ΤΑ ΣΚΥΛΙΑ | Κριτική Παράστασης

Από το Φεστιβάλ Αθηνών, στη σκηνή του Θεάτρου Κιβωτός και τώρα στη θεατρική στέγη Δίπυλον, η παράσταση ΤΑ ΣΚΥΛΙΑ του Ανέστη Αζά ετοιμάζεται να ρίξει αυλαία, ολοκληρώνοντας μια τριετή πορεία που άφησε το στίγμα της. Μα τι μένει τελικά από αυτή την παράσταση; Τι κρατάμε από τα ΤΑ ΣΚΥΛΙΑ;

Η ιδέα είναι απλή και ταυτόχρονα ανατρεπτική: μια αγέλη σκύλων-ντετέκτιβ καταλαμβάνει τη σκηνή. Ταξιδεύουν από τις τέσσερις γωνιές του κόσμου με έναν κοινό σκοπό: να ερευνήσουν την υπόθεση κακοποίησης και θανάτου ενός χάσκι στην Αράχοβα — μια ιστορία που συγκλόνισε την ελληνική κοινωνία και πυροδότησε συζήτηση για τα όρια της ανθρώπινης βίας απέναντι στα ζώα. Οι σκύλοι-ντετέκτιβ καλούνται να απαντήσουν στο ερώτημα που βασανίζει όλους: ο δολοφόνος ήταν άνθρωπος, όπως αρχικά ειπώθηκε, ή το ζώο βρέθηκε αντιμέτωπο με αγέλη άγριων σκύλων, όπως όρισε το επίσημο πόρισμα;

Όσοι γνωρίζουν το έργο του Ανέστη Αζά αναγνωρίζουν αμέσως κάτι πειραματικό, ασυνήθιστο, κάτι που ξαφνιάζει και προκαλεί: τόσο το κοινό, που αναγκάζεται να δει μια καθημερινή ιστορία μέσα από νέα οπτική, όσο και τους ηθοποιούς, που τεστάρουν τα όρια τους πάνω στη σκηνή. Στην παράσταση ΤΑ ΣΚΥΛΙΑ, ο Αζάς δεν συγκρατείται ούτε συμβιβάζεται με τίποτα. Παρουσιάζει μια πραγματική ιστορία μέσα από μια απρόσμενη οπτική: αρχικά το πλαίσιο φαίνεται «κανονικό», αλλά σύντομα το κοινό βυθίζεται στην αφήγηση, ακολουθώντας την κατά πόδας… ή κατά πατούσα. Η σκηνοθεσία του αποδεικνύει για ακόμη μια φορά ότι το καλό θέατρο ξεβολεύει, υπενθυμίζει και φέρνει προ των ευθυνών όλους μας, είτε είμαστε μέρος του προβλήματος είτε όχι. Χωρίς επιτήδευση, βρίσκει χιούμορ μέσα από τις καταστάσεις και τη σάτιρα, θυμίζοντας μια εναλλακτική επιθεώρηση, και περνά το μήνυμα χωρίς σοβαροφάνεια ή περιττές εξηγήσεις.

Όπως συνέβη με την παράσταση Η Δημοκρατία του Μπακλαβά και τις επόμενες δουλειές του, ο Αζάς δημιουργεί τον δικό του θεατρικό μικρόκοσμο, μια ξεχωριστή υπογραφή, με σταθερούς συνεργάτες που ανεβάζουν την παράσταση στο σύνολό της. Ο Γιώργος Κατσής, για άλλη μια φορά, αποδεικνύει ότι είναι ηθοποιός που πρέπει να δεις στη σκηνή: ορίζει το χώρο όπως κανένας άλλος, ανεξάρτητα από τον ρόλο. Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και ο Κωνσταντίνος Μωραΐτης: η σκηνική του ευελιξία και η διαχείριση των εκφραστικών μέσων δημιουργούν μαζί με τον Κατσή ένα ντουέτο αναπάντεχης δύναμης. Ο Παναγιώτης Μανουηλίδης, η Έλενα Μαυρίδου, η Μαρία Πετεβή, ο Θεμιστοκλής Μαλεσάγκος και ο Gary Salomon συμπληρώνουν την ομάδα, ανταποκρινόμενοι με πυγμή στις ανήσυχες και δοκιμαστικές ιδέες του Αζά.

Αν δεν πρόλαβες να δεις την παράσταση Η Δημοκρατία του Μπακλαβά, σίγουρα θα την έχεις ακούσει να μνημονεύεται σε συζητήσεις για το τι είναι το ελληνικό θέατρο σήμερα. Το ίδιο θα συμβεί και με τα ΤΑ ΣΚΥΛΙΑ. Η παράσταση προστίθεται στο πάνθεο των έργων που ορίζουν το καλό θέατρο του σήμερα: παραστάσεις που δεν φοβούνται να ξεφύγουν από κλασικά μοτίβα αφήγησης και στησίματος, που δεν κρύβονται πίσω από σοβαροφάνεια ή ελιτίστικη οπτική, και που θίγουν καίρια ζητήματα του τώρα. Παραστάσεις που γίνονται κλασικές πριν καλά-καλά στεγνώσει το μελάνι της πρωτοτυπίας και της φρεσκάδας.

Εισιτήρια εδώ.

Βασιλακόπουλος Χρήστος