Το πένθος δεν είναι γραμμικό

Είναι τα πάντα και τίποτα. Το πένθος είναι ένα δεύτερο δέρμα. Κάποιες φορές σε τραβάει. Κάποιες φορές το ενυδατώνεις. Άλλες πάλι, είναι εκεί απλά. Υπάρχει.

Ο χρόνος είναι σχετικός. Ο ήχος ενός ασθενοφόρου. Ένας άνθρωπος με παρόμοιο κούρεμα. Μια σκέψη-αστραπή. Άκυρες συνιστώσες που συνθέτουν την πραγματικότητα του πένθους.

Ένας χρόνος. Δύο χρόνια. Τρία χρόνια. Βάζουμε ημερομηνίες ορόσημα. Μετράμε το πριν και το μετά (μας). Για κάποιους αυτή η μέτρηση φθείρει. Για κάποιους κραταει εσαει.

Το πένθος είναι τραύμα. Χωρίς ουλή. Χωρίς επούλωση. Ανοιχτή πληγή που αλλάζει μορφές. Μια φωτογραφία. Μια μυρωδιά. Ένας ήχος. Μια σκηνή στην πιο καλτ ταινία.

Το πένθος μού δίνει την ώθηση που θέλω για να γράψω. Είναι μια έμπνευση που ποτέ μου δεν ζήτησα. Είναι στίχοι γραμμένοι στη γαλαρια ενός λεωφορείου. Είναι μια κατάσταση με ένα αόρατο ον οφ. Ποιος παίζει με τον διακόπτη;

Συλβάνα Παπαϊωάννου