε πως κανένα project δεν θα προχωρούσε αν δεν πληρούσε τα υψηλά ποιοτικά στάνταρ που ο ίδιος οραματιζόταν για το μέλλον του στούντιο. Η αρχή έγινε πέρυσι με το Superman, το οποίο αντιμετωπίστηκε με συγκρατημένη αισιοδοξία ως ένα ελπιδοφόρο restart. Μόλις έναν χρόνο αργότερα, όμως, και στη δεύτερη κιόλας στάση αυτού του νέου ταξιδιού, η υπόσχεση αρχίζει ήδη να ακούγεται περισσότερο σαν διαφημιστικό σύνθημα παρά σαν δημιουργική δέσμευση.

Το σενάριο της Ana Nogueira, βασισμένο στη μίνι σειρά κόμικς Supergirl: Woman of Tomorrow, είναι το σημείο όπου η ταινία αρχίζει να χάνει σταθερά υψόμετρο. Η ιδέα μιας Supergirl που διασχίζει τον γαλαξία για να σώσει τον τετράποδο σύντροφό της (John Wick who?) μπορεί να έχει μια κάποια γοητεία, όμως ο βασικός αφηγηματικός άξονας μιας νεαρής κοπέλας που ζητά εκδίκηση για τη δολοφονία της οικογένειάς της είναι τόσο γνώριμος και προβλέψιμος, ώστε η αδιαφορία εγκαθίσταται νωρίς και αρνείται να αποχωρήσει.

Ίσως αυτό να οφείλεται και σε μια κρίσιμη αλλαγή από το πρωτότυπο υλικό. Στα κόμικς, η ιστορία παρουσιάζεται μέσα από τα μάτια της Ruthye, προσφέροντας μια διαφορετική οπτική πάνω σε έναν χαρακτήρα που το κοινό θεωρεί δεδομένο εδώ και δεκαετίες. Η ταινία εγκαταλείπει αυτή την προσέγγιση και επαναφέρει τη Supergirl στο κέντρο του κάδρου. Το αποτέλεσμα είναι να χάνεται το πιο ενδιαφέρον αφηγηματικό εργαλείο που διέθετε η ιστορία και να μετατρέπεται κάτι δυνητικά ιδιαίτερο σε ακόμη μία συμβατική υπερηρωική περιπέτεια.

Παράλληλα, η ταινία επιχειρεί να λειτουργήσει ως ψυχολογική ενδοσκόπηση. Η Supergirl καλείται να συμφιλιωθεί με το παρελθόν της, να ανακαλύψει τη θέση της στον κόσμο και να αποδεχθεί ότι οι άνθρωποι γύρω της τη χρειάζονται όσο χρειάζεται και εκείνη αυτούς. Θεματικά, όλα αυτά έχουν ενδιαφέρον. Στην πράξη, όμως, παρουσιάζονται με τόση έλλειψη λεπτότητας ώστε η τελική κάθαρση μοιάζει σχεδόν υποχρεωτική. Και φυσικά καταλήγουμε στην αναμενόμενη στιγμή όπου η ηρωίδα φορά τη στολή της, λούζεται στο φως και αγκαλιάζει επιτέλους τον πραγματικό της εαυτό, λες και κάποιος ξεσκόνισε το εγχειρίδιο «Πώς να κλείσετε μια ιστορία ενηλικίωσης σε δέκα εύκολα βήματα».

Γνωστή κυρίως ως η νεαρή Rhaenyra Targaryen στο House of the Dragon, η Milly Alcock καλείται εδώ να σηκώσει στις πλάτες της μια ολόκληρη παραγωγή. Και το κάνει σχεδόν μόνη της. Η Alcock είναι ο βασικός λόγος που η ταινία παραμένει όρθια όταν όλα γύρω της αρχίζουν να τρίζουν επικίνδυνα. Χαρίζει προσωπικότητα, συναίσθημα και νεύρο σε έναν χαρακτήρα που συχνά μοιάζει πιο καλογραμμένος από την ίδια την ταινία που τον φιλοξενεί. Είναι η σπάνια περίπτωση όπου ο πρωταγωνιστής παλεύει να ανεβάσει το υλικό του και όχι το αντίστροφο.

Η σκηνοθεσία του Craig Gillespie αποτελεί επίσης έκπληξη, αλλά όχι με την καλή έννοια. Δύσκολα θυμίζει τον δημιουργό που γνωρίσαμε από προηγούμενες δουλειές του. Αντίθετα, μοιάζει με μια απρόσωπη εκτέλεση καθηκόντων, σαν κάποιος να του ανέθεσε να παρακολουθεί την ομαλή λειτουργία ενός επεισοδίου επιστημονικής φαντασίας χωρίς να αφήσει το παραμικρό προσωπικό αποτύπωμα. Όσο για τον Jason Momoa, η παρουσία του λειτουργεί περισσότερο ως εύκολο χειροκρότημα και λιγότερο ως ουσιαστική προσθήκη στο σύνολο.

Ο Superman επιλέγει να βλέπει το καλό στους ανθρώπους. Η Supergirl επιλέγει να βλέπει την αλήθεια τους. Και η αλήθεια της δεύτερης ταινίας του νέου κινηματογραφικού σύμπαντος της DC δεν είναι ιδιαίτερα κολακευτική. Για ακόμη μία φορά αποδεικνύεται πως το να διακηρύσσεις ένα όραμα είναι πολύ πιο εύκολο από το να το υλοποιείς.

Το Supergirl δεν είναι καταστροφή. Είναι ίσως κάτι πιο απογοητευτικό: μια ταινία που αρκείται στο να είναι απλώς επαρκής, τη στιγμή που υποτίθεται ότι εγκαινιάζει μια νέα εποχή. Όπως το καλό fast food, προσφέρει μια στιγμιαία ικανοποίηση όσο διαρκεί η κατανάλωση. Λίγες ώρες αργότερα, όμως, δυσκολεύεσαι να θυμηθείς τι ακριβώς γεύτηκες. Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημά της. Δεν αποτυγχάνει θεαματικά. Απλώς εξαφανίζεται από τη μνήμη σχεδόν αμέσως μόλις πέσουν οι τίτλοι τέλους.

Η Supergirl βρίσκει τελικά τον σκοπό της. H ταινία της, όχι τόσο.

Βασιλακόπουλος Χρήστος