One Night Only | Movie Review

Αν μου έλεγε κάποιος ότι το 2026 θα βλέπαμε μια μεγάλη χολιγουντιανή παραγωγή στην οποία η κυβέρνηση των ΗΠΑ θα απαγόρευε το προγαμιαίο σεξ και θα επέτρεπε στους πολίτες να κάνουν σεξ ελεύθερα μία και μοναδική νύχτα τον χρόνο, θα υπέθετα ότι κάποιος επιτέλους αποφάσισε να κάνει το The Purge αλλά αστείο. Κι όμως. Το One Night Only (⭐⭐1/2) υπάρχει. Και η ιδέα του είναι, ομολογουμένως, υπέροχα ”ηλίθια”. Με την καλή έννοια.

Σε μια Αμερική όπου το σεξ εκτός γάμου είναι παράνομο 364 ημέρες τον χρόνο, η μία και μοναδική βραδιά ελευθερίας μετατρέπεται σε εθνικό event. Ένα είδος Black Friday του σεξ, όπου όλοι τρέχουν πανικόβλητοι να βρουν παρτενέρ, προφυλακτικό και, αν τους περισσέψει χρόνος, κάποια αξιοπρέπεια.

Είναι μια ιδέα που θα μπορούσε να γίνει εξαιρετική πολιτική σάτιρα. Θα μπορούσε να γίνει ακραία σεξοκωμωδία. Θα μπορούσε να γίνει δυστοπικό παραλήρημα. Θα μπορούσε, τέλος, να γίνει μια πολύ καλή rom-com μέσα σε έναν εντελώς παράλογο κόσμο. Ο Will Gluck διαλέγει λίγο απ’ όλα. Και κάπου εκεί αρχίζει το πρόβλημα.

Γιατί το One Night Only είναι αρκετά ευχάριστο ώστε να περνάς καλά, αρκετά γοητευτικό ώστε να μη θέλεις να τελειώσει και αρκετά έξυπνο ώστε να καταλαβαίνεις συνεχώς την ταινία που θα μπορούσε να είναι. Μόνο που αυτή η ταινία βρίσκεται μονίμως ένα βήμα μακριά από την οθόνη.

Η Monica Barbaro και ο Callum Turner είναι μια χαρά. Έχουν χημεία, γοητεία και εκείνη την παλιομοδίτικη rom-com άνεση που σήμερα μοιάζει σχεδόν εξωτική. Η Νέα Υόρκη είναι φωτογενής, το soundtrack κάνει τη δουλειά του, υπάρχουν στιγμές πραγματικά αστείες και ο Gluck ξέρει να δίνει στην ταινία ρυθμό και εμπορική γυαλάδα.

Δεν είναι λοιπόν ότι δεν περνάς καλά. Είναι ότι ενώ περνάς καλά, αρχίζεις να σκέφτεσαι πόσο καλύτερα θα μπορούσες να περνάς αν η ταινία είχε το θάρρος να ασχοληθεί με την ίδια της την ιδέα.

Γιατί έχουμε μια κοινωνία που έχει αποφασίσει ότι το σώμα σου είναι κρατική περιουσία 364 ημέρες τον χρόνο και η ταινία μοιάζει να λέει: «Ναι, εντάξει, αυτό είναι λίγο υπερβολικό. Αλλά ας μιλήσουμε για το πώς τελικά η αληθινή αγάπη είναι καλύτερη από το περιστασιακό σεξ». Συγγνώμη, αλλά…αυτό ήταν;

Τόσα χρόνια σεξουαλικής απελευθέρωσης, τόσες μάχες για το δικαίωμα του ανθρώπου να αποφασίζει τι θα κάνει με το σώμα του, τόση προσπάθεια να ξεχωρίσουμε την προσωπική επιλογή από την επιβεβλημένη ηθική και το One Night Only έρχεται το 2026 να μας κλείσει πονηρά το μάτι και να ψιθυρίσει: «Μήπως τελικά το σεξ χωρίς συναίσθημα δεν είναι και τόσο καλό;»

Ναι. Μπορεί να μην είναι. Και;

Το θέμα δεν είναι αν το σεξ με συναίσθημα είναι καλύτερο. Για πολλούς ανθρώπους είναι. Για άλλους δεν είναι. Για άλλους είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Η κατάκτηση της σεξουαλικής ελευθερίας δεν σήμαινε ποτέ ότι πρέπει να κάνεις σεξ. Σήμαινε ότι μπορείς να επιλέξεις. Και αυτό είναι που η ταινία μπερδεύει επικίνδυνα.

