Ο θεός των σκουπιδιών | Κριτική Παράστασης
Μια μόνο παράσταση ήταν αρκετή για να καταλάβουμε πως η ομάδα Catharsis ήρθε για να μείνει. Στο θεατρικό της ντεμπούτο, η πρωτοεμφανιζόμενη ομάδα μας παρουσίασε το πρωτότυπο έργο Ο Θεός των Σκουπιδιών στο Θέατρο Nous, σε σκηνοθεσία Άρη Κακλέα. Ένα σκηνικό πείραμα, μια εμπειρία περισσότερο παρά μια συμβατική παράσταση. Το έργο χτίζεται έξω από τα συνηθισμένα – χωρίς μια αυστηρή αρχή, μέση και τέλος. Αυτό που τελικά ξεδιπλώνεται μπροστά μας είναι ένας καθρέφτης. Σκληρός, αιχμηρός, γεμάτος ειλικρίνεια. Αντανακλά τη μοναξιά μας, τους φόβους που κουβαλάμε, την ανάγκη να βγάλουμε άκρη μέσα στο χάος.
Ο κόσμος της παράστασης είναι ένας μελλοντικός εφιάλτης
ταυτόχρονα τόσο ανατριχιαστικά κοντινός. Οι λίγοι και “ισχυροί” έχουν ήδη βρει τρόπο να διαφύγουν, αφήνοντας τους υπόλοιπους να επιβιώσουν μέσα στα απομεινάρια. Η εξουσία παραμένει στα χέρια των απόντων, ενώ οι παρόντες παλεύουν στα σκουπίδια – κυριολεκτικά και μεταφορικά. Κι όμως, μέσα σε αυτό το ζοφερό τοπίο, κάτι σιγοκαίει. Η λαχτάρα να ονειρευτείς. Να παλέψεις για μια ζωή με ουσία και όχι απλώς για την επόμενη ανάσα.
Κάποια στιγμή, μέσα από τον θόρυβο και τη σιωπή, ακούγεται μια φράση που χαράζεται στη μνήμη: «Σκέφτηκες ποτέ, να ζήσεις για την ευτυχία και οχι για την επιβίωση;» Είναι αυτή η φλόγα – η ερώτηση που διαπερνά την παράσταση και μένει να αιωρείται πάνω από το κοινό. Μπορείς να ζήσεις για κάτι περισσότερο από την επιβίωση; Να κυνηγήσεις την ευτυχία, ακόμη κι αν ο κόσμος γύρω σου καταρρέει;
Μέσα στο σκοτεινό, άγριο τοπίο της εγκατάλειψης, εκεί όπου η ανθρώπινη αξιοπρέπεια μοιάζει να έχει ξεχαστεί, γεννιέται κάτι αναπάντεχο. Ανάμεσα στα σκουπίδια, την απόγνωση και τη βία, ξεπροβάλλει μια ποίηση σχεδόν υπόγεια – μια ομορφιά που δεν κραυγάζει, αλλά ψιθυρίζει. Είναι η ποίηση της αντοχής, της επιμονής, της ανάγκης να συνεχίσεις ακόμα κι όταν όλα μοιάζουν χαμένα.
Οι φιγούρες στη σκηνή δεν είναι ήρωες
Είναι οι ξεχασμένοι, οι χαμένοι, εκείνοι που δεν πρόλαβαν να σωθούν. Κι όμως, μέσα στον πόνο και τη φθορά, υπάρχει κάτι που αντιστέκεται. Μια μνήμη, μια επιθυμία, μια πίστη ότι ακόμη και στο πιο ζοφερό τοπίο μπορεί να υπάρξει φως. Σαν ένα ποίημα γραμμένο από τους ηττημένους αυτής της γης – από αυτούς που παρ’ όλα αυτά δεν σταμάτησαν ποτέ να παλεύουν.
Ο Θεός των Σκουπιδιών δεν είναι παράσταση που βλέπεις και ξεχνάς. Είναι μια κραυγή απελπισίας, μα και ένα μικρό κάλεσμα. Μια υπενθύμιση πως αφήσαμε τον πλανήτη έρμαιο στην κάθε καταστροφή και τώρα δεν μας έμεινε τίποτα, παρά μόνο ο αγώνας. Όχι όμως ένας αγώνας άδειος – αλλά γεμάτος με το πείσμα όσων επιμένουν να μην ξεχνούν πώς είναι να ονειρεύεσαι.
https://www.instagram.com/catharsis_theater_group/