Πτήση/Κόσοβο | Κριτική Παράστασης
Παρακολούθησα την παράσταση Πτήση/Κόσοβο και έρχομαι να μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις μου. Η παράσταση δεν είναι εύκολη. Χωρίς να είναι όμως και δύσκολη. Πάμε να δούμε τι εννοώ.
Είναι αναρχική, προκλητική, γεμάτη χάος, ένταση και οξύτητα. Όπως ακριβώς και η ιστορία του Κοσόβου. Και για μένα, αυτό δεν είναι θεωρητικό. Έχω ανθρώπους δικούς μου που βίωσαν τη μετάβαση. Τον ξεριζωμό, την προσπάθεια δημιουργίας ταυτότητας μέσα σε μια χώρα που πάλευε να υπάρξει και να σταθεί. Δεν χρειάστηκε να φανταστώ. Ήξερα. Είχα εικόνες, μνήμες, φωνές. Γι’ αυτό και ενθουσιάστηκα όταν βρήκα την παράσταση. Γι’ αυτό και επέλεξα να τη δω!
Είδα τον κρατικό μηχανισμό να επιβάλλει “εθνική μνήμη” ως θεατρική παράσταση. Και σκέφτηκα πόσες φορές και εμείς αναγκαστήκαμε να “παίξουμε” ρόλους, για να επιβιώσουμε, για να ανήκουμε, για να μην ξεχαστούμε. Ακόμη κι αν δεν βιώνουμε έναν πόλεμο στη σύγχρονη εποχή. Ακόμη κι αν μεγαλώσαμε μέσα στην ειρήνη.
Αυτό που εκτίμησα περισσότερο ήταν ότι το έργο δεν θυματοποιεί. Δεν εξιδανικεύει. Δείχνει τη διαφθορά, την υποκρισία, τις ελπίδες που πνίγονται σε μπουκάλια ρακής και σε υπουργικές φιλοδοξίες. Και το κάνει με χιούμορ, αλλά όχι χαζοχαρούμενο. Με οργή, αλλά όχι κραυγαλέα. Δείχνει αυτό που ακόμη βιώνουμε σε όλες τις πλευρές τούτου του πλανήτη. Τόσο διαφορετικοί οι λαοί κι όμως τόσο διαφορετικοί.
Η σκηνοθεσία του Φεζολλάρι βρήκε έναν άρτιο ρυθμό ανάμεσα στην πικρή αλήθεια και το γελοίο των πολιτικών πρακτικών. Ίσως, κάποιες φορές οι υπερβολές να θόλωσαν το νόημα, όμως η γενική γραμμή παρέμεινε δυνατή: η εξουσία εκμεταλλεύεται την τέχνη για να χτίσει προπαγάνδα. Και το χειρότερο; Οι καλλιτέχνες που μπορεί να βρεθούν κάποτε χωρίς επιλογή, συμβιβάζονται.
Σέρυ Μπέντο