The Mandalorian and Grogu | Movie Review
Γνωρίσαμε έναν γαλαξία πολύ, πολύ μακριά πριν από 49 χρόνια. Τότε ήταν που ο George Lucas μάς σύστησε τη Δύναμη, τους Jedi και τη σκοτεινή πλευρά. Το saga των Skywalker γέννησε ένα franchise που, μέσα στις δεκαετίες, επεκτάθηκε σε ταινίες, κόμικς, animation και, τα τελευταία χρόνια, σε τηλεοπτικές σειρές. Από αυτές τις σειρές προέκυψε ένα φαινόμενο λατρείας που τώρα μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη με το Star Wars: The Mandalorian and Grogu (⭐⭐½).
Για τους μη μυημένους, όλα αυτά ίσως ακούγονται χαοτικά. Ας τα βάλουμε λοιπόν σε μια σειρά. Το saga των Skywalker γέννησε εννιά ταινίες μέσα σε τέσσερις δεκαετίες. Η τελευταία τριλογία, που κυκλοφόρησε το 2015, το 2017 και το 2019, διόγκωσε ακόμη περισσότερο ένα σύμπαν που είχε ήδη αρχίσει να ασφυκτιά από spin-offs, sequels και κάθε πιθανή παραλλαγή επιστροφής παλιών ηρώων και χαρακτήρων, άλλες φορές δικαιολογημένα και άλλες καθαρά από νοσταλγική εκμετάλλευση. Δέκα animated σειρές και επτά live-action παραγωγές αργότερα, κάποια projects ξεχώρισαν και κάποια χάθηκαν μέσα στην υπερπαραγωγή περιεχομένου. Ανάμεσα στις πραγματικά επιτυχημένες στιγμές του σύμπαντος παραμένει το Rogue One και φυσικά το Andor, που για πολλούς αποτελεί ό,τι καλύτερο έχει παραχθεί ποτέ κάτω από την ομπρέλα του Star Wars. Η πρώτη όμως live-action σειρά που κατάφερε να ενώσει κοινό και φανατικούς ήταν το The Mandalorian.
Οι Mandalorians είναι μια πολεμική φυλή που δεν συνδέεται από κοινή καταγωγή, αλλά από έναν αυστηρό κώδικα τιμής και επιβίωσης, γνωστό ως The Way. Ο πιο αναγνωρίσιμος εκπρόσωπός τους για το ευρύ κοινό ήταν ο Boba Fett. Μισθοφόροι με κατεστραμμένο πλανήτη και απόλυτη αφοσίωση στον κώδικά τους, δεν αφαιρούν ποτέ το κράνος της πανοπλίας τους. Η κουλτούρα τους έγινε ευρύτερα γνωστή μέσα από το The Mandalorian, όπου ο Pedro Pascal υποδύεται τον Din Djarin, έναν κυνηγό επικηρυγμένων που, μέσα από μια αποστολή, καταλήγει να «υιοθετεί» τον Grogu, ένα πλάσμα του ίδιου είδους με τον Yoda, γι’ αυτό και για καιρό το κοινό τον αποκαλούσε Baby Yoda. Η σειρά διαδραματίζεται πέντε χρόνια μετά τα γεγονότα του Return of the Jedi.
Μέσα σε τρεις σεζόν, οι θεατές παρακολούθησαν τη σχέση του Din Djarin και του Grogu να εξελίσσεται σταδιακά σε έναν ιδιότυπο δεσμό πατέρα και παιδιού. Η σειρά διέθετε υψηλή αισθητική, κινηματογραφική ατμόσφαιρα και, κυρίως, μια σχετική αυτονομία από τον ασφυκτικό κορμό του franchise. Ναι, υπήρχαν cameos και αναφορές για να τροφοδοτούν τη νοσταλγία των fans, αλλά ποτέ σε βαθμό που να πνίγουν την ιστορία της. Αυτή ακριβώς η αγάπη του κοινού δημιούργησε και την απαίτηση να μεταφερθεί η ιστορία στη μεγάλη οθόνη, εκεί όπου, θεωρητικά, ανήκει το Star Wars. Εκεί όμως βρίσκεται και το μεγαλύτερο πρόβλημα του The Mandalorian and Grogu.
Η μετάβαση από την τηλεόραση στον κινηματογράφο απαιτεί διαφορετικούς κανόνες αφήγησης. Και η ταινία αποτυγχάνει να τους κατανοήσει. Όσοι καθίσουν σε μια κινηματογραφική αίθουσα χωρίς να έχουν παρακολουθήσει τη σειρά, πολύ δύσκολα θα επενδύσουν συναισθηματικά σε όσα συμβαίνουν. Το The Mandalorian and Grogu λειτουργεί περισσότερο ως ένα επεισόδιο αυξημένης διάρκειας παρά ως αυτόνομη κινηματογραφική εμπειρία. Ο θεατής υποχρεώνεται να γνωρίζει ήδη τις σχέσεις, τα τραύματα και τη διαδρομή των χαρακτήρων, αλλιώς πολλές από τις επιλογές τους μοιάζουν αυθαίρετες ή επίπεδες. Από τον λόγο που ο Din Djarin δεν αφαιρεί το κράνος του μέχρι το γιατί υπάρχει τόσο ισχυρός δεσμός με τον Grogu, όλα θεωρούνται δεδομένα. Και αυτό αφήνει εκτός οποιονδήποτε δεν έχει ήδη επενδύσει ώρες στη σειρά.
Το Star Wars: The Mandalorian and Grogu δεν είναι κακή ταινία. Είναι συχνά διασκεδαστική, διαθέτει χιούμορ και διατηρεί τη γοητεία των χαρακτήρων της. Όμως δύσκολα μπορεί να κρύψει ότι πρόκειται περισσότερο για προϊόν εκμετάλλευσης ενός επιτυχημένου brand παρά για μια ιστορία που γεννήθηκε οργανικά από κινηματογραφική ανάγκη. Το υλικό της θα ανέπνεε πολύ καλύτερα σε ακόμη έναν κύκλο επεισοδίων, με τον χρόνο και την ελευθερία να αναπτύξει τις ιδέες και τις σχέσεις του, αντί να στριμώχνεται μέσα στα ασφυκτικά χρονικά όρια μιας δίωρης ταινίας.
Ίσως τελικά αυτό να είναι και το μεγαλύτερο πρόβλημα του σύγχρονου Star Wars: δεν έχει πάψει να κοιτάζει το παρελθόν του, αλλά έχει ξεχάσει πώς να δικαιολογεί το μέγεθός του στη μεγάλη οθόνη.
Βασιλακόπουλος Χρήστος