I Know What You Did Last Summer | Κριτική Ταινίας

Η δεκαετία του ’90, ήταν στο πικ τους το υπό-είδος των ταινιών τρόμου, οι ταινίες slasher. Φυσικά από τα τέλη της δεκαετίας του ’70 και σε ολόκληρη την δεκαετία του ’80, το συγκεκριμένο είδος μεγαλούργησε και έδωσε εμβληματικές μορφές αλλά στα 90’s υπήρξε μια ανανέωση. Πρωτίστως με το Scream του 1996 και φυσικά μετά ήρθε το Ξέρω τι Έκανες Πέρυσι Το Καλοκαίρι, το 1997. Σχεδόν τριάντα χρόνια μετά επιστρέφουμε για τρίτη φορά στο SouthPort, της Νότιας Καρολίνας, σε ένα direct sequel της δεύτερης ταινίας της σειράς που κυκλοφόρησε το 1998. Το I Know What You Did Last Summer (⭐1/2) του 2025, θα προσπαθήσει να συστήσει το τρόμο του ψαρά με το γάντζο σε μια νέα γενιά. Τα καταφέρνει;

Στη νέα προσθήκη του franchise, μια παρέα φίλων συναντιέται ξανά στη γενέτειρα τους, για τις ανάγκες των αρραβώνων δυο εκ αυτών. Όμως έπειτα από ένα τραγικό δυστύχημα που θα τους αλλάξει την ζωή μέσα σε μια στιγμή, χάνονται μεταξύ τους για πάνω από ένα χρόνο. Ένας γάμος αλλά και μια απειλή θα τους ενώσει ξανά και κανείς δεν ξέρει τι επιπτώσεις θα φέρει όλο αυτό.

Η υπόθεση της νέας ταινίας, δεν είναι πρωτότυπη. Περισσότερο πατάει πάνω στα χνάρια της original ταινίας του ’97, για να πει την ιστορία με τον δικό της τρόπο, προσθέτοντας όλα τα καινούργια στοιχεία της δεκαετίας που διανύουμε. Όμως εκεί βρίσκεται το πρώτο πραγματικό πρόβλημα της ταινίας I Know What You Did Last Summer. Δεν αποδομεί την αρχική υπόθεση, να κρατήσει όσα χρειάζεται για να παρουσιάσει κάτι αυτόνομο και φρέσκο παρά ακολουθεί τα ίδια μονοπάτια πιστεύοντας ότι η φρεσκάδα του cast, η νοσταλγία του legacy cast θα κάνουν την συνταγή να δέσει. Αλλά αυτό που τελικά γίνεται είναι κάτι τόσο ξένο που απωθεί ακόμα και τα όποια ίχνη συμπάθειας ως προς την πρώτη ταινία του franchise. Ενός franchise που δεν έχει πολύ κουραστεί με ανελέητες επιστροφές παρά είχε απομείνει μια γλυκάδα για την πρώτη ταινία, ένα meh για την δεύτερη και η απόλυτη λήθη για ένα τρίτο μέρος που βγήκε απευθείας στο video και που δεν είχε καμία σχέση με το legacy των ταινιών.

Η Jennifer Kaytin Robinson, η σκηνοθέτης της ταινίας, μοιάζει να μην μπόρεσε να διαχειριστεί τίποτα σωστά και η ταινία της αντί να ξεδιπλώνει τις εκπλήξεις της μπρος στα μάτια μας, κατέρρεε λεπτό το λεπτό όλο και πιο πολύ. Με δυο μέτριες ταινίες στο ενεργητικό της και συν-υπογράφοντας το σενάριο, ήταν αδύνατον για εκείνη να ακολουθήσει το πετυχημένο παράδειγμα των νέων προσθηκών του franchise Scream ή και ακόμα το direct sequel του Halloween (2018) και παραδίδει μια αμήχανη ταινία που παίρνει ρίσκα που δεν αποδίδουν καμία στιγμή και περισσότερο στρέφει τον θεατή να θέλει να δει να σκοτώνονται οι πρωταγωνιστές παρά να θέλει να τους δει αν επιβιώνουν.

Η επιστροφή της Jennifer Love Hewitt και του Freddie Prinze Jr. μπορεί να είναι αυτό που όλοι θέλαμε, όσοι μεγαλώσαμε την δεκαετία του ΄90, αλλά καταλήγει να κακοποιεί το μύθο των χαρακτήρων τους παρά να προσθέτει κάτι ουσιαστικό. Ειδικά στην περίπτωση της Jennifer Love Hewitt, ενός πολύ-αγαπημένο final girl μαζί με την Jamie Lee Curtis και Neve Campbell, η ταινία την χρησιμοποιεί άγαρμπα και σχεδόν αναγκαστικά, θαμπώνοντας όλα όσα αγαπήσαμε σε εκείνη και που αναμένουμε να θυμηθούμε ξανά στο σήμερα. Όσο για τον Freddie Prinze Jr., η νέα ταινία με την επιλογή που κάνει καταστρέφει τον θρύλο του χαρακτήρα του και με μια ανατροπή που δεν βγάζει κανένα ουσιαστικό νόημα διαγράφει οποιαδήποτε εξέλιξη. Το νέο cast κάνει τικ σε όλα τα στοιχεία που χρειάζεται μια τέτοια ταινία όπως το I Know What You Did Last Summer αλλά τους χρησιμοποιεί με τέτοιον τρόπο που δεν τους αφήνει καμία ελευθερία να προσθέσουν κάτι γνήσιο, φρέσκο. Χαρακτήρες γεμάτη κλισέ για να μην ταρακουνήσουν το κοινό παρά να το ευχαριστήσουν με κάτι γνώριμο και ασφαλές.

Το I Know What You Did Last Summer δικαιολογεί απόλυτο τον τίτλο του. Ξέρουμε ακριβώς τι έγινε πέρυσι το καλοκαίρι και το καλοκαίρι πριν από αυτό και το καλοκαίρι πριν από τρεις δεκαετίες. Ξέρουμε ακριβώς το μονοπάτι του ποιος θα πει το συγκεκριμένο αστείο, ποια θα είναι η χαζή, ξανθιά μπίμπο που τα βλέπει όλα εύκολα και σε ποιο ακριβώς ανοιγόκλεισιμο στα φώτα θα πεταχτεί ο δολοφόνος για να μαχαιρώσει το θύμα πισώπλατα. Σε τέτοιο βαθμό καταλήγουμε να ξέρουμε όπου όποιος προσέχει τι βλέπει κατανοεί ότι το σπάσιμο της τετράδας από την αρχή αναλογεί στο ποιος είναι ο δολοφόνος. Μην μιλήσουμε καν για την εξαναγκαστική χρήση μιας επιστροφής που αν και αδύνατη, την είδαμε και όσο και να προσπαθούμε δεν μπορούμε να ξε-δούμε.

Βασιλακόπουλος Χρήστος