Mission: Impossible – The Final Reckoning | Κριτική Ταινίας
To 1996, o Tom Cruise, μεταφέρει στην μεγάλη οθόνη την κατασκοπευτική σειρά του 1966, Επικίνδυνες Αποστολές. Από τότε πέρασαν τριάντα χρόνια, παρά ένα χρόνο, εφτά ταινίες και ένας Ethan Hunt που ακόμα προσπαθεί να διασώσει την ανθρωπότητα. Όλα αυτά φαίνεται να καταλήγουν σε ένα κάποιο τέλος με το Mission: Impossible – The Final Reckoning (⭐⭐1/2).
Η ταινία ακολουθεί τα γεγονότα της προηγούμενη ταινίας του ’23, Dead Reckoning Part One, με την Οντότητα να έχει παρεισφρήσει παντού και ότι ξέραμε ως αλήθεια, πλέον να είναι υπό αμφισβήτηση. Με την Οντότητα να απειλεί την ανθρωπότητα με πυρηνικό ολοκαύτωμα, ο Ethan Hunt πρέπει να βρει τον τρόπο να αποκτήσει όλα τα δεδομένα για να μπορέσει να αιχμαλωτίσει και να βγάλει εκτός την Οντότητα, πριν αυτή εξασφαλίσει την πρόσβαση σε όλες τις πυρηνικές εγκαταστάσεις όλου του πλανήτη. Για ακόμα μια φορά, ο Ethan Hunt, καλείται να τρέξει ενάντια στο χρόνο και στις επιλογές που έκανε μέχρι σήμερα, για να διασώσει όλη την ανθρωπότητα.
Αυτό που κάποιος μπορεί να παρατηρήσει με μια πρώτη ματιά, είναι ότι σε αυτή την ”τελευταία” ταινία λείπει από το τίτλο το part two/μέρος δεύτερο. Η προηγούμενη ταινία, το part one/μέρος ένα, δεν κατάφερε να κάνει τον εισπρακτικό πάταγο που περίμεναν όλοι και έτσι χρειάστηκε μια αλλαγή διαφημιστικής στρατηγικής για να φτάσουμε στο σήμερα. Δυο χρόνια μετά, πάντα με κεντρικό πρόσωπο τον Tom Cruise, η ταινία πλασαρίστηκε σαν τον τελευταίο κεφάλαιο των Επικινδύνων Αποστολών. Τουλάχιστον με τον Tom Cruise. Κάτι που δεν φαίνεται να ισχύει αλλά πιο πολύ μοιάζει με μια άνω τελεία και ένα κλείσιμο ενός κεφαλαίου που κράτησε τριάντα χρόνια.
Δυστυχώς όμως το Mission: Impossible – The Final Reckoning, είναι τόσο κενό σε θέμα σεναρίου όσο εκκωφαντικά μεγαλοπρεπές είναι σε θέμα περιπέτειες. Το πρώτο μέρος του τρίωρου τελευταίου κεφαλαίου, είναι αμήχανο, απότομο και αποσπασματικό. Συνεχώς είτε εξηγεί στο θεατή τι έχει συμβεί στο παρελθόν, είτε εξηγεί τι πρόκειται να συμβεί, είτε εξηγεί που θα μετακινηθεί πάνω στην υφήλιο ο πρωταγωνιστής και γιατί. Εκτός του νοσταλγικού πεντάλεπτου της αρχής όπου μπροστά από τα μάτια του θεατή περνάει όλη η ιστορία του franchise σαν ένα πως φτάσαμε μέχρι εδώ, όλο το άλλο μέχρι και τη σεκάνς του υποβρυχίου, δεν ανταποκρίνεται στα πάντα υψηλά στάνταρ του franchise. Έπειτα ακολουθεί μια απαιτητική και δύσκολη υποβρύχια σεκάνς που εντυπωσιάζει αλλά δεν είναι κάτι που δεν περιμένεις από το franchise και έπειτα η ταινία κλείνει με μια μεγάλη σκηνή της καταλυτικής μάχης που προκαλεί την φαντασία του θεατή να πιστέψει ότι γίνεται.
Ο Tom Cruise είναι το συνώνυμο της ποιότητας όσον αφορά το αποτέλεσμα που παραδίδει επί της οθόνης. Όμως αυτή η ταινία μοιάζει περισσότερο ένα απότομο μονταρισμένο αποτέλεσμα παρά σαν μια ταινία που χρειάστηκε αρκετή σκέψη και υπομονή για να φτάσει στην τελική της κόπια. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είναι, ακόμα και σε αυτό το χαμηλό της σημείο, πολύ καλύτερη από ότι άλλο κυκλοφορεί εκεί έξω, δεν καταφέρνει να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις που το ίδιο το franchise έφτιαξε εξ αρχής. Το μεγαλύτερο θέμα της ταινίας είναι το σενάριο, η πλήρη απουσία χαρακτήρων εκτός του μεσσιανικού Ethan Hunt και οποιαδήποτε αλληλεπίδραση των χαρακτήρων εκτός του να συμφωνήσουν που θα πάνε μετά και πως.
Το peak του franchise ήταν κάπου εκεί στα μέσα της δεκαετίας του ’10 και πλέον μοιάζει περισσότερο σαν μια συνεχής επιβεβαίωση του τι είναι ικανός να κάνει ακόμα ο Tom Cruise παρά να ακολουθούμε τον ίδιο τον Ethan Hunt σε ότι τρελό καλείται να αντιμετωπίσει και επιβιώσει. Μοιάζει σαν το συνεχές ραφινάρισμα του τελευταίου κινηματογραφικού αστέρα που ποτέ δεν βρέθηκε αντιμέτωπος με την αποκαθήλωση μέχρι σήμερα στην καριέρα του. Όταν μέσα στην ταινία ο Ethan Hunt αναφέρετε, ξανά και ξανά, ως ο μόνος άμεμπτος και ικανός για όλα, μοιάζει λες και αυτό που θέλει η ταινία ουσιαστικά να πει να είναι πόσο χρειαζόμαστε τον Tom Cruise και για αυτό πρέπει συνεχώς να τον λατρεύουμε, σε ότι και αν κάνει.
Το Mission: Impossible – The Final Reckoning δεν είναι η καλύτερη ταινία του franchise και σίγουρα δεν ήταν ο πιο εμπνευσμένος επίλογος για ένα τόσο ιστορικό τίτλο. Ευτυχώς που στην τελική δεν είναι επίλογος, παρά ίσως μια ανάπαυλα για έναν ήρωα που για τριάντα χρόνια έτρεχε ενάντια στον ίδιο του τον εαυτό.
Βασιλακόπουλος Χρήστος