SCREAM 7 | Κριτική Ταινίας

Ήταν στα μέσα της δεκαετίας του ’90 όταν ο Wes Craven αποφάσισε να κάνει κάτι σχεδόν αδιανόητο για την εποχή: να ξυπνήσει τις slasher ταινίες από τον δημιουργικό τους λήθαργο. Το αποτέλεσμα ήταν το franchise του Scream, που όχι μόνο αναζωογόνησε το είδος αλλά το έκανε και να αυτοσαρκάζεται δημοσίως, κάτι σαν θεραπεία μέσω meta σχολίων. Τριάντα χρόνια μετά, η σειρά συνεχίζει να επιστρέφει. Μόνο που αυτή τη φορά, με το Scream 7 (⭐⭐ 1/2), μοιάζει να επιστρέφει λίγο πιο κουρασμένη απ’ όσο θα ήθελε να παραδεχτεί.

Η Sidney Prescott (Neve Campbell) έχει πλέον μετακομίσει σε άλλη πόλη, σε άλλη πολιτεία, σε μια ζωή θεωρητικά πιο ήσυχη, όσο ήσυχη μπορεί να είναι η ζωή κάποιου που κυνηγιέται από τον ίδιο δολοφόνο εδώ και δεκαετίες. Ζει με τον αστυνομικό σύζυγό της και την έφηβη κόρη της, την οποία φυσικά προστατεύει σαν να περιμένει ανά πάσα στιγμή να χτυπήσει το τηλέφωνο. Και πράγματι χτυπάει. Ο Ghostface επιστρέφει, γιατί προφανώς αυτό κάνουν τα franchise: δεν πεθαίνουν ποτέ, απλώς καλούν ξανά.

Μια βιντεοκλήση αποκαλύπτει ότι κάποιος από το παρελθόν της Sidney είναι ακόμα ζωντανός και, ναι, απειλεί την κόρη της. Γιατί σε αυτό το σύμπαν, το παρελθόν δεν είναι απλώς παρελθόν, είναι πάντα πιθανό sequel.

Και εδώ αρχίζει το πραγματικά ενδιαφέρον κομμάτι: το παρασκήνιο. Ο Kevin Williamson, ο άνθρωπος που έγραψε τις πρώτες ταινίες της σειράς, επιστρατεύτηκε σχεδόν ως «τελευταία λύση» για να κρατήσει όρθια την έβδομη συνέχεια. Και φαίνεται. Το Scream 7 μοιάζει λιγότερο με ταινία που γεννήθηκε από έμπνευση και περισσότερο με project που γεννήθηκε από… damage control.

Γιατί αν το franchise λατρεύει κάτι, αυτό είναι το δράμα. Ακόμα κι εκτός οθόνης. Μετά την επιτυχία της έκτης ταινίας, το σχέδιο ήταν απλό: η ιστορία να συνεχιστεί με τις δύο νέες πρωταγωνίστριες, τη Melissa Barrera και τη Jenna Ortega. Μέχρι που η Barrera έκανε δημόσιες δηλώσεις υπέρ της Παλαιστίνης και κατά των ενεργειών του Ισραήλ, και το στούντιο αντέδρασε με τον πιο κινηματογραφικά βιαστικό τρόπο: την απέλυσε. Η Ortega αποχώρησε λίγο μετά, σε μια κίνηση αλληλεγγύης, και κάπου εκεί το project άρχισε να θυμίζει περισσότερο ταινία καταστροφής παρά παραγωγή τρόμου.

Η λύση; Reset. Σβήσε τα όλα και ξεκίνα από την αρχή. Το αποτέλεσμα είναι η ταινία που βλέπουμε τώρα.

Στα χαρτιά, όλα υπάρχουν: legacy χαρακτήρες, meta σχόλιο, αυτοσαρκασμός, αναφορές στο ίδιο το franchise. Το Scream 7 συνεχίζει να κάνει αυτό που πάντα έκανε, μόνο που αυτή τη φορά μοιάζει να το κάνει από συνήθεια. Η ταινία ξεκινά δυναμικά, σχεδόν πείθοντάς σε ότι κάτι ενδιαφέρον πρόκειται να συμβεί. Και μετά… αρχίζει να τρέχει προς όλες τις κατευθύνσεις ταυτόχρονα.

Οι επιστροφές χαρακτήρων λειτουργούν περισσότερο σαν «χειροκροτήστε εδώ» στιγμές, το gore υπάρχει αλλά συχνά μοιάζει με εντυπωσιακό πυροτέχνημα που σκάει και ξεχνιέται, και η αφήγηση έχει μια νευρικότητα, σαν να ξέρει ότι έπρεπε να είχε γίνει άλλη ταινία αλλά προσπαθεί να πείσει ότι όλα είναι βάσει σχεδίου.

Κι όμως, παρά όλα αυτά, το Scream 7 καταφέρνει κάτι αξιοσημείωτο: δεν γίνεται ποτέ εντελώς βαρετό. Και, κυρίως, αποφεύγει την παγίδα στην οποία έχουν πέσει πολλές επιστροφές horror franchise, όπως το I Know What You Did Last Summer. Δεν προσποιείται ότι είναι κάτι πιο σοβαρό απ’ όσο είναι. Θυμάται ότι το slasher χρειάζεται και λίγο χιούμορ και τουλάχιστον ο πρόλογος το αποδεικνύει. Αλλά για πρώτη φορά εδώ υπάρχει κάτι που δεν υπήρχε τόσο έντονα πριν: μια αίσθηση ότι το franchise άρχισε να κουράζεται. Όχι να πεθαίνει, αυτά δεν πεθαίνουν ποτέ, αλλά να δείχνει τα σημάδια του χρόνου.

Ο ελιγμός που έκανε το στούντιο για να σώσει την κατάσταση θυμίζει λίγο εκείνον του καπετάνιου στον Τιτανικό: έγινε, αλλά μάλλον άργησε. Το αν το πλοίο θα συνεχίσει να ταξιδεύει ή αν απλώς θα επιπλέει χάρη στο όνομα του franchise, θα το δείξουν οι επόμενες ταινίες.

Ένα πράγμα, πάντως, δεν αλλάζει:
η Sidney Prescott παραμένει το απόλυτο final girl.

Κάποια σύμβολα απλώς δεν αποσύρονται.

Βασιλακόπουλος Χρήστος