A Real Pain | Κριτική Ταινίας

Η πρώτη του σκηνοθετική δουλειά ήταν πριν από τρία χρόνια, για τη ταινία When You Finish Saving the World. Βέβαια, σε εκείνη τη ταινία υπέγραφε πρώτη φορά και ως σεναριογράφος. Ο ηθοποιός Jesse Eisenberg παραδίδει φέτος τη πρώτη γλυκόπικρη ταινία της χρονιάς και ο τίτλος της είναι A Real Pain (⭐⭐⭐).

Δυο ξαδέρφια που μεγάλωσαν με το να κάνουν τα πάντα μαζί αλλά η ζωή τους απομάκρυνε μέσω της σκληρής ενήλικης καθημερινότητας, τώρα κοντά στα σαράντα τους, αποφασίζουν να κάνουν ένα ταξίδι μαζί πίσω στις ρίζες τους. Αφορμή ο θάνατος της γιαγιάς τους, η οποία τους άφησε ένα χρηματικό ποσό και μια ευχή: να ταξιδέψουν στη Πολωνία, να βρεθούν στη μικρή πόλη που γεννήθηκε, να δουν το σπίτι που μεγάλωσε αλλά και το στρατόπεδο συγκέντρωσης που επιβίωσε. Έτσι, αυτό το αταίριαστο ζευγάρι μαζί με μια παρέα ανόμοιων Εβραίων τουριστών και υπό της οδηγίες ενός συγκαταβατικού Βρετανού φοιτητή ως ξεναγού, βρίσκεται σε ένα ταξίδι για να ανακαλύψουν το παρελθόν τους αλλά και να συνειδητοποιήσουν ποιος είναι ο απόηχος όλων όσων έγιναν στην δική τους ζωή σήμερα.

Χωρίς να υποκύπτει στην ευκολία του μελοδράματος και αποφεύγοντας κάθε έννοια διδακτισμού, ο Eisenberg καταφέρνει κάτι που κάνει τη ταινία να ξεχωρίζει. Δεν τον αφορά να δείξει για χιλιοστή φορά τι έγινε στο παρελθόν αλλά η αντίστιξη με το σήμερα. Πως η τραγωδία ενός ολόκληρου λαού, έχει μετατραπεί σε μια ”ψυχαγωγική” διαδρομή μνήμης που κουβαλάει πάνω της βαθιά ενοχή. Αυτοί που δεν έχουν βιώσει καμία πραγματική κακουχία στη ζωή τους αλλά συνεχώς παραπονιούνται για τα ”βάσανα” που βιώνουν σε αντίθεση με την επίσκεψη σε μνημεία ορόσημα της Πολωνίας που μαρτυρούν την δυστυχία μιας ολόκληρης γενιάς και φυλής.

Όμως η ταινία δεν είναι όσο βαριά σε ύφος όσο ακούγεται. Ο Jesse Eisenberg, στη δεύτερη προσπάθεια του ως σκηνοθέτης και σεναριογράφος με το A Real Pain, έρχεται να αποδείξει ότι κυλάει μέσα του, το εβραϊκό, νεοϋορκέζικο χιούμορ. Άλλωστε ο ίδιος υποκριτικά είναι μιας μορφής διάδοχος της στατικής νευρικότητας του Woody Allen, της συνεχούς ταραχής στο λόγο και της πνευματώδους ατάκας. Τώρα αυτό το κινηματογραφικό dna μετουσιώνονται σκηνοθετικά σε ένα γλυκόπικρο road movie, που το χαμόγελο μουσκεύεται από ένα δάκρυ που βαραίνει από όλες τις τύψεις που γεννά η ενοχή. Ένα σενάριο που προσεγγίζει τα πάντα με ευαισθησία και κατανόηση. Αλλά συγχρόνως και ένας ωμός ρεαλισμός που αναδεικνύει πόσο ευάλωτοι είναι οι χαρακτήρες όσο και αν δεν τους φαίνεται. Κάπου εκεί έρχεται ο Kieran Culkin.

Ο ηθοποιός, που ήδη κέρδισε τη Χρυσή Σφαίρα για την ερμηνεία του ως Benji Kaplan στο A Real Pain, σε αυτή τη ταινία απογειώνει όλα όσα μας έκαναν να τον αγαπήσουμε τόσα χρόνια και ειδικά ως Roman Roy στο Succession. Η ακατέργαστη αμεσότητα του που κάνει να συμπαθείς ακόμα και τους πιο αντιπαθητικούς χαρακτήρες, δημιουργούν μια σύνδεση που σε τραβάει στα ύψη όταν η στιγμή το χρειάζεται αλλά και σε σκοτεινά βάθη όταν ο χαρακτήρας του ”πνίγεται” συναισθηματικά. Ο Kieran Culkin ίσως για κάποιους να ακολουθεί μια υποκριτική μανιέρα και να τους μπερδεύει με το να πιστεύουν ότι στην ουσία δεν παίζει παρά είναι ο ίδιος του εαυτός που απλά λέει τα λόγια, αλλά εκεί είναι η μαεστρία του. Αργά και σταθερά κερδίζει έδαφος στη καρδιά του θεατή, δημιουργώντας μια σχέση που γίνεται απαραίτητη και μέχρι το τελευταίο πλάνο ο θεατής φτάνει στο σημείο να σκέφτεται τι θα συμβεί στο χαρακτήρα μετά και αυτό είναι ένας κέρδος που δύσκολα συναντάς. Έτσι άλλωστε φτάσαμε στο σημείο να θεωρείτε φαβορί για το Όσκαρ Β’ Ανδρικού, αργά και σταθερά.

Το A Real Pain δεν είναι μια άψογη ταινία. Σίγουρα έχει τα θέματα της αλλά καταφέρνει μέσα από μια διαδρομή να φθάσει στο σκοπό της. Να αναδείξει το πόνο που κουβαλάμε όλοι μας, χωρίς απαραίτητα να δίνει κάποια λύση αλλά να υπενθυμίσει ποιος είναι ο πραγματικός πόνος και τι πραγματικά ζητάει ο καθένας από εμάς. Ένα γλυκόπικρο road trip, με χιούμορ και πικρές αλήθειες που ακουμπούν στη κάθε ψυχή ακόμα και να δεν έχεις την ίδια αφετηρία.

Βασιλακόπουλος Χρήστος