Η επιλογή της αποχής είναι ελευθερία. Η επιλογή της μονογαμίας είναι ελευθερία. Η επιλογή του casual sex είναι ελευθερία. Η επιλογή να ερωτευτείς πρώτα είναι ελευθερία. Το να αποφασίζει όμως ένα κράτος ότι θα περιμένεις μέχρι να παντρευτείς, ή ότι θα έχεις μία συγκεκριμένη νύχτα για να εκτονώσεις τη σεξουαλικότητά σου, δεν είναι ρομαντισμός. Είναι έλεγχος. Και το One Night Only θα έπρεπε να το φωνάζει.

Αντί γι’ αυτό, το ψιθυρίζει. Και μετά το σκεπάζει με μουσική, φωτάκια, cute encounters και δύο πανέμορφους ανθρώπους που τρέχουν πάνω-κάτω στη Νέα Υόρκη.

Το ακόμη πιο παράξενο είναι ότι η ταινία γνωρίζει πόσο εξωφρενικός είναι ο κόσμος της. Βλέπει τον θρησκευτικό συντηρητισμό, τον κρατικό έλεγχο, την εμπορευματοποίηση της σεξουαλικότητας, τη βιομετρική επιτήρηση και την παράνοια της κοινωνίας. Τα έχει όλα μπροστά της. Και αποφασίζει να μην τα δαγκώσει. Σαν να πήρες ένα τεράστιο, ζουμερό steak και στο τέλος ζήτησες φρυγανιά.

Ακόμη και το σεξ, που υποτίθεται ότι αποτελεί ολόκληρη την κινητήρια δύναμη αυτού του κόσμου, παραμένει σχεδόν αποστειρωμένο. Για μια ταινία που χτίζει ολόκληρο το premise της πάνω στην ιδέα ότι οι άνθρωποι έχουν μία νύχτα για να κάνουν ό,τι στερούνται όλο τον υπόλοιπο χρόνο, είναι εντυπωσιακά ντροπαλή απέναντι στο ίδιο της το θέμα.

Και κάπως έτσι η μεγαλύτερη ειρωνεία του One Night Only δεν βρίσκεται στην πλοκή. Βρίσκεται στην ίδια την ταινία. Ξεκινάει θέλοντας να σατιρίσει μια κοινωνία που καταπιέζει τη σεξουαλικότητα και καταλήγει να αντιμετωπίζει τη σεξουαλική ελευθερία με την αμηχανία κάποιου που μόλις ανακάλυψε ότι οι γονείς του κάνουν σεξ.

Δεν είναι απαραίτητα συντηρητική ταινία. Είναι όμως μια ταινία που δεν καταλαβαίνει, ή καλύτερα πλασάρει ότι δεν καταλαβαίνει, πόσο εύκολα μπορεί να γίνει συντηρητική η θέση της.

Υπάρχει μια πραγματικά γοητευτική rom-com εδώ μέσα, θαμμένη κάτω από μια ιδέα που ζητάει απεγνωσμένα να γίνει κάτι μεγαλύτερο. Αλλά κάθε φορά που η ταινία πλησιάζει στο σημείο όπου θα μπορούσε να γίνει πραγματικά αιχμηρή, κάνει πίσω και προτιμά να μας θυμίσει ότι, τελικά, η αληθινή αγάπη είναι αυτό που μετράει.

Ωραία, το ξέραμε. Αυτό που δεν ξέραμε είναι αν μια ταινία του 2026 θα είχε κάτι πιο ενδιαφέρον να μας πει για το σεξ, την ελευθερία και το δικαίωμα να επιλέγουμε τι κάνουμε με το σώμα μας.

Τελικά, το One Night Only είναι μια συμπαθητική rom-com με μια εξαιρετική ιδέα που φοβάται υπερβολικά να γίνει η ταινία που η ιδέα της υπόσχεται. Κάπως όπως τα περισσότερα ραντεβού. Χωρίς σεξ.

Βασιλακόπουλος Χρήστος