Οι Μεθυσμένοι | Κριτική Παράστασης

Στο θέατρο Olvio κάθε Δευτέρα και Τρίτη, παρουσιάζεται το έργο του Ι. Βιριπάγιεφ, «οι μεθυσμένοι». Με τα έργα του θεμελιωτή του σύγχρονου ρωσικού θεάτρου, το αθηναϊκό κοινό, είναι εξοικειωμένο καθώς ανεβαίνουν συχνά τα τελευταία χρόνια. Γνωστότερο εξ αυτών, ίσως, το «Οξυγόνο» που πέρσι σημείωσε μεγάλη επιτυχία με την σκηνοθεσία να υπογράφει ο Γ. Κουτλής.

Η υπόθεση απλή και ίσως λίγο απλοϊκή. Δεκατέσσερις χαρακτήρες, συναντιούνται μεταξύ τους. Όλοι υπό την επήρεια της μέθης, είναι απαλλαγμένοι από κοινωνικές συμβάσεις και αστική ευγένεια. Η αλληλεπίδραση τους, γίνεται μια παρατήρηση της αλήθειας που μπορεί να εκφραστεί όταν δεν υπόκεινται οι προσωπικότητες τους στους κανόνες της καθημερινής ζωής. Στην θεωρία, η κεντρική ιδέα του έργου, πέρα από ευφάνταστη, προσφέρεται για ουσιαστική διερεύνηση της ανθρώπινης φύσης και της ελευθεριότητας που μπορεί να φτάσει κάποιος μέσα σε ένα μεθύσι. Δυστυχώς, ο Βιριπάγιεφ δεν ενστερνίστηκε αυτό το όραμα.

Οι μονόλογοι και οι διάλογοι, διαρκώς κατειλημμένοι από μεσσιανιστικές κρίσεις και θεοκρατικές εξάρσεις.

Πιο πολύ προσιδίαζαν σε μικροαστικά μανιφέστο λευκού ετεροκανονικού άντρα. Διόλου τυχαία, «οι μεγάλες αλήθειες» στις οποίες κατέληγαν οι μεθυσμένοι, πάντα εκφράζονταν από ήρωες τέτοιων χαρακτηριστικών. Και οι θηλυκότητες έμεναν να χάσκουν όλο χαρά που κάποιος εξέφραζε κάτι που βέβαια δεν μπορούσαν παρά να δεχτούν. Όλοι και οι δεκατέσσερις χαρακτήρες, διατηρούσαν την ανάγκη να εκφράσουν πίστη και υποταγή στον θεό. Μάλιστα, η διατύπωση όλων των συμπερασμάτων, ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με τον θρησκευτικό λόγο. Θα μπορούσα να δικαιολογήσω το να γίνει αυτό με έναν χαρακτήρα, ή σε μια σκηνή, αλλά σε κάθε σκηνή της δεύτερης πράξης και χωρίς αντίλογο, ποιος ο λόγος;

Αν ξεπεράσουμε το μικροαστικό, συντηρητικό και ετεροκανονικό έργο, η παράσταση έχει εξαιρετικά ενδιαφέροντα στοιχεία. Η δραματουργία και η σκηνοθεσία, μπόρεσαν να δώσουν μια αισθητική ταυτότητα και να αντιμετωπίσουν εύστοχα το κεντρικό θέμα. Η κινησιολογία όλων ήταν πάρα πολύ εντυπωσιακή καθώς διατηρούσαν πολλά επίπεδα έκφρασης της μέθης και φυσικά υπήρχαν ολόκληρα μοτίβα που ενίσχυαν την απόδοση της.

Ο θίασος ήταν πολύ καλά προετοιμασμένος ακόμα και στην εναλλαγή των διαφορετικών «μεθυσμένων» αφού οι 14 χαρακτήρες αποδίδονται από 5 ηθοποιούς. Το εντυπωσιακότερο όλων βέβαια, η ταχύτητα και η πιστότητα με την οποία έμπαιναν σε κάθε χαρακτήρα. Βλέποντας τον σκηνικό άθλο στον οποίο επιδίδονταν για σχεδόν δυο ώρες, λυπόμουν για την ενέργεια που αφιέρωναν σε ένα τέτοιο κείμενο. Αδιαμφισβήτητα η ομάδα δεν στερείται ούτε χημείας, ούτε ταλέντου, και ανυπομονώ να τους δω σε κάτι άλλο.

Λένια Παλαιολόγου

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/oi-methysmenoi-tou-ivan-vyrypaev-theatro-olvio/