Οι (ελληνικές) ταινίες της χρονιάς

Είμαστε λίγες μέρες πριν μπούμε στο τελευταίο στάδιο της κινηματογραφικής χρονιάς. Αυτό το τετράμηνο που, σιγά σιγά, η κινηματογραφική κοινότητα παρουσιάζει τις ταινίες που ίσως βρεθούν στη πορεία για τα Oscar του ’25. Άρα είναι οι κατάλληλη στιγμή για να κάνουμε ένα βήμα πίσω και να δούμε ποιες είναι οι (ελληνικές) ταινίες της χρονιάς.

Η ελληνική παραγωγή, σε αντίθεση με ότι αντιλαμβάνονται οι περισσότεροι θεατές, έχει πολλές κυκλοφορίες μέσα στην χρονιά και καλύπτει ένα ευρύ φάσμα στα είδη που υπάρχουν στον κινηματογράφο. Οι (ελληνικές) ταινίες της χρονιάς ήδη γεμίζουν με ευκολία μια δεκάδα και ακόμα δεν έχουμε δει αυτές που θα κυκλοφορήσουν μέσα στους επόμενους μήνες. Όμως πριν δούμε ποιες ταινίες ξεχωρίσαμε, για τον έναν ή τον άλλον λόγο στο PastaFloraMag, μια μικρή παρένθεση σε κάποιες περιπτώσεις που έμειναν στην απ’ έξω.

Ο Θοδωρής Βουρνάς, με συχνή παρουσία στα θεατρικά δρώμενα της χώρας, παρουσίασε μέσα στο 2025, την ταινία του Re-Universe. Μια παράξενη ομίχλη πάνω από την πόλη και μια παρέα που έχει να λύσει περισσότερα εσωτερικά ζητήματα από όσο θέλει να παραδεχθεί δημιουργούν ένα σκηνικό που αγγίζει τις παρυφές του σύμπαντος που συχνά μας δίνει ο Stephen King. Ο Βασίλης Τζιώκας και η Κατερίνα Βαϊμάκη υπογράφουν το σενάριο μιας ταινίας που ναι μεν έχει αναγνωρίσιμο cast αλλά όσο προχωράει σκηνές όλο και πιο πολύ χάνεται σε έναν λαβύρινθο παρά καταλήγουν να βρίσκουν την έξοδο. Μια φιλότιμη προσπάθεια του Θοδωρή Βουρνά να φέρει σε ασφαλές λιμάνι μια ταινία που το είδος που υπηρετεί, εύκολα βρίσκει ξέρες παρά βαθιά, άνετα νερά.

Πριν δούμε ποιες είναι οι (ελληνικές) ταινίες της χρονιάς, να υπενθυμίσουμε δυο, εντελώς, διαφορετικά ντοκιμαντέρ. Το ένα είναι το ΕΜΕΙΣ, η ιστορία ανέλιξης του Bloody Hawk σε έναν από τους καλύτερους hip-hop καλλιτέχνες της γενιάς του και το άλλο είναι Λατρεία – Οι Καλτ Ελληνικές Ταινίες (Μου) που εξερευνά το καλτ φαινόμενο στον ελληνικό κινηματογράφο.

Αλλά ήρθε η ώρα για να δούμε ποιες είναι οι (ελληνικές) ταινίες της χρονιάς, μέχρι στιγμής.

ARCADIA

Η δεύτερη μεγάλη μήκους ταινία του Γιώργου Ζώη, μετά το Interruption του 2015, είναι ένα αργό, ψυχοφθόρο δράμα που αποκαλύπτει τις πραγματικές προθέσεις του όσο προχωράει η ταινία. Τσεκάρει όλα τα κουτάκια μιας καλής παραγωγής, που έχει ιδέες αλλά ”βουτάει” περισσότερο στο πως αντιλαμβάνεται μια παρέα ανθρώπων το τι είναι κινηματογράφος σήμερα παρά να ανοίγει τα σπλάχνα της σε ένα ευρύ κοινό.

