Γαλάζια Ώρα – Paula Hawkins

Η Γαλάζια Ώρα της Paula Hawkins είναι ένα βιβλίο που αποδεικνύει πως η συγγραφέας του Το Κορίτσι του Τρένου έχει ωριμάσει δημιουργικά. Έχοντας αφήσει πίσω την απλή φόρμουλα του ψυχολογικού θρίλερ και έχοντας στραφεί σε κάτι πιο σύνθετο, πιο υπόγειο και πιο ανθρώπινο. Εδώ δεν έχουμε μόνο ένα μυστήριο προς επίλυση, αλλά μια ιστορία για το βάρος των σχέσεων. Την εμμονή, τη μοναξιά και τα όρια ανάμεσα στην τέχνη και την πραγματικότητα.

Η υπόθεση ξεκινά από μια φαινομενικά απλή αφορμή. Ένα ανθρώπινο οστό εντοπίζεται ενσωματωμένο σε ένα από τα έργα της διάσημης εικαστικού Βανέσας Τσάπμαν, χρόνια μετά τον θάνατό της. Η ανακάλυψη αυτή φέρνει στο προσκήνιο τον Τζέιμς Μπέκερ, έναν επιμελητή εκθέσεων και θαυμαστή του έργου της, που ταξιδεύει στο απομονωμένο νησί Έρις για να μάθει περισσότερα. Εκεί ζει πια η Γκρέις, πρώην γιατρός και τελευταία σύντροφος της Βανέσας. Μια γυναίκα σιωπηλή, επιφυλακτική, και αινιγματική, που μοιάζει να φυλάει καλά τα μυστικά της νεκρής καλλιτέχνιδας.

Το νησί Έρις δεν είναι απλώς σκηνικό, αλλά πρωταγωνιστής της ιστορίας. Πρόκειται για ένα παλιρροϊκό νησί στη Σκωτία, που αποκόβεται από τον κόσμο για δώδεκα ώρες κάθε μέρα. Η Hawkins το περιγράφει σχεδόν σαν ζωντανό οργανισμό. Έναν τόπο που προστατεύει και ταυτόχρονα παγιδεύει όσους τον κατοικούν. Η αίσθηση της απομόνωσης, του περιορισμού και της αδυναμίας διαφυγής εντείνει τη συνολική ένταση του βιβλίου. Δημιουργεί μια κλειστοφοβική ατμόσφαιρα όπου τα πάντα μπορούν να συμβούν.

Η αφήγηση εναλλάσσεται ανάμεσα σε τρεις φωνές.

Της Γκρέις, του Μπέκερ και της ίδιας της Βανέσας μέσα από γράμματα και ημερολογιακές καταγραφές. Αυτή η πολυφωνία λειτουργεί εξαιρετικά, όχι για να μπερδέψει, αλλά για να φωτίσει από διαφορετικές πλευρές την ίδια ιστορία. Η Hawkins κρατάει την ισορροπία ανάμεσα στο μυστήριο και την ψυχολογική ανάλυση. Οι ήρωές της είναι άνθρωποι που κουβαλούν πληγές. Από έρωτες, απιστίες, φιλοδοξίες, ή απλώς από τη φθορά του χρόνου.

Το μυστήριο του οστού είναι η σπίθα που βάζει σε κίνηση τα γεγονότα, αλλά σύντομα γίνεται φανερό πως αυτό που πραγματικά ενδιαφέρει τη συγγραφέα δεν είναι η αποκάλυψη του «ποιος το έκανε», αλλά το γιατί. Ποια ανάγκη, ποιο πάθος ή ποια ενοχή οδηγεί τους ανθρώπους σε πράξεις που δεν μπορούν να πάρουν πίσω; Η σχέση της Βανέσας με τη Γκρέις, αλλά και οι αντιδράσεις του Μπέκερ, δίνουν χώρο για να εξερευνηθούν θέματα όπως η εξάρτηση, η δημιουργικότητα, η ανάγκη για έλεγχο, αλλά και η λεπτή γραμμή ανάμεσα στην αγάπη και την καταστροφή.

Αξιοποιεί στο έπακρο την τεχνοτροπία του “found narrative”. Το υλικό που μοιάζει να προέρχεται από επιστολές, ημερολόγια και αποσπάσματα. Αυτή η μορφή δίνει στην ιστορία μια αίσθηση αυθεντικότητας. Σαν ο αναγνώστης να κρατά στα χέρια του τα ίδια τα τεκμήρια του μυστικού.

Δεν πρόκειται για ένα βιβλίο που βασίζεται σε εντυπωσιακές ανατροπές ή υπερβολική δράση.

Αντίθετα, είναι ένα αργό, σκοτεινό ψυχογράφημα που χτίζει προσεκτικά την ατμόσφαιρά του μέχρι το τελευταίο κεφάλαιο. Το φινάλε του ίσως να μην ικανοποιήσει όσους περιμένουν τη λύτρωση του «καλού», όμως ταιριάζει απόλυτα με το σύμπαν της Hawkins, όπου το φως και το σκοτάδι σπάνια ξεχωρίζουν καθαρά.

Συνολικά, η Γαλάζια Ώρα είναι ένα ώριμο, πολυεπίπεδο και βαθιά ανθρώπινο μυθιστόρημα. Συνδυάζει το σασπένς ενός κλειστοφοβικού μυστηρίου με τη συναισθηματική οξύτητα μιας μελέτης πάνω στη φύση της αγάπης, της απώλειας και της δημιουργίας. Αν το Κορίτσι του Τρένου ήταν η επιβεβαίωση πως η Hawkins ξέρει να στήνει αγωνία, εδώ αποδεικνύει πως μπορεί να γράψει με ουσία και βάθος. Χωρίς να χρειάζεται φανφάρες ή εύκολες λύσεις.

https://harlenic.gr/product/%ce%b3%ce%b1%ce%bb%ce%ac%ce%b6%ce%b9%ce%b1-%cf%8e%cf%81%ce%b1/