The Fantastic Four: First Steps | Κριτική Ταινίας

Από την προσπάθεια της δεκαετίας του 00’s, σε αυτή της δεκαετίας του ’10 και τώρα ερχόμαστε στο σήμερα. Η Marvel ανοίγει την έκτη φάση του κινηματογραφικού σύμπαντος της με μια δημοφιλή οικογένεια που μέχρι σήμερα κουβαλάει μια κατάρα όσο αφορά την μεταφορά της στον κινηματογράφο. Μπορεί να έχουμε μια συμπάθεια για τις δυο ταινίες των oo’s και μια απόλυτη λήθη για την προσπάθεια του 2015 αλλά τώρα για πρώτη φορά η Marvel δοκιμάζει την δική της τύχη με τους The Fantastic Four: First Steps (⭐⭐⭐1/2).

Όπως έγινε και με τον Superman της D.C., ας προσπαθήσουμε να αποτινάξουμε από πάνω μας όλη την κακή ενέργεια που δημιουργήθηκε με ότι έχει προηγηθεί. Είναι γενικά αποδεκτό ότι οι προηγούμενες δυο φάσεις της Marvel, μετά το Endgame, χρειάστηκαν αρκετή υπομονή από μέρους του κοινού για να τις αντέξουν. Αλλά όλα αυτά τα ξέρουμε. Όπως γνωρίζουμε ότι μετά από μια καθίζηση στο καρδιογράφημα του MCU, το σύστημα δείχνει σημάδια επανάκαμψης τόσο με τους Thunderbolts όσο και με την σειρά IronHeart. Οι τελευταίες προσθήκες που ολοκλήρωσαν την πέμπτη φάση του MCU, επανάφεραν τον ακανόνιστο ρυθμό σε μια ισορροπία και ισχνή άνοδο. Τώρα, η μεγάλη ζαριά έρχεται με το αν το The Fantastic Four: First Steps είναι καλό ή όχι.

Δίνοντας μια πρώτη απάντηση, με ευκολία μπορεί να πει κανείς ότι ναι η αρχή της έκτης φάσης γίνεται με το δεξί. Ύστερα από αποτυχημένες προσπάθειες από την προηγούμενη εταιρία που είχε τα δικαιώματα της συγκεκριμένης οικογένειας, επιτέλους η Marvel παραδίδει τους Fantastic Four όπως τους ήθελαν οι περισσότεροι. Μια ταινία που με μια πρώτη ανάγνωση έχει χρώμα, αισθητική, ρυθμό, ένταση, χημεία και πάνω απ’ όλα βάσεις. Ο μέχρι πρότινος τηλεοπτικός σκηνοθέτης Matt Shakman καταφέρνει και φέρνει στην μεγάλη οθόνη ίσως την πιο comic αποτύπωση σε ταινία της Marvel, μέχρι σήμερα. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Shakman είναι ο σκηνοθέτης της καλύτερης σειράς της Marvel, του Wandavision. Όπως συνέβη και στην ταινία της D.C., έγινε κατανοητό ότι δεν χρειαζόμαστε να συστηθούμε ξανά με τους χαρακτήρες και πως έγιναν αυτοί που είναι σήμερα. Σε ένα εμπνευσμένο πρόλογο, όλα γίνονται κατανοητά και με καθόλου βαρετό τρόπο, βάζοντας τις βάσεις ενός σφιχτού και γρήγορου ρυθμού που έχει μάθει από την τηλεόραση ο Shakman. Εδώ έρχεται ίσως το πρώτο μείον της ταινίας. Στην ανάγκη για έναν δεμένο ρυθμό, που δεν αφήνει περιθώριο να ξεστρατίσει κανείς από το γίνεται μετά, χάνεται η ανάπτυξη των χαρακτήρων που κάποιοι θα ήθελαν περισσότερο για να δεθούν μαζί τους.

Όμως κάτι που καταφέρνει από την πρώτη στιγμή ο Shakman, είναι να δώσει στο κοινό την χημεία των ηθοποιών και το δέσιμο που έχουν οι χαρακτήρες μεταξύ τους. Παρόλο το γρήγορο ρυθμό, την αδύναμη ανάπτυξη του καθενός ως μονάδα, μέσα από ένα ιδιαίτερο μοντάζ o Shakman καταφέρνει και συνθέτει τους δεσμούς που ενώνουν αυτούς τους τέσσερις χαρακτήρες ως μια οικογένεια. Παράλληλα φέρνει στο προσκήνιο, πιο έντονα, τον ρόλο της Sue Storm (Vanessa Kirby) χαρίζοντας στη ταινία αυτή την συναισθηματική άγκυρα που κρατάει τους πάντες προσγειωμένους, κοινό κ χαρακτήρες. Ένα ακόμα που λειτουργεί απόλυτα στην ταινία είναι η επιλογή ότι στη ΓΗ-828, όλα διαδραματίζονται στην δεκαετία του ’60. Μια φουτουριστική δεκαετία του ’60 σε κάποια πράγματα και σε άλλα όπως έχει αποτυπωθεί από την τηλεόραση ιστορικά. Ένα κλείσιμο του ματιού στην δεκαετία που υπήρξε η αυγή για πολλούς ήρωες αλλά και σε μια εποχή που γεννήθηκε η ποπ κουλτούρα όπως την ξέρουμε. Επίσης η ταινία, έχει μια από τις καλύτερες σεκάνς στο διάστημα που μας έχει προσφέρει το MCU μέχρι σήμερα.

Από τον Perdo Pascal (Reed Richards), Joseph Quinn (Johnny Storm), Ebon Moss-Bachrach (Ben Grimm) ως και την Vanessa Kirby (Sue Storm), όλοι τους καταφέρνουν να είναι η πληρέστερη αποτύπωση των ηρώων μέχρι σήμερα. Την ίδια ώρα, η Julia Garner μοιάζει ότι ήταν η ιδανική επιλογή για το ρόλο ως Silver Surfer/Shalla-Bal.  Δεν θα πούμε πολλά για την υπόθεση παρά ότι η απειλή είναι ο Galactus και ότι ο λόγος που γίνονται όλα κρύβεται μέσα στον τίτλο της ταινίας που είναι σίγουρα διφορούμενος.

Το The Fantastic Four: First Steps είναι η απόδειξη ότι εκεί στην Marvel, έχουν σηκώσει τα μανίκια, ξεκαθαρίζουν τι αποτελεί βαρίδι πλέον για αυτούς και έχουν πια έναν στόχο. Η συγκεκριμένη ταινία δεν είναι η καλύτερη που έχει δώσει η Marvel αλλά σίγουρα συγκαταλέγεται στις πιο άρτιες της. Αποτελεί έναν ικανοποιητικό πρόλογο, μια θαυμάσια μεταφορά αγαπημένων ηρώων που έχουν αδικηθεί προγενέστερα στη μεγάλη οθόνη και μια χαρά διασκεδαστική ταινία όπως οφείλει να είναι ένα blockbuster. Δεν σε κοροϊδεύει για τις προθέσεις της. Δεν υπάρχει για να χρησιμοποιηθεί ως πρόλογος για κάτι που έρχεται. Αλλά δείχνει ένα μέλλον που πριν ήταν θαμπό και τώρα κάπως ξεχωρίζει.

Βασιλακόπουλος Χρήστος