The Smashing Machine | Κριτική Ταινίας

Ήρθε ξανά αυτή η περίοδος που αρκετές από τις ταινίες που κυκλοφορούν στους κινηματογράφους, έχουν από πίσω τους ένα οσκαρικό buzz. Ταινίες που έκαναν πρεμιέρα σε φεστιβάλ, ή και όχι, πήραν το χειροκρότημα των ειδήμονων, ή και όχι, και τώρα αφήνονται στη μοίρα των θεατών για να ”κουβαλήσουν” την μοίρα της όποιας ταινίες μέχρι τις υποψηφιότητες για ένα βραβείο από την Ακαδημία. Ή και όχι. Μια από αυτές τις ταινίες είναι και το The Smashing Machine ( ⭐⭐⭐).

Η ταινία The Smashing Machine αφηγείται την ζωή του Mark Kerr, πρώην πρωταθλητή του UFC και μεικτών πολεμικών τεχνών, στα τέλη της δεκαετίας του ’90. Ο δυο φορές νικητής του πρωταθλήματος UFC και βραβευμένος με αναρίθμητα άλλα βραβεία από άλλες διοργανώσεις, έζησε μια έντονη ζωή πάνω και κάτω από το ρινγκ. Η καριέρα του στη πάλη, ο εθισμός του, η προσωπική του σχέση με την σύζυγο του Dawn Staples, όλα είναι μέσα στη ταινία που παρακολουθεί την άνοδο, την πτώση και την επάνοδο του υπό όρους.

Ο σκηνοθέτης Benny Safdie, επιστρέφει έξι χρόνια μετά την τελευταία του ταινία (το Uncut Gems) για να διηγηθεί ακόμα μια ιστορία, αυτή τη φορά βασισμένη σε αληθινά γεγονότα, με κεντρικό πρόσωπο έναν άντρα. Η ματιά του είναι εκεί, αν και διαρκώς το χάνει σε ένταση και ρυθμό, ειδικά σε συνάρτηση με το Uncut Gems. Προσφέρει μια βιογραφική ταινία που πατάει σταθερά στο μοτίβο αυτού τους είδους, χωρίς ιδιαίτερες εκπλήξεις αλλά και με μια αδυναμία να παρασύρει τον θεατή σε ένα εντονότερο συναίσθημα. Τσεκάρει όλα τα κουτάκια αλλά περισσότερο μοιάζει σαν τον καλό μαθητή που τα καταφέρνει ικανοποιητικά παρά παραδίδει κάτι διαφορετικό υπό την δική του ξεχωριστή ματιά. Η ταινία βρίσκει την ψυχή της στις εντάσεις αλλά δεν είναι αρκετές για να προκαλέσουν κάτι μεγαλύτερο.

Αυτό που πραγματικά θα κάνει τον θεατή να δει αυτή την ταινία, είναι και ο λόγος που υπάρχει buzz γύρω της. Είναι η παρουσία του Dwayne Johnson. Ο ηθοποιός που σχεδόν μια δεκαετία πριν ήταν ο μεγαλύτερος action movie star του πλανήτη, είδε την καριέρα του να δέχεται αρκετά χτυπήματα, ειδικά μετά την συμμετοχή στην ταινία της DC, Black Adam. Εκεί πληγώθηκε η επιτυχία του στο παγκόσμιο box office, ως ένας ηθοποιός που κουβαλάει με το όνομα του οτιδήποτε και αν συμμετείχε αλλά και το προσωπικό του γόητρο που έμοιαζε αλώβητο. Πότε πριν στην καριέρα του ο Johnson δεν είχε αναλάβει έναν ρόλο ερμηνευτικών αξιώσεων που ξεφεύγει από το μοτίβο του ήρωα που σώζει την ημέρα. Στο The Smashing Machine έρχεται αντιμέτωπος πρώτη φορά με κάτι πραγματικά που χρειάζεται να ψάξει ενδότερα για να μπορέσει να γεννήσει κάτι και όχι να επαναπαυτεί στην έξυπνη ατάκα και στο απολλώνιο παρουσιαστικό του.  Άρα καταλήγουμε στο εξής: είναι ο Dwayne Johnson στην καλύτερη ερμηνευτική του στιγμή ή ξεχωρίζει σε αυτό το ρόλο γιατί μέχρι τώρα ερμηνευτικά οι προσδοκίες ήταν μέτριες ως χαμηλές; O Johnson είναι καλός, άμεσος και ανθρώπινος. Μοιάζει να κατανοεί στο έπαρκο το χαρακτήρα που κλήθηκε να ενσαρκώσει, μιας και οι δυο τους έχουν κοινές αφετηρίες στο χώρο των πολεμικών τεχνών και των πρωταθλημάτων. Έχει κάποιες πολύ καλές στιγμές που αν η οσκαρική κούρσα στις ανδρικές ερμηνείες αποδειχτεί φέτος ισχνή, ίσως καταφέρει να παρεισφρήσει μέσα σε αυτές. Άλλωστε πάντα υπάρχει μια υποψηφιότητα που εμφανίζεται από το πουθενά, μοιάζει ως επιβράβευση μιας μέχρι τώρα πορείας και εξιλέωση ότι πλέον σε δεχόμαστε ως έναν πραγματικά δικό μας άνθρωπο.

Φυσικά, στην ταινία υπάρχει η Emily Blunt. Η σταθερά καλή Βρετανίδα ηθοποιός μοιάζει να μην αξιοποιείται σωστά και αρκετά, πέρα από μια πραγματικά καλή σκηνή που ίσως και είναι αυτή που θα την κάνει να υπάρξει στην όποια συζήτηση για Β’ Γυναικείο Ρόλο.

Το The Smashing Machine είναι μια αξιοπρεπέστατη βιογραφική ταινία με αργό ρυθμό, χωρίς μεγάλες συγκινήσεις που την παρακολουθεί κανείς με ενδιαφέρον. Ειδικά αν είναι θαυμαστής του πρωταγωνιστή ή του γενικότερου αθλήματος και εποχής.

Βασιλακόπουλος Χρήστος