Αγγελία Θανάτου | Κριτική Παράστασης

Η παράσταση Αγγελία Θανάτου του Heiner Müller, σε σκηνοθεσία της Ευφροσύνης Μαστρόκαλου, λειτουργεί σαν τελετουργία γύρω από την απώλεια και τη μνήμη. Δεν βασίζεται σε γραμμική αφήγηση, αλλά σε ένα αποσπασματικό, σχεδόν ονειρικό σύμπαν, όπου οι εικόνες θολώνουν και ο χρόνος διαλύεται. Το έργο επηρεασμένο από προσωπικό τραύμα του συγγραφέα, προσεγγίζει την απουσία ως μία κατάσταση που επιμένει.

Η σκηνοθεσία χρησιμοποιεί δύο ηθοποιούς σαν παράλληλες εκδοχές ενός προσώπου. Δεν υπάρχουν παραδοσιακοί ρόλοι, μόνο δύο παρουσίες που συμπορεύονται χωρίς να συναντιούνται πραγματικά. Η διττή γλωσσική τους λειτουργία ενισχύει την αίσθηση διάσπασης, σαν το ίδιο το νόημα να ραγίζει και να ξαναγράφεται μέσα στη σύγκρουση των φωνών.

Το σκηνικό παραμένει λιτό και καθαρά ατμοσφαιρικό.

Μέσα από φωτισμούς, σκιές και σιωπές, δημιουργείται ένας τόπος που μοιάζει εσωτερικός, σχεδόν ψυχικός. Η κινησιολογία, άλλοτε αυστηρή και άλλοτε υπνωτική, λειτουργεί ως πυρήνας της παράστασης. Επιτρέποντας στο σώμα να εκφράσει όσα ο λόγος δεν μπορεί.

Η αποσπασματικότητα της φόρμας μπορεί να δυσκολέψει θεατές που αναζητούν ξεκάθαρη πλοκή. Η παράσταση απαιτεί ενεργή συμμετοχή και διάθεση να αφεθείς σε κάτι ασαφές και απαιτητικό. Αν δεν ακολουθήσεις τον ρυθμό της, σε αφήνει απέξω. Αν αφεθείς, όμως, σε βυθίζει σε μια υπαρξιακή εμπειρία.

Η μεγαλύτερη ένταση γεννιέται στις σιωπές και στις μικρές κινήσεις. Εκεί η παράσταση γίνεται ηλεκτρική χωρίς να το δηλώνει. Το ανείπωτο αποκτά όγκο, και η σκηνή μετατρέπεται σε χώρο όπου η απουσία αποκτά σχεδόν υλική παρουσία.

Το έργο είναι μια απαιτητική, αλλά ειλικρινής πρόταση. Δεν προσφέρει εύκολα συναισθήματα ούτε απαντήσεις. Προτείνει μια συνάντηση με το σκοτάδι, όχι για να το εξηγήσει, αλλά για να το αναγνωρίσει – και ίσως γι’ αυτό τελικά να λειτουργεί τόσο ουσιαστικά.

https://www.ticketmaster.gr/aggelia-thanatoy_sen_2007500.html

Χριστίνα Χανιώτου (@dreama_project)