Υπήρξαμε. Πιάσαμε Χώρο. Μετά όχι | Μια τελετουργία μνήμης στο Θέατρο Nous

Παρακολουθήσαμε με ενδιαφέρον το έργο «Υπήρξαμε. Πιάσαμε Χώρο. Μετά όχι» στο Θέατρο Nous – Creative space και σίγουρα είναι μια παράσταση που δεν παίζεται απλώς, αλλά επιτελείται. Δεν πρόκειται μόνο για μια multimedia performance, αλλά για ένα υπαρξιακό πείραμα πάνω στα ίχνη – στα απομεινάρια του χρόνου, της μνήμης και της ανθρώπινης επαφής.

Η παράσταση εμπνευσμένη από έναν στίχο της Κρυστάλλης Γλυνιαδάκη, χτίζει τον δικό της ποιητικό κόσμο στο μεταίχμιο ανάμεσα στο ορατό και το φευγαλέο. Ο τίτλος λειτουργεί σχεδόν σαν επιτάφιος. «υπήρξαμε» (η δήλωση μιας παρουσίας), «πιάσαμε χώρο» (η στιγμιαία ενσάρκωση της ύπαρξης) και «μετά όχι» (η σιωπή, η εξαφάνιση, η επιστροφή στο άυλο). Όλο το έργο κινείται πάνω σε αυτή τη λεπτή γραμμή, όπου η ζωή και η απώλεια διαπλέκονται μέχρι να γίνουν σχεδόν αδιαχώριστες.

Η αφήγηση ξεκινά απλά: δύο γυναίκες ετοιμάζουν ένα καθημερινό μεσημεριανό τραπέζι. Μια σκηνή που στην πρώτη της ανάγνωση μοιάζει αθώα, οικεία, σχεδόν νατουραλιστική. Κι όμως, η τελετουργία του τραπεζιού γίνεται σταδιακά ένα ρήγμα στη γραμμικότητα του χρόνου. Καθώς οι χειρονομίες τους επαναλαμβάνονται, αρχίζουν να ξεπροβάλλουν άλλοι τόποι και εποχές. Θεσσαλονίκη, Αίγυπτος, Μέση Ανατολή, 1944, 2025… δύο λεπτά πριν.

Η σκηνοθετική γραφή αποδομεί την έννοια της αφήγησης

Δεν υπάρχει «ιστορία» με την κλασική έννοια, αλλά ένα συνεχές ξετύλιγμα στιγμών, σαν φωτογραφίες που σβήνουν η μία μέσα στην άλλη. Ο χώρος και ο χρόνος διαλύονται, αφήνοντας τη θέση τους σε μια εμπειρία συναισθηματική, σχεδόν μεταφυσική. Η σκηνή μοιάζει να ανασαίνει τον χρόνο.

Το έργο περιέχει στοιχεία πολλών τεχνών: σινεμά, πειραματικού θεάτρου και χοροδράματος. Αυτή η μίξη δεν είναι απλώς αισθητική επιλογή· είναι το ίδιο το περιεχόμενο. Η εικόνα λειτουργεί σαν φευγαλέα μνήμη, ο ήχος σαν ψυχικό τοπίο, το σώμα σαν δοχείο μνήμης που κουβαλά μέσα του όλα όσα έχουν χαθεί.

Οι φωτισμοί λειτουργούν σαν μεταφυσικά σημεία αναφοράς: άλλοτε χαράζουν τις φιγούρες σαν φωτογραφικές εκθέσεις και άλλοτε τις καταπίνουν στο σκοτάδι. Η μουσική είναι πειραματική, αποδομημένη, με ηλεκτρονικά και φυσικά στοιχεία- δεν συνοδεύει τη δράση, αλλά σχεδόν την υπονομεύει. Είναι σαν να προσπαθεί να μιλήσει εκεί, όπου ο λόγος έχει ήδη σιωπήσει.

Οι δύο γυναίκες δεν «παίζουν» ρόλους, κατοικούν καταστάσεις. Κάθε κίνησή τους φέρει το βάρος ενός ολόκληρου αιώνα. Από τη μια, η λεπτότητα της καθημερινής χειρονομίας. Από την άλλη, η οξύτητα της ιστορικής μνήμης: πόλεμος, εξορία, έρωτας, σιωπή. Οι φιγούρες τους λειτουργούν σαν καθρέφτες: αντανακλούν την ανθρώπινη ανάγκη να υπάρχουμε, να αφήνουμε ίχνη, να θυμόμαστε, ακόμη κι όταν όλα γύρω μας εξαφανίζονται.

https://www.ticketservices.gr/event/theatro-nous-ipirxame-piasame-xoro-meta-oxi/?lang=el

Χριστίνα Χανιώτου (@dreama_project)