Γιώργος Νικηφόρου Ζερβάκης | Συνέντευξη

Στο τραγούδι «Η Αγάπη» μιλάς για την αγάπη όχι μόνο ως συναίσθημα αλλά ως στάση ζωής. Τι σημαίνει για εσένα στην πράξη «αγαπώ ως στάση ζωής» μέσα στην καθημερινότητα;

Στην πράξη, για μένα, σημαίνει να διαλέγεις συνειδητά πώς στέκεσαι απέναντι στον κόσμο. Να μην περνάς βιαστικά απ’ τους ανθρώπους, να τους ακούς πραγματικά. Να συγχωρείς – όχι γιατί ο άλλος το αξίζει πάντα, αλλά γιατί εσύ το έχεις ανάγκη για να συνεχίσεις καθαρός. Σημαίνει επίσης να βάζεις όρια με τρυφερότητα, όχι με θυμό. Η αγάπη δεν είναι αδυναμία· είναι καθημερινή άσκηση

Έχεις πει πως κουβαλάς τη δύναμη της κρητικής παράδοσης, αλλά τολμάς να πειραματιστείς με σύγχρονες μουσικές φόρμες. Πώς βρίσκεις την ισορροπία ανάμεσα στο παραδοσιακό και το σύγχρονο στη δουλειά σου;

Η κρητικη και γενικότερα ελληνική  παράδοση δεν είναι για μένα μουσείο, είναι ζωντανό σώμα. Αν δεν αναπνέει, πεθαίνει. Κουβαλάω τη λύρα, τον ρυθμό, το ήθος , αλλά δεν φοβάμαι να τα αφήσω να συναντήσουν άλλους ήχους, άλλες φόρμες. Η ισορροπία έρχεται όταν δεν «φοράς» το παραδοσιακό σαν στολή, αλλά το έχεις μέσα σου. Τότε ό,τι κι αν κάνεις ακούγεται αληθινό.

Έχεις ζήσει το τραγούδι και ως «φωνή» κοινωνικών αγώνων, όπως με το «Να σταθώ στα πόδια μου» στα χρόνια των μνημονίων. Πιστεύεις ότι και η «Αγάπη» είναι με έναν τρόπο ένα πολιτικό τραγούδι;

Ναι, με έναν βαθύ τρόπο. Όχι με συνθήματα. Σήμερα το να μιλάς για αγάπη, ενσυναίσθηση και κοινότητα είναι πράξη αντίστασης. Σε έναν κόσμο που μας θέλει φοβισμένους, διαιρεμένους και μόνους, η αγάπη γίνεται πολιτική θέση. Ίσως η πιο ριζοσπαστική.

Έχεις μιλήσει για τον φόβο σου απέναντι στην εσωστρέφεια· ποιος ρόλος παίζει η μουσική σου στο να την καταπολεμήσει και να φέρει σύνδεση;

Η μουσική είναι η γέφυρά μου. Εκεί που δυσκολεύομαι να μιλήσω, τραγουδάω. Με βοηθά να ανοίγομαι χωρίς να νιώθω εκτεθειμένος. Και το πιο όμορφο είναι πως, όταν τραγουδάς κάτι αληθινό, ανακαλύπτεις ότι δεν είσαι μόνος – κάποιος απέναντι το ένιωθε κι αυτός, απλώς δεν ήξερε πώς να το πει.

Η αγαπημένη μας ερώτηση: Τραγούδι που θα σκότωνες για να ερμηνεύσεις και τραγούδι που θα σκότωνες… να μην ερμηνεύσεις;

Ο,τι μου αρέσει το δοκιμάζω στα live. Σε πρώτη ερμηνεία  ήθελα πολύ να έχω πει «Τα Λόγια και τα Χρόνια» , αξιώθηκα όμως να τραγουδήσω ένα ολόκληρο δίσκο σε μουσική του Γιάννη Μαρκόπουλου & αυτό από μόνο του είναι εξίσου σημαντικό. Τραγούδι που δεν θα ήθελα να ερμηνεύσω; Οτιδήποτε γράφτηκε χωρίς αλήθεια, μόνο για να πουλήσει. Δεν με αφορά, όσο επιτυχημένο κι αν είναι.

Έχει υπάρξει στίχος από το Στιχογραφήματα που να σε εμπνεύσει να γράψεις μουσική γι’ αυτόν, και πώς θα ήθελες να προχωρήσεις αν επιλέξεις κάποιον στο μέλλον;

Ναι, υπάρχουν στίχοι που με έχουν τσιγκλήσει. Αν επιλέξω να μελοποιήσω κάποιον στο μέλλον, θα ήθελα να είναι μια ανοιχτή συνομιλία, όχι απλώς «βάζω μουσική σε λόγια». Να γεννηθεί κάτι τρίτο, κοινό. Και ιδανικά, ζωντανά – με ανθρώπους γύρω, όχι σε αποστειρωμένο χώρο.

Ποιος θα ήταν ο πιο αντισυμβατικός τρόπος να προωθήσεις ένα νέο σου τραγούδι ή ένα επόμενο Live;

Να μην το προωθήσω καθόλου. Να το τραγουδήσω ξαφνικά σε μια πλατεία, σε ένα καφενείο, σε ένα καράβι και να διαδοθεί μόνο του. Τώρα για το live δε ξέρω , νομίζω ήδη κάνω αντισυμβατικά για τα δεδομένα μου πράγματα φέτος στις παραστάσεις μας με την αγαπημένη μου Βιολέτα Ίκαρη.