Avatar: Fire and Ash | Κριτική Ταινίας

Η πρώτη ταινία, δεκαέξι χρόνια πριν, έφερε στο παγκόσμιο box office κοντά στα τρία δις. δολάρια. Η δεύτερη ταινία, το 2022, ξεπέρασε με ευκολία τα δυο δις. δολάρια, σε ολόκληρη την παρουσία της στους κινηματογράφους. Σήμερα, κυκλοφορεί στις αίθουσες η τρίτη ταινία και η επιτυχία της είναι εξασφαλισμένη. Όμως τι άλλο μπορεί να περιμένουμε από την σειρά των ταινιών και από το τρίτο μέρος που έχει τον τίτλο Avatar: Fire and Ash (⭐⭐⭐⭐).

Μετά το γεγονότα της δεύτερης ταινίας και τον θάνατο του Neteyam, του γιού της Neytiri και του Jake, όλοι προσπαθούν να βρουν τον βηματισμό τους και να αποκαταστήσουν την ηρεμία στην φυλή. Το πένθος και η θλίψη όλων θολώνει τις σχέσεις τους και πρέπει να ληφθούν κάποιες αποφάσεις, ανάμεσα σε αυτές και η περίπτωση του Spider. Ενώ μοιάζει να έχει βρεθεί μια λύση, έλευση μιας νέα φυλής στο προσκήνιο, η φυλή της Στάχτης, με αρχηγό την Varang θα απειλήσουν για ακόμα μια φορά τους πάντες και τα πάντα. Φυσικά, με την βοήθεια ενός προαιώνιου εχθρού που επιστρέφει για να πάρει εκδίκηση.

Α ξεκαθαρίσουμε από την αρχή, ότι το franchise που εμπνεύστηκε, δημιούργησε και ακόμα τρέχει ο James Cameron είναι αρκετά απλοϊκό στην ιδέα και στην εκτέλεση της, ως προς το σενάριο. Εμπνέεται από τους αυτόχθονες της Αμερικής, την αντιμετώπιση των Ευρωπαίων που εισέβαλαν στη Βόρεια Αμερική και ήθελαν να τα κάνουν όλα δικά τους και φυσικά όλα αυτά διανθισμένα με ένα περιβαλλοντολογικό μήνυμα που είναι ευδιάκριτο για να το χάσεις. Αυτή η συνταγή επανήλθε στην δεύτερη ταινία με νέες προσθήκες και δεν προκαλεί έκπληξη ότι και η τρίτη ταινία κρατάει τον ίδιο σκελετό και πάει λίγο παραπέρα το μύθο των φυλών και του πλανήτη Πανδώρα. Οι ανατροπές και, ειδικά, οι διάλογοι είναι σε πολλά σημεία επιπέδου νηπιαγωγείου. Αλλά όλα αυτά τα συγχωρείς, γιατί όμως;

Γιατί για ακόμα μια φορά ο Cameron και η ομάδα του προσφέρει, με το Avatar: Fire and Ash, το καλύτερο θέαμα που μπορεί να υπάρξει στον κινηματογράφο, κάνοντας τις ”υπερπαραγωγές” της Marvel να μοιάζουν απλά μακέτες ενός αρχιτεκτονικού γραφείου που από την ντροπή τους, όλοι αποχωρούν και κλειδαμπαρώνουν την πόρτα για να ξεχάσουν ότι σκέφτηκαν ότι μπορούν να κάνουν κάτι καλύτερο. Ο Cameron είναι ο μοναδικός εκεί έξω που παρουσιάζει μια πραγματική 3D εμπειρία που συνεχώς ανανεώνεται, εξελίσσεται και δεν απογοητεύει σε κανένα σημείο. Ειδικά, ότι γίνεται υπόγεια, μέσα στο νερό, είναι εκστατικά πανέμορφο και αποστομωτικό. Μοιάζει τόσο αληθινό, τόσο πιστευτό που σταματάς να σκέφτεσαι καν πως μπορεί όλο αυτό να έχει δημιουργηθεί. Από τις εκφράσεις στα πρόσωπα των ηρώων μέχρι το παραμικρό λουλούδι στο κόσμο αυτό.

Γι’ αυτό και το Avatar: Fire and Ash, είναι καλό. Ο Cameron δεν χάνεται μέσα στα βαθυστόχαστα νοήματα, στις περισπούδαστες φιλοσοφικές συζητήσεις και το τι εστί τέχνη. Ξεκάθαρα, ξέρει τις αδυναμίες του και ρίχνει το βάρος του, στο να παραδίδει στο θεατή μια εμπειρία που κανείς άλλος δεν μπορεί να πετύχει. Και τα καταφέρνει ξανά, ξανά και ξανά. Από το πρώτο Avatar μέχρι σήμερα στο Avatar: Fire and Ash. Παρόλο που το franchise του δεν έχει πραγματικό αντίκτυπο στη ποπ κουλτούρα, κάθε νέο ταινία είναι ένα κινηματογραφικό γεγονός.

Άρα η επιλογή είναι καθαρή. Μπροστά σου έχεις το πραγματικό blockbuster υπερθέαμα. Εκείνο που θα θες να βρεθείς στην μεγαλύτερη οθόνη, με τον καλύτερο ήχο, παρέα με ότι θες να φας και να βυθιστείς για όση ώρα χρειαστεί σε έναν άλλο κόσμο, χωρίς να μπερδευτείς ή κάποιος να σε κοροϊδέψει για τις προθέσεις αυτού που βλέπεις.

Υ.Γ. Στη τρίτη ταινία, ο James Cameron, μας συστήνει ίσως μια από τις καλύτερους κακούς της χρονιάς και γιατί όχι της δεκαετίας.

Βασιλακόπουλος Χρήστος