Ολική Άμεση Συλλογική Επικείμενη Επίγεια Σωτηρία | Κριτική Παράστασης

Το θέατρο είναι θνησιγενές. Η εμπειρία μιας θεατρικής παράστασης είναι άμεσα συνδεδεμένη με την εφήμερη στιγμή της και την αδυναμία πλήρους αναπαραγωγής της. Πόσο μάλλον όταν αυτή η εμπειρία εντάσσεται στα πλαίσιο μιας πιο πειραματικής προσέγγισης. Όπως αυτής στο χώρο ΦΙΑΤ, με τον τίτλο να είναι Ολική Άμεση Συλλογική Επικείμενη Επίγεια Σωτηρία.

Μια αίρεση μετράει αντίστροφα προς το τέλος του κόσμου περιμένοντας την μαύρη τρύπα που θα τους μεταφέρει στην γη της επαγγελίας. Μια μητέρα επιστρέφει για να πάρει την κόρη της, όμως εκείνη δεν την θυμάται πια. Το μόνο που γνωρίζει είναι διδαχές του Πατέρα-Ηγέτη μέσα από ένα Βιβλίο που προβλέπει και καθορίζει την κάθε της πράξη και λέξη. Αυτό είναι επιγραμματικά το πλαίσιο του θεατρικού έργου. Αλλά το Ολική Άμεση Συλλογική Επικείμενη Επίγεια Σωτηρία, δεν είναι μόνο αυτό.

Όταν ο θεατής προσεγγίζει το χώρο που φιλοξενείται η παράσταση, δεν κατανοεί ότι πρόκειται για θεατρική σκηνή. Ο πρώην εκθεσιακός χώρος μιας εταιρίας αυτοκινήτων, ”προδίδει” την μετατροπή του σε κάτι άλλο μόνο από ένα νέον σήμα δυο κύκλων και μιας τελείας μέσα στη μέση. Με την είσοδο στο προθάλαμο κατανοείς ότι εισέρχεσαι κάπου συγκεκριμένα, όχι απλά σε μια θεατρική σκηνή. Το ειδικό γίνεται ειδικότερο όταν πρέπει να αποθηκεύσεις το κινητό σου σε μια θήκη, ώστε να αφήσεις πίσω σου τον έξω κόσμο. Ο ανοιχτός χώρος της έκθεσης μοιάζει ιδανικός για τις site-specific προδιαγραφές αυτής της πειραματικής παράστασης. Τρεις κύκλοι με καρέκλες, ο ένας μέσα στον άλλον, είναι οι θέσεις των θεατών και από πάνω κύκλοι από φώτα που φωτίζουν μόνο τον συγκεκριμένο χώρο. Ένας ηθοποιός που υποδεικνύει που να κάτσει ο καθένας και η προσφορά ενός ζεστού ποτηριού τσάι, είναι ο πρόλογος μιας εμπειρίας που σίγουρα δεν έχεις ξανά ζήσει.

Η παράσταση Ολική Άμεση Συλλογική Επικείμενη Επίγεια Σωτηρία θα μπορούσε να ήταν ένα τετριμμένο ανέβασμα ενός έργου πάνω στη ψυχολογία μιας αίρεσης και των μελών της. Θα μπορούσε να εκβιάσει το συναίσθημα του κοινού με δραματικούς διαλόγους, χειριστικούς μονολόγους και δρώμενα που συμπαρασύρουν με ευκολία την προσοχή του κοινού. Όμως όχι. Η παράσταση Ολική Άμεση Συλλογική Επικείμενη Επίγεια Σωτηρία δεν χρειάζεται την προσοχή του κοινού, μόνο, αλλά το ίδιο το κοινό. Ναι, υπάρχουν ηθοποιοί αλλά η έμπρακτη συμμετοχή του κοινού, κάνει την παράσταση αυτό που είναι. Με ένα κόκκινο βιβλίο στα χέρια, ο θεατής βυθίζεται με την βοήθεια των αισθήσεων, του ήχου και του φωτισμού μέσα στην ιστορία. Η διάδραση που πολλές παραστάσεις ευαγγελίζονται αλλά ποτέ δεν αποδίδουν σωστά, εδώ είναι το συστατικό που γραπώνει το θεατή και του δίνει την ουσιαστική αίσθηση συμμετοχής.

Ο Tim Crouch, συγγραφέας του έργου, ζητάει την προδιάθεση του κοινού σε αυτό το εγχείρημα και ας λέει ο ίδιος ότι προδιάθεσή μας να πιστέψουμε στους φανταστικούς κόσμους των ιστοριών είναι αντικείμενο εκμετάλλευσης όχι μόνο των συγγραφέων αλλά των άλλων «μάγων» αυτού που ονομάζουμε αφήγηση: των πολιτικών αρχηγών μας. Όμως αυτή την προδιάθεση πρέπει να δείξει το κοινό για να λειτουργήσει η παράσταση σε σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Ραπτοτάσιου. Μια σκηνοθεσία που χειρίζεται πολύ καλά τις λεπτές ισορροπίες και δίνει το κατάλληλο χώρο και χρόνο στο κοινό να προσαρμοστεί και να χαθεί για ενενήντα λεπτά σε ένα σύμπαν που πραγματικά το βιώνει όλα μέχρι τέλους.

Η Πέγκυ Τρικαλιώτη, Νοεμή Βασιλειάδου και σε διπλή διανομή ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης και ο Γιώργος Βαλαής, είναι οι ηθοποιοί της παράστασης που χωρίς ιδιαίτερη πίεση πείθουν από την πρώτη στιγμή ότι είναι οι ρόλοι που περπατούν ανάμεσα μας. Ειδικότερα, μοιάζει καθηλωτικό να βιώνεις ένα ιδιαίτερο μονόλογο της Τρικαλιώτη σε απόσταση αναπνοής από την θέση σου. Οι ηθοποιοί, ειδικά η Τρικαλιώτη και η Βασιλειάδου, μοιάζουν σαν τους χαρακτήρες που μεταπηδούν σε πραγματικό χρόνο από τις σελίδες του βιβλίου που κρατάς και ζουν για όσο χρόνο κρατάς ανοιχτό αυτό το βιβλίο και μετά χάνονται το ίδιο απότομα όπως το κλείνεις.

Χωρίς να πούμε περισσότερα, μιας και η έκπληξη με του τι έρχεσαι αντιμέτωπος σε αυτή την παράσταση ως θεατής είναι η ίδια η δυναμική της παράστασης, ας κλείσουμε με αυτό. Το κοινό έρχεται όσο το δυνατόν πιο κοντά στο να βιώσει μέρος μιας παράστασης όπως οι ίδιοι οι ηθοποιοί. Μιλάμε για μια πραγματική εμπειρία που ίσως λειτουργήσει για κάποιος και για άλλους όχι. Όπως η κυρία στη πίσω θέση από εμένα που θεώρησε ότι το να ”απελευθερώσει” το κοινό της από το φάκελο που το είχε κλείσει με την είσοδο της στην παράσταση, ήταν πιο σημαντικό από το να αφεθεί στη παράσταση. Αυτή είναι η μαγεία του θεάτρου και εδώ ο θεατής έχει την δυνατότητα να την ζήσει 100%.

Για εισιτήρια εδώ.

* Tο Σάββατο 22 Νοεμβρίου, o Tim Crouch, θα παρακολουθήσει την παράσταση μαζί με το κοινό και μετά θα υπάρξει Q&A.

Βασιλακόπουλος Χρήστος