Ευτυχώς υπάρχουν Τα Φαντάσματα | Κριτική

Διήρκησε για πέντε σεζόν, από το 2019-2023, και είχε τριάντα-τέσσερα επεισόδια με διάρκεια το κάθε επεισόδια κοντά στη μισή ώρα. Η βρετανική κωμική σειρά GHOSTS, της δημιουργικής κολεκτίβας THEM THERE, διασκευάστηκε για την ελληνική τηλεόραση και έκανε πρεμιέρα στον τηλεοπτικό σταθμό STAR CHANNEL, υπό τον τίτλο Τα Φαντάσματα.

Σε ένα ρημαγμένο αρχοντικό που έχει δει καλύτερες εποχές, η τελευταία ένοικος του πεθαίνει και μια μακρινή της συγγενής, η Μαρίνα, κληρονομεί το ακίνητο. Μαζί με τον σύντροφο της, Χάρη, αποφασίζουν να αποδεχτούν την κληρονομία, μιας και η είδηση τους βρίσκει στο ψάξιμο νέας κατοικίας. Η απόκτηση όμως αυτού του αρχοντικού, γεννά νέα όνειρα για την εκμετάλλευση του και το νεαρό ζευγάρι βλέπει όλες τις πιθανότητες να ξεπροβάλλουν μπροστά τους. Αυτό όμως που δεν υπολόγισαν είναι τα φαντάσματα του σπιτιού, όπου έπειτα από δεκαετίες παραμονής του στο αρχοντικό, οποιαδήποτε αλλαγή είναι κήρυξη πολέμου, μεταξύ ζωντανών και νεκρών.

Πολλές φορές έχει χρησιμοποιηθεί η ίδια ιδέα τόσο στο κινηματογράφο, όσο και στο θέατρο. Από το Σκαθαροζούμη της δεκαετίας του ’80 στο PolterGay του 2006 και στο θεατρικό Αχ, Αυτά Τα Φαντάσματα του Εντουάρντο Ντε Φιλίππο, πάντα γοήτευε τους σεναριογράφους και θεατρικούς συγγραφείς ποια θα ήταν η πιθανή κατάληξη μιας φανταστικής συνύπαρξης ανάμεσα στους ζωντανούς και τους νεκρούς. Η επιτυχία της βρετανικής σειράς κατέληξε στο να διασκευαστεί σε αρκετές χώρες και τώρα ΤΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ, ήρθαν και στην δική μας γειτονιά. Ποιος καταλληλότερος να υπογράφει αυτή την διασκευή από το ”φάντασμα” σεναριογράφο και θεατρικό συγγραφέα, Λευτέρη Παπαπέτρου, ε;

Με επιτυχίες στο ενεργητικό του όπως Ντόλτσε Βίτα, Εγκλήματα, Είσαι Το Ταίρι Μου και Κάτω Παρτάλι, ο άνθρωπος που σχεδόν κανείς μας δεν τον ξέρει φυσιογνωμικά, μοιάζει ο ιδανικός για να επιμεληθεί την μεταφορά της βρετανικής σειράς στα ελληνικά δεδομένα. Ευτυχώς, ισχύει. Η σειρά ΤΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ έρχεται ως φθινοπωρινή βροχή που αναζωογονεί την παρατεταμένη καλοκαιρινή ανομβρία που έμοιαζε να είναι το τοπίο της ελληνικής κωμωδίας. Γρήγορο, σύγχρονο, έξυπνο και όχι εξυπνακίστικο, η σειρά δείχνει να είναι πιστή στα βρετανικά πρότυπα αλλά να κρατά και μια κάποια ελληνική ψυχή. Γιατί εκεί είναι η παγίδα στις διασκευές που μερικές φορές η σωστή εκτέλεση τους, τις κάνει πιο δύσκολες από τον χειρισμό μιας πρωτότυπης ιδέας.

Το κάθε φάντασμα ανήκει σε μια ιστορική περίοδο που δίνει μια δραματουργική ρίζα στο σεναριογράφο να αξιοποιήσει κάθε αναφορά ώστε να βγάλει το πολυπόθητο αστείο. Από την εποχή της Βασίλισσας Αμαλίας όπου έζησε και πέθανε η Καλλιρρόη Παπαρρηγοπούλου (Ναταλία Τσαλίκη) μέχρι την αρχαϊκή παρουσία του φαντάσματος του Βαγγέλη (Θοδωρής Σκυφτούλης), η σειρά επενδύει σε ένα χιούμορ με ιστορικές και ποπ αναφορές που δεν είναι εύκολες αλλά δίνονται απλά, χωρίς περισπούδαστος ύφος και μακριά από την ανάγκη να χαϊδεύουν τα αυτιά θεατών που τα θέλουν όλα εύκολα και στα πλαίσια του τετριμμένα αστείου.

Η Έλλη Τρίγγου και ο Ορφέας Αυγουστίδης έχουν από το πρώτο λεπτό κυριολεκτική και ουσιαστική χημεία και δίνουν κάτι διαφορετικό στην τηλεοπτική τους μέχρι τώρα παρουσία. Φυσικά, όλο το cast με ονόματα όπως Αγορίτσα Οικονόμου, Χάρης Φλέουρας, Άρης Τρουπάκης κ.α. εξασφαλίζουν την περαιτέρω ενίσχυση ενός τηλεοπτικού εγχειρήματος που από σχεδίαση του θέλει ικανή πένα και δυνατό cast για να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις ενός εμπνευσμένου sitcom.

ΤΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ δεν είναι τέλεια, έχουν μικρές αρρυθμίες (όχι τόσο στο κείμενο και υποκριτική, όσο στη παραγωγή) αλλά όχι σε τέτοιο βαθμό ώστε να προκαλούν λακκούβες στη τηλεοπτική τους πορεία. Μοιάζει ιδανική σειρά για έναν τηλεοπτικό σταθμό που δεν αγχώνεται να επιβιώσει μέσα στο ανταγωνισμό της μυθοπλασίας και παρουσιάζει τις σειρές τους σε μέρες και ώρες που το κοινό είναι χαλαρό και θέλει κάτι να δει (”αφού πάλι τίποτα δεν έχει” συνήθως αναφωνούν).

Υποσημείωση: Φέτος τα τηλεοπτικά κανάλια δείχνουν μια μικρή αλλαγή πλεύσης στην κωμωδία και στο οικείο sitcom, κίνηση λογική αφού το Έχω Παιδιά του Mega πέρυσι έκανε αίσθηση. Απέχουμε πολύ από την κωμωδία που αξίζουμε, αφού τα φαντάσματα του παρελθόντος ακόμα σέρνουν την ελληνική παραγωγή στο υπόγειο της κωμωδίας, αλλά τα βήματα υπάρχουν.

Βασιλακόπουλος Χρήστος