Κέρδισε τρία βραβεία στην απονομή της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου (Σκηνοθεσίας, Σεναρίου και Ταινίας).

ΚΥΝΗΓΙ

Ο Χρήστος Πυθαράς σκηνοθέτησε ένα από τα μικρά διαμάντια της φετινής χρονιάς. Η ταινία ΚΥΝΗΓΙ είναι μια ήρεμη, εσωτερική, βραδείας καύσης ταινίας που φωλιάζει κάπου βαθιά μέσα σου και σιγά σιγά εξαπλώνεται σε όλη σου τη σκέψη. Ο Γιάννης Μπέλης ήταν υποψήφιος για την ερμηνεία του στην ταινία στα βραβεία ΙΡΙΣ και αυτή του η διάκριση ήταν απόλυτα δικαιολογημένη.

ΑΓΑΠΟΥΣΕ ΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ

Ήταν η ταινία που έφυγε με οχτώ βραβεία από την βραδιά απονομής των βραβείων ΙΡΙΣ. Ο Γιάννης Βεσλεμές σκηνοθετεί την πιο παράξενη, αρτιστίκ ταινία της χρονιάς. Αποδεικνύει ότι σε θέμα παραγωγής οι ελληνικές ταινίες δεν έχουν να ζηλέψουν σε τίποτα τις ταινίες του εξωτερικού με σαφώς μεγαλύτερο budget. Επίσης, με αυτή την ταινία γίνεται περισσότερο εμφανές ότι ο ελληνικός κινηματογράφος ”αγκαλιάζει” όλο και πιο πολύ το είδος και τα υπό-είδη των ταινιών φαντασίας και τρόμου.

WISHBONE

Η Πέννυ Παναγιωτοπούλου με την νέα της ταινίας ακολουθεί την δύσκολη αλλά και σε κατάσταση στάσης ζωής του 24χρονου Κώστα. Μέσα από τα μάτια του, η ταινία ξετυλίγει την άγρια και άδικη πραγματικότητα που βιώνουν πολλοί στην Ελλάδα του σήμερα. Μια ταινία με συγκεκριμένο αντικείμενο που δεν απαλλάσσει τον εαυτό της από διάφορα βαρίδια που δεν την αφήνουν να γίνεται κάτι πιο άρτιο.

ΜΑΛΒΙΔΕΣ

Αρκετά εσωτερική όπως η ταινία ΚΥΝΗΓΙ και κλίνει προς την παραξενιά του ΑΓΑΠΟΥΣΕ ΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ, η νέα ταινία από τον Daniel Bolda έχει κάποια χαρίσματα αλλά και κάποια ελαττώματα. Η επιλογή του ασπρόμαυρου της δίνει μια παραπάνω αξία αλλά είναι το θέμα της που προκαλεί σκέψεις και μετέπειτα συζητήσεις. Ξεκάθαρα δεν αποτελεί μια επιλογή για ένα ευρύ κοινό αλλά είναι ένα παράδειγμα της ποικιλομορφίας της ελληνικής κινηματογραφικής επιλογής.

KILLERWOOD

Το BROADWAY του Χρήστου Μεσσάλα, προ τριετίας, ήταν από τις ταινίες που συγκέντρωσαν το ενδιαφέρον του κοινού και ξεχώρισαν. Όλοι περίμεναν το επόμενα του βήμα και αυτό ήρθε με την κυκλοφορία αυτής της ταινίας. Περισσότερο στις παρυφές της κωμωδίας που κρύβεται μέσα στα σπλάχνα του είδους των θρίλερ παρά μια σοβαρή ταινία μυστηρίου, η ταινία είναι ακόμα ένα κομμάτι του παζλ στις παραγωγές του ελληνικού κινηματογράφου.

