L’ aide memoire | Κριτική Παράστασης
Παρακολουθήσαμε το έργο L’ aide memoire του Ζαν-Κλωντ Καρριέρ, σε μετάφραση Θωμά Βούλγαρη και σκηνοθεσία Κώστα Βασαρδάνη, στο Studio Μαυρομιχάλη. Μια ιστορία που αγγίζει τα όρια του σουρεαλισμού. Υφαίνει μια λεπτή, αλλά δυναμική, ερωτική ιστορία ανάμεσα σε δύο εκ διαμέτρου αντίθετους χαρακτήρες. Τη Σουζάν (Δάφνη Σκρουμπέλου), ένα ατίθασο και ελεύθερο πνεύμα και τον Ζαν-Ζακ (Κώστας Βασαρδάνης), έναν αυστηρά ελεγκτικό και περιορισμένο άντρα.
Η πλοκή ξεκινά όταν η Σουζάν στην προσπάθειά της να εντοπίσει τον κύριο Φερράν, εισβάλλει απροσδόκητα στο σπίτι του Ζαν-Ζακ. Η συμβίωσή τους που εκτείνεται σε τρεις μέρες και τρεις νύχτες γίνεται μια περιπέτεια εγγύτητας, αντιπαραθέσεων και σταδιακής μεταμόρφωσης. Κατά τη διάρκεια αυτών των ημερών, οι δύο ήρωες ανταλλάσσουν αλήθειες και ψέματα. Αποκαλύπτουν προσωπικά τους μυστικά. Συγκρούονται, συνδέονται και μεταμορφώνονται.
Η Σουζάν ζει τη ζωή αυθόρμητα δίχως σαφείς στόχους
Φαίνεται να αποδέχεται βαθύτερα την παροδικότητα των πραγμάτων, ίσως αναζητώντας προσωρινά καταφύγια χωρίς να προσπαθεί να αλλάξει τον Ζαν-Ζακ. Κι όμως, καθώς εκείνος επηρεάζεται από την παρουσία της και αρχίζει να μετατοπίζεται, έρχεται και η ίδια αντιμέτωπη με τις δικές της αντιφάσεις. Από την αρχή έως το τέλος, οι δύο αυτοί άνθρωποι -παρά τις μεταπτώσεις και τις συγκρούσεις τους– παραμένουν ολοκληρωμένες προσωπικότητες αντί να απολέσουν την ταυτότητά τους.
Ο Καρριέρ θέτει θεμελιώδη ερωτήματα γύρω από την ανθρώπινη ύπαρξη. Μιλάει για τη μοναξιά, την ανάγκη για κατανόηση και συνύπαρξη. Τόσο με τον Άλλον όσο και με τον εαυτό μας. Αναρωτιέται για την ελευθερία και την εσωτερική μας οριοθέτηση. Αλλάζουμε όντως εξαιτίας των ανθρώπων που συναντάμε; Επιτρέπουμε συνειδητά στον άλλον να εισχωρήσει στη ζωή μας ή εκείνος εισβάλλει; Θέτουμε τα όριά μας ή τα χάνουμε μέσα στη σχέση; Και το κυριότερο, τι είναι αυτό που ερωτευόμαστε;
Ο Κώστας Βασαρδάνης – που εκτός από τον πρωταγωνιστικό ρόλο υπογράφει και τη σκηνοθετική επιμέλεια – χειρίστηκε το έργο με ευαισθησία και σεβασμό προς το ύφος και τη γλώσσα του Καρριέρ. Η παράσταση φέρει μια έντονη κινηματογραφική υφή. Ιδίως στα μεταβάσεις ανάμεσα στις σκηνές, οι οποίες επιτείνουν την αίσθηση του χρόνου που κυλά. Τα φώτα της Στέβης Κουτσοθανάση και τα κοστούμια της Άσης Δημητρολοπούλου καταφέρνουν να μεταφέρουν τους θεατές στο γραφικό Παρίσι του ’60.
https://www.ticketservices.gr/event/studio-mavromixali-l-aide-memoire/?lang=el