Marty Supreme | Κριτική Ταινίας

Δυο φορές προτεινόμενος για Oscar ερμηνείας, ο Timothee Chalamet δείχνει – μέχρι στιγμής – να είναι ο frontrunner στη φετινή οσκαρική κούρσα. Μόλις κατέκτησε την πρώτη του Χρυσή Σφαίρα, έπειτα από τέσσερις αποτυχημένες προσπάθειες, ενώ έχει ήδη ”σηκώσει” τρία βραβεία από ενώσεις κριτικών. Όλα αυτά για την ερμηνεία του ως Marty Mauser στην ταινία Marty Supreme (⭐⭐⭐⭐).

Η ταινία αποτελεί μια χαλαρή μεταφορά της ζωής του Marty Reisman, δυο φορές πρωταθλητή μονού ανδρών στις Η.Π.Α. στο πινγκ πονγκ. Ο Chalamet ενσαρκώνει έναν νεαρό αθλητή της επιτραπέζιας αντισφαίρισης που παλεύει, με κάθε τρόπο, να πραγματοποιήσει τα όνειρα του. Στόχος του είναι το Τόκιο και το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πινγκ Πονγκ, όπου θέλει να αντιμετωπίσει -και να πάρει τη ρεβάνς- από τον Ιάπωνα αντίπαλο που του στέρησε τον τίτλο σε προηγούμενη διοργάνωση. Με αυτό το όραμα στο μυαλό, εκμεταλλεύεται κάθε ευκαιρία για να βρεθεί στην απέναντι πλευρά του τραπεζιού και να αποδείξει, πρώτα απ’ όλα στον εαυτό του, το ποιος είναι. Αυτό ακριβώς αποτελεί και τον πυρήνα της θεματικής του Marty Supreme.

Πριν από εφτά χρόνια τα αδέρφια Saftie, με το Uncut Gems, έβαλαν τον Adam Sandler στον χάρτη ως δραματικό ηθοποιό. Την προηγούμενη χρονιά, ο καθένας τους ακολούθησε τον δικό του δρόμο, σκηνοθετώντας ξεχωριστά project, αμφότερα εμπνευσμένα από τη ζωή αθλητών. Ο Benny Safdie υπέγραψε το The Smashing Machine με τον Dwayne Johnson, ενώ ο Josh Safdie βρίσκεται πίσω από το Marty Supreme. Αυτή η δημιουργική απόσταση έκανε πιο ξεκάθαρο τι έφερνε ο καθένας στη μεταξύ τους συνεργασία. Από την πλευρά του Josh, είναι εμφανές ότι χειρίζεται με μεγαλύτερη μαεστρία τον ρυθμό, την ένταση και το χάος που έκαναν το Uncut Gems τόσο ελκυστικό. Διατηρεί την ωμότητα των χαρακτήρων και των καταστάσεων, δημιουργώντας μια σχεδόν εθιστική εμπειρία που παρασύρει τον θεατή σε ένα rollercoaster συναισθημάτων. Κάποιοι ίσως δουν επανάληψη και γνώριμα μοτίβα· άλλοι, όμως, θα αναγνωρίσουν μια καθαρή auteur υπογραφή – και αυτόν ακριβώς τον λόγο για να εμπιστευτούν ξανά το αποτέλεσμα.

Ο Timothee Chalamet ασχολείται με την υποκριτική από τα δεκατρία του χρόνια, όταν το όνομα του εμφανίστηκε για πρώτη φορά στους συντελεστές μιας μικρούς μήκους ταινίας. Ακολούθησαν τηλεοπτικές εμφανίσεις, η πρώτη του κινηματογραφική δουλειά το 2013 και, εννιά χρόνια μετά την πρώτη του εμπειρία μπροστά από την κάμερα, ο ρόλος του στο Call Me By Your Name, που τον καθιέρωσε ως ένα από τα μεγάλα ανερχόμενα ονόματα της γενιάς του. Μέσα σε λιγότερο από μια δεκαετία έχει αποσπάσει δύο υποψηφιότητες για Oscar, πλήθος διακρίσεων. συνεργασίες με σπουδαίους σκηνοθέτης και έχει ”κουβαλήσει” στις πλάτες του blockbusters όπως η τριλογία του Dune. Το τελευταίο διάστημα μοιάζει να τρέχει έναν συνειδητό αγώνα για να μπει στο ελιτίστικο κλαμπ των κατόχων Όσκαρ ερμηνείας. Η πρώτη του απόπειρα ήρθα το 2018, ενώ μόλις πέρυσι είχε ακόμα μια ευκαιρία με την ενσάρκωση του Bob Dylan. Στο Marty Supreme, όμως, ο Chalamet είναι αποστομωτικός. Καταλαβαίνεις αμέσως γιατί θεωρείται το μεγάλο φαβορί για το Όσκαρ Ά Ανδρικού Ρόλου. Η παραληρηματική του ερμηνεία παραπέμπει σε εκείνες της δεκαετίας του ’70 που σφυρηλάτησαν μύθους όπως ο Al Pacino και ο Robert De Niro. Υπό αυτό το πρίσμα, η σύγκριση του με τον Leonardo Di Caprio -και το ερώτημα αν αποτελεί τον «DiCaprio της γενιάς του»–, μοιάζει απολύτως λογική.

Σε έναν κόσμο όπου «συμβαίνουν τα πάντα» αλλά τίποτε δεν δείχνει ακατανόητο ή ψεύτικο, ξεχωρίζει και η παρουσία της Odessa A’zion. Οι κριτικοί ανά τον κόσμο τη συμπεριλαμβάνουν στις επιλογές τους, ενώ η ένωση ηθοποιών στις Η.Π.Α. της χάρισε υποψηφιότητα για Β’ Γυναικείο Ρόλο. Η ερμηνεία της μπορεί να φαίνεται απλή, όμως αυτή ακριβώς η απλότητα προδίδει μια φυσικότητα που χωρίς υπερβολές τραβά το βλέμμα και μένει στο μυαλό.

Το Marty Supreme δεν ενδιαφέρεται να χαϊδέψει τον θεατή ούτε να φορέσει τον μανδύα της ”σοβαρής” βιογραφίας για να κερδίσει κύρος. Είναι μια ταινία που κινείται με ένταση, θράσος και αυτοπεποίθηση, ποντάροντας στις ερμηνείες και στον παλμό της αφήγησης. Και κερδίζει. Αν κάτι μένει τελικά, δεν είναι το άθλημα, ούτε το πορτρέτο ενός αθλητή, αλλά η αίσθηση ότι παρακολουθείς έναν ηθοποιό στο απόλυτο peak του. Είναι η στιγμή που ο Timothee Chalamet παύει να θεωρείται ”υπόσχεση” και απαιτεί να αντιμετωπιστεί ως γεγονός. Αν αυτή η ερμηνεία δεν καταλήξει σε Όσκαρ, τότε το πρόβλημα δεν θα είναι η ταινία – θα είναι το ίδιο το βραβείο.

Βασιλακόπουλος Χρήστος