Άρωμα Γυναίκας | Κριτική Παράστασης
Η φετινή θεατρική σεζόν στο Θέατρο Βρετάνια άνοιξε με το έργο «Άρωμα Γυναίκας», σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Ασπιώτη, βασισμένο στο μυθιστόρημα «Το σκοτάδι και το μέλι» του Τζιοβάνι Αρπίνο. Το έργο, που έχει γνωρίσει μεγάλη επιτυχία τόσο στην κινηματογραφική του εκδοχή, παρουσιάζεται εδώ με μια θεατρική ματιά που εστιάζει περισσότερο στην εσωτερικότητα των χαρακτήρων και στη δύναμη των συναισθημάτων.
Η ιστορία ακολουθεί τον Φάουστο, έναν τυφλό απόστρατο λοχαγό, και τον νεαρό στρατιώτη Τζιοβάνι ή Τσίτσο. Αναλαμβάνει να τον συνοδεύσει σ’ ένα ταξίδι από το Τορίνο στη Νάπολη. Το ταξίδι αυτό γίνεται αφορμή για ένα βαθύτερο οδοιπορικό αυτογνωσίας, φιλίας και αποδοχής.
Ο Άκης Σακελλαρίου αποδίδει με πειστικότητα τον Φάουστο. Έναν δύστροπο, οξύθυμο αλλά ταυτόχρονα ευφυή και ευαίσθητο χαρακτήρα. Μέσα από τις αντιφάσεις του, ο ήρωας αποκαλύπτει τη βαθιά του αγάπη για τη ζωή και τους ανθρώπους. Ο Προκόπης Αγαθοκλέους ενσαρκώνει με καθαρότητα τον νεαρό συνοδό που, μέσα από τη σχέση τους, ωριμάζει και βλέπει τον κόσμο με νέα μάτια.
Οι δύο πρωταγωνιστές έχουν πολύ καλή σκηνική χημεία και κρατούν τον θεατή κοντά τους από την αρχή έως το τέλος.
Στον ρόλο της Σάρα, η Μαριάννα Πουρέγκα αποδίδει με ευαισθησία το πρόσωπο που συμβολίζει το «άρωμα γυναίκας», ενώ η Ξένια Καλογεροπούλου δίνει μια ζεστή, ανθρώπινη πινελιά ως θεία του Φάουστο, προσθέτοντας κύρος και φυσικότητα στην παράσταση.
Η σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Ασπιώτη, σε δραματουργική συνεργασία με την Αλεξάνδρα Αϊδίνη, δίνει στο έργο ρυθμό και συνοχή. Οι εναλλαγές των σκηνών λειτουργούν ομαλά, δημιουργώντας μια σχεδόν κινηματογραφική ροή. Τα σκηνικά της Αθανασίας Σμαραγδή και τα κοστούμια της Ελίνας Δράκου αποδίδουν πιστά την εποχή του τέλους της δεκαετίας του ’60, ενώ οι φωτισμοί του Τάσου Παλαιορούτα προσθέτουν ατμόσφαιρα στις διαφορετικές φάσεις του ταξιδιού. Η μουσική του Γιώργου Χριστιανάκη δένει όμορφα με την αφήγηση και ενισχύει τη συναισθηματική διάσταση του έργου.
Παρότι υπάρχουν κάποιες σκηνές που θα μπορούσαν να έχουν πιο σφιχτό ρυθμό –όπως εκείνες του καμπαρέ ή της κραιπάλης– συνολικά η παράσταση διατηρεί ενδιαφέρον. Με ειλικρίνεια και συνέπεια στην προσέγγισή της. Δεν επιδιώκει εντυπωσιασμούς, αλλά επικεντρώνεται στην ουσία της ιστορίας και στα ανθρώπινα συναισθήματα.
Το «Άρωμα Γυναίκας» είναι μια παράσταση που αξίζει να δει κανείς. Δεν προσπαθεί να αναμετρηθεί με τον κινηματογραφικό μύθο, αλλά να τον μεταφέρει με σεβασμό και θεατρικότητα. Μιλά για τη φιλία, τον έρωτα, την απώλεια και τη δύναμη να βλέπεις πέρα από το προφανές. Μια τίμια, προσεγμένη παραγωγή, με καλές ερμηνείες.