Wicked: For Good | Κριτική ταινίας

Ήταν είκοσι-δυο χρόνια πριν, όταν ανέβηκε για πρώτη φορά στο Broadway, το μιούζικαλ Wicked. Βασισμένο σε μυθιστόρημα του ’95, όπου και εκείνο βασίστηκε στο αρχικό μυθιστόρημα του 1900 και στην ταινία του 1034, το μιούζικαλ σημείωσε τεράστια επιτυχία, δημιούργησε νέες αναφορές και εμμονές στην ποπ κουλτούρα και πλέον ολοκληρώνει και το κινηματογραφικό του πέρασμα με κυκλοφορία της δεύτερης πράξης, υπό τον τίτλο Wicked: For Good (⭐⭐⭐1/2).

Το δεύτερο μέρος είναι στην πραγματικότητα μια παρατεταμένη εκδοχή της δεύτερης πράξης του μιούζικαλ. Σε αυτό ακολουθούμε και βλέπουμε τις επιπτώσεις του πρώτου μέρους και πως η προπαγάνδα του Μάγου του Οζ, έχει αναγάγει την Elphaba ως την μεγάλη απειλή για όλους τους υπηκόους του ώστε να καλύψει τα δικά του ψέματα. Η Elphaba προσπαθεί με κάθε τρόπο να αποδείξει τα ψέματα του μάγου αλλά συνεχώς βρίσκει εμπόδια. Αυτά τα ψέματα είναι που προσπαθεί η Elphaba να αποκαλύψει σε όλους αλλά βρίσκει συνεχώς εμπόδια ενώ η Glinda μοιάζει εγκλωβισμένη η ίδια να υπερασπίζεται κάτι στο οποίο δεν πιστεύει και προσπαθεί να γεφυρώσει το όποιο χάσμα ανάμεσα στο Μάγο και στηn Elphaba ώστε να την βοηθήσει όσο περισσότερο μπορεί. Όμως και η μεταξύ τους σχέση θα τρανταχτεί ακόμα περισσότερο, όταν θα έρθουν αντιμέτωπες με την αποκάλυψη ενός μυστικού.

Το πρώτος μέρος που κυκλοφόρησε πριν από έναν χρόνο, έφερε στο box office πάνω από 700 εκατ. δολάρια σε εισπράξεις, δέκα υποψηφιότητες για Oscar και δυο από αυτές τις κέρδισε. Εκείνη η ταινία είχε όλη την περιέργεια και την προσμονή του κοινού που δεν ήξερε τι θα δει και αν θα ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις που είχε δημιουργήσει η φήμη του θεατρικού. Ήταν πιο ανάλαφρη, αστεία και πολύχρωμη. Δεν συμβαίνει το ίδιο και με την δεύτερη πράξη.

Στο Wicked: For Good, όλα γίνονται λίγο πιο σοβαρά, πιο σκοτεινά. Όσο οι χαρακτήρες έρχονται αντιμέτωποι με την πραγματικότητα και τις επιλογές τους. Λείπει το ανάλαφρο της πρώτης πράξης αλλά αφήνει χώρο ώστε να ωριμάσουν οι χαρακτήρες. Ειδικά αυτός της Glinda με την Ariana Grande να “σηκώνει” στους ώμους της όλη την ταινία και να μπορεί να παίζει επί ίσοις όροις με την Cynthia Erivo. Όμως η Grande κάνει κάτι διαφορετικό από το πρώτο μέρος και αυτό είναι που της δίνει έξτρα πόντους σε σχέσγ με την Erivo. Η οποία είναι καθηλωτική, ειδικά στο τραγούδι No Good Deed, αλλά με κάποιο τρόπο επαναλαμβανόμενη.

Το Wicked: For Good παίρνει το θεατρικό μισάωρο του δεύτερου μέρους, του προσθέτει την κατάλληλο δραματουργικό βάθος και λεπτομέρεις στις σχέσεις και στις απότομες μεταβάσεις του επί σκηνής μιούζικαλ αλλά δεν μπορεί να ξεφύγει τόσο από πόσο απότομο και κοφτό μοιάζει οσο η ταινία προχωρά. Ίσως αυτό είναι μια αδυναμία του Jon M. Chu που αδυνατεί να επιβληθεί με ένα συγκεκριμένο ρυθμό.

Ότι από τη μέση του έργου και μετά προστίθεται σε παράλληλη δράση και η πλοκή του Μάγου του Οζ, δίνοντας μια άλλη οπτική και ερμηνεία στα γεγονότα είναι ένα συν της ταινίας. Ειδικά για τους λάτρεις του όλου σύμπαντος.

Εννοείται ότι για όλους αυτούς που περίμεναν δεκαετίες για να δουν όλο αυτό το εγχείρημα στη μεγάλη οθόνη, που άντεξαν κάθε αλλαγή στο cast και όποια καθυστέρηση, τίποτα δεν μπορεί να τους αφαιρέσει την ολική εμπειρία.

Το Wicked: For Good ακόμα και στα χαμηλά του, ανάλογα με την οπτική του καθενός, παραμένει ένας άθλος που πραγματοποιήθηκε και αποδεικνύει οτι όλα είναι πιθανά. Τέλος, ποιος είπε ότι σε με τέτοια ταινία δεν χρειάζεσαι τίποτα παραπάνω από έναν κουβά ποπ κορν και να αφήσεις την παιδική σου καρδιά να βουλιάξει σε έναν άλλο κόσμο;

Βασιλακόπουλος Χρήστος