28 Years Later | Κριτική Ταινίας

Ήταν 2002, όταν ο Danny Boyle επαναπροσδιόρισε το υπό-είδος του zombie horror με την ταινία 28 Days Later. Εκείνη η ταινία που θεωρείται πλέον κλασσική οδήγησε στην έκρηξη του συγκεκριμένου υπό-είδους για την επόμενη σχεδόν δεκαπενταετία τόσο στο κινηματογράφο όσο και στην τηλεόραση. Είκοσι τρία χρόνια μετά, ο Boyle επιστρέφει στο κόσμο που δημιούργησε μαζί με τον Alex Garland, και μας παρουσιάζει την ταινία 28 Years Later (⭐⭐).

Είκοσι χρόνια μετά την εξάπλωση του ιού στη Βρετανία, ένα μικρό γκρουπ ανθρώπων ζουν σε ένα μικρό απομονωμένο νησί, στη Σκωτία. Σε αυτό το νησί ένας νεαρός στη προ-εφηβεία, ο Spike, καλείται να ακολουθήσει τον πατέρα του,  στην πρώτη του περιπολία εκτός του νησιού. Ένας είδος μύησης στην ενήλικη ζωή και σε όλα αυτά που πρέπει να μάθει για να επιβιώσει. Σε αυτή του την περιπέτεια, διπλά στο πατέρα του, ο Spike θα ανακαλύψει αλήθειες που θα τον φέρουν αντιμέτωπο με τον ίδιο του τον πατέρα αλλά θα είναι και ο καταλύτης γιατί θα κάνει ο ίδιος από εκείνη την στιγμή και έπειτα.

Ο Danny Boyle, πριν από είκοσι τρία χρόνια, στο υπό-είδος του zombie horror πρόσθεσε αρκετές καινοτομίες που το εξύψωσαν. Η φρενήρης ταχύτητα των ”μολυσμένων” ήταν μια ριζοσπαστική ιδέα που τράβηξε μια κόκκινη γραμμή σε ότι ξέραμε σε σχέση με το παρελθόν. Η ντοκιμαντερίστικη οπτική, με την ωμή ρεαλιστική ματιά εγκλώβισε την προσοχή του κοινού που μέχρι εκείνη τη στιγμή είχε συνηθίσει σε μια συγκεκριμένη εικόνα και δομή. Ο κοινωνικοπολιτικός σχολιασμός έδινε παραπάνω επίπεδα σε κάτι που θεωρείτο ”ανάλαφρο” και πρώτου επιπέδου προσέγγιση. Έπειτα ήταν οι ερμηνείες και οι περίπλοκοι χαρακτήρες που δεν ήταν απλά τροφή για το επόμενο νεκροζώντανο. Όλα αυτά, υπάρχουν και σε αυτή την ταινία αλλά με σημαντικές διαφορές που κάνουν το 28 Years Later, όχι ακριβώς την ταινία που περιμένει ο θεατής να δει. Μιλάμε για μια ταινία ενηλικίωσης. Για μια ταινία που στοχάζεται αρκετά πάνω στην οικογένεια, το θάνατο, την απώλεια και στο πως είναι πραγματικά ο κόσμος μετά από την καταστροφή.

Σε αρκετά σημεία, μοιάζει λες και ο Boyle/Garland είχαν διάφορες ιδέες ανά τα χρόνια που δημιούργησαν το κενό ανάμεσα στις ταινίες και που αντί να τις ξεκαθαρίσουν, κατέληξαν να τις συμπιέζουν σε μια ταινία που διαρκεί δυο ώρες παρά πέντε λεπτά. Αρκετές ιδέες μένουν ανολοκλήρωτες και κυρίως η ποιητική διαδρομή που χαράσσει ο Βoyle προς τον επίλογο, διακόπτεται άτσαλα και άσχετα από μια σκηνή στο τέλος που θέλει να συνδυάσει αυτή την ταινία με την επόμενη που έρχεται σε έναν χρόνο.

Το 28 Years Later, μπορεί να ξινίσει στην αρχή αρκετούς αλλά υπάρχουν αρκετά σημεία που θα αρέσουν. Κυρίως σε εκείνους που θέλουν κάτι πιο ωμό, αιματηρό και βίαιο.

Βασιλακόπουλος Χρήστος