Final Destination: Bloodlines | Κριτική Ταινίας

Όταν βλέπεις στην εθνική οδό, ένα φορτηγό να μεταφέρει κορμούς δέντρων, του μυαλού σου πάει αυτόματα σε μια συγκεκριμένα ταινία. Ακόμα και αν έχουν περάσει είκοσι πέντε χρόνια από τότε, η επίδραση που είχε στην ποπ κουλτούρα η ταινία Final Destination ήταν καθοριστική. Ένα τέταρτο του αιώνα μετά και δεκατέσσερα χρόνια μετά την τελευταία προσθήκη στο franchise, έχουμε νέα ταινία και ο τίτλος της είναι Final Destination: Bloodlines (⭐⭐⭐).

Η Stefani, υποφέρει από έναν επαναλαμβανόμενο εφιάλτη που την εμποδίζει να είναι λειτουργική στην καθημερινότητα της. Ο εφιάλτης έχει να κάνει με την γιαγιά της, όπου όλη της η οικογένεια έχει περιθωριοποιήσει λόγω της προβληματικής ψυχικής της υγείας. Όμως η Stefani, παρά τις προειδοποιήσεις όλων, επισκέπτεται την γιαγιά της για να ανακαλύψει για ποιον λόγο βλέπει συνέχεια τον ίδιο εφιάλτη με πρωταγωνίστρια την ίδια. Αυτό που ανακαλύπτει, έχει μεγαλύτερες ρίζες από ότι φαντάζεται και συνδέει την οικογένεια της με μια άμεση απειλή που δεν ξέρει τον τρόπο για να την αντιμετωπίσει.

Το Final Destination: Bloodlines δείχνει τις διαθέσεις του από την αρχική σεκάνς. Αυτό που κατανοεί κανείς αργότερα ότι αποτελεί το πρόλογο της ταινίας, είναι η καλύτερη έναρξη της σειράς των συγκεκριμένων ταινιών, σχεδόν από την πρώτη ταινία πριν από είκοσι πέντε χρόνια. Όμως αυτό που το κάνει ακόμα καλύτερο είναι ότι αυτός ο πρόλογος αποτελεί μια ουσιαστική αλλαγή στο φορμάτ της ταινίας. Για πρώτη φορά το προαίσθημα που έχει πάντα ο πρωταγωνιστής και πυροδοτεί τις εξελίξεις στην ταινία, δεν αφορά πλέον άμεσα εκείνον αλλά κάτι που έχει γίνει στο παρελθόν. Έτσι, η συγκεκριμένη ταινία σταδιακά ξεδιπλώνει ένα ιστό που εμπεριέχει όλες τις προηγούμενες ταινίες χωρίς να γίνεται το απόλυτο fan service σε αναφορές.

Έπειτα από τις αδύναμες ως και προβληματικές ταινίες του 2009 και 2011, το franchise επιστρέφει στη καλή του πλευρά, σε αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα και να προσφέρει. Παραδίδει εξωφρενικές σκηνές δράσης/θανάτου που λόγω της ακρότητας τους προκαλούν ταυτόχρονα μια παγωμάρα αλλά και γέλιο στο κοινό. Την ίδια ώρα που ο θεατής ξέρει ξεκάθαρα τι να περιμένει, καταφέρνει και το παραδίδει με τέτοιο τρόπο που μοιάζει καινούργιο. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η ταινία είναι άριστη σε όλα, δεν θα μπορούσε να είναι άλλωστε, τιμάει το μύθο της και υπενθυμίζει γιατί κάποτε είχε φανατικό κοινό.

Όμως ένα σημείο που ξεχωρίζει άμεσα, είναι το πως αποχαιρετά και τιμά ένα χαρακτήρα της που ήταν εκεί από την πρώτη στιγμή. Ο Tony Todd σε αυτή την ταινία, ως William Bludworth, κάνει την τελευταία, μεταθανάτια όπως ήρθαν τα πράγματα, εμφάνιση. Το franchise όχι μόνο τον ευχαριστεί για την προσφορά του αλλά δένει τον ρόλο όσο ποτέ άλλοτε με την συνολική ιστορία των ταινιών κάνοντας το αναπόσπαστο κομμάτι όπου μαζί με το δικό του τέλος, κλείνει ένα ολόκληρο κεφάλαιο εξ ου και το bloodlines στο τίτλο της ταινίας. Συν ότι αν κάποιος συνδυάσει ότι αυτή η εμφάνιση του στη ταινία, και ο μονόλογος του, προοικονομεί την ίδια την μοίρα του ηθοποιού είναι άκρως συγκινητικό.

Μια επιλογή για όλους όσοι μεγάλωσαν παράλληλα με το franchise, το αγάπησαν, κάποια στιγμή τους απογοήτευσε αλλά θέλουν να του δώσουν μια δεύτερη ευκαιρία που του αξίζει. Μια άκρως ψυχαγωγική ταινία χωρίς ίχνος σοβαροφάνειας, που ξέρει καλά τι προσφέρει και χωρίς διάθεση απολογίας σε κανέναν. Το Final Destination: Bloodlines ενώνει τα πάντα και συνάμα βάζει μια τελεία σε ότι προηγήθηκε

Βασιλακόπουλος Χρήστος