ΟΙ ΑΓΡΙΕΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ

Ήταν μια από τις πολύ-αναμενόμενες ταινίες της χρονιάς, μιας και ο Βασίλης Κεκάτος αποτελεί εδώ και καιρό το it boy των κινηματογραφικών κύκλων της χώρας μας. Η ταινία αριστεύει στην φωτογραφία και σε κάποιες πτυχές της παραγωγής αλλά είναι περισσότερο μια επανάληψη ιδεών του σκηνοθέτη από προηγούμενες δουλειές του παρά η επόμενη μεγάλη ιδέα. Παρ’ όλα αυτά, αποτελεί μια από τις μεγάλες παραγωγές της χρονιάς.

ΚΙΟΥΚΑ: ΠΡΙΝ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ

Έπειτα από την μικρού μήκους ταινία του ’18, ο Κωστής Χαραμουντάνης, εξέλιξε την ιδέα του σε μια μεγάλου μήκους ταινία με τον ίδιο τίτλο. Ο ίδιος κέρδισε το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενο σκηνοθέτη στα πρόσφατα βραβεία ΙΡΙΣ και έδωσε την ευκαιρία στην Έλσα Λεκάκου, μέσω της ερμηνείας της, να κερδίσει το βραβείο Α’ Γυναικείου Ρόλου. Πρόκειται για την πιο περίτεχνα χειροποίητη ταινία της χρονιάς.

ΚΡΕΑΣ

Απ’ όλες τις ταινίες που έχουν αναφερθεί ως αυτή την στιγμή σε αυτό το κείμενο, ίσως η ταινία ΚΡΕΑΣ του Δημήτρη Νάκου, να είναι εκείνη με την πιο mainstream ταυτότητα. Ίσως με μια καλύτερη προωθητική καμπάνια να είχε βρει ένα μεγαλύτερο κοινό που αξίζει και για το οποίο έχει δημιουργηθεί. Μια ελληνική τραγωδία, από εκείνες που έχει μάθει το κοινό να βλέπει και να χωνεύει με ευκολία στη τηλεόραση, δοσμένη με τέτοιον τρόπο που αξίζει την επιλογή να βρεθεί στην μεγάλη οθόνη.

* TO A LAND UNKNOWN

Δεν είναι αποκλειστική ελληνική παραγωγή αλλά η θεματική όπως και τα γυρίσματα στην Αθήνα, την κάνουν κατά κάποιον τρόπο μια ”ελληνική” ταινία. Ο Mahdi Fleifel, είναι ο σκηνοθέτης και συν-σεναριογράφος, παραδίδει μια ματιά της πραγματικότητας του να είσαι Παλαιστίνιος πρόσφυγας στη χώρα μας.

Όλα τα παραπάνω παραδείγματα για το ποιες είναι, μέχρι στιγμής, οι (ελληνικές) ταινίες της χρονιάς αποτελούν κομμάτια ενός μεγάλου παζλ που είναι ο ελληνικός κινηματογράφος και πως αυτός έχει διαμορφωθεί σε είδη και θεματικές τα τελευταία χρόνια. Η αλήθεια είναι ότι καμία από αυτές τις ταινίες δεν χαίρει της ευρείας αναγνώρισης που συνήθως μόλις μια ταινία καταφέρνει να απολαμβάνει από το ελληνικό κοινό κάθε χρονιά.

Οι (ελληνικές) ταινίες της χρονιάς δείχνουν τις τάσεις στους κόλπους αυτών που δημιουργούν αλλά και όλων όσοι προωθούν προς τα πού πρέπει να κινούνται τα πράγματα. Ο ελληνικός κινηματογράφος μοιάζει πολλές φορές ως ένα κλειστό κλαμπ που αυτό-θαυμάζονται τα ίδια άτομα και δεν νοιάζονται για το μεγάλο κοινό που ίσως η είσοδος τους στις αίθουσες διαταράξει την συνήθεια τους. Όμως κάθε χρονιά, κάποιος προκαλεί μικρές ρωγμές και υπενθυμίζει σε όλους εκείνους που επιβιώνουν με παρωπίδες, ότι ακόμα και αν οι ίδιοι δεν θέλουν να βλέπουν, δεν σημαίνει ότι όλοι οι άλλοι δεν υπάρχουν.