Kiss of the Spider Woman | Κριτική Ταινίας

Το 1976, ο Manuel Puig, κυκλοφορεί το μυθιστόρημα Το Φιλί της Γυναίκας Αράχνης. Εφτά χρόνια μετά το μυθιστόρημα μεταφέρεται στο θέατρο και δυο χρόνια μετά κάνει πρεμιέρα και η ταινία που απέσπασε 4 υποψηφιότητες για Oscar και έδωσε στο William Hurt, το μοναδικό του Oscar Α’ Ανδρικού Ρόλου για το ρόλο του Luis Molina (είχε κερδίσει το αντίστοιχο βραβείο και στις Κάννες και στα BAFTA). Σήμερα, σαράντα χρόνια μετά, επανέρχεται αυτή η ιστορία ξανά στον κινηματογράφο αλλά σε μορφή μιούζικαλ, κρατώντας τον τίτλο αυτούσιο, Kiss of the Spider Woman (⭐⭐).

Ένας ομοφυλόφιλος κρατούμενος μετακομίζει σε διαφορετικό κελί, όπου βρίσκεται να συνυπάρχει με έναν πολιτικό κρατούμενο. Ο Molina εξηγεί την εμμονή του με μια συγκεκριμένη star του κινηματογράφου εξηγώντας την ταινία που τον έκανε να την έχει ίνδαλμα. Η αφήγηση αυτή, μιας ολόκληρης ταινίας μέσα σε ένα κελί, είναι ο τρόπος του Molina να έρθει κοντά στον Valentin Arregui, ώστε να του αποσπάσει πληροφορίες που θέλει ο διευθυντής της φυλακής για να μπορέσει να έχει ευνοϊκότερη μεταχείριση ο ίδιος και η οικογένεια του έξω.

Ο Bill Condon που έγραψε το σενάριο για την ταινία Chicago και ήταν ο σκηνοθέτης της ταινίας Dreamgirls, μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη ξανά αυτή την queer ιστορία μέσα από το πρίσμα του μιούζικαλ. Άλλωστε η διασκευή του βασίζεται σε ανάλογο θεατρικό ανέβασμα. Άρα, εξ ορισμού, η ταινία έχει αρκετές διαφορές από εκείνη σαράντα χρόνια πριν και μοιάζει να ρίχνει και αλλού το βάρος της. Με περισσότερη έμφαση στη ταυτότητα και έκφραση των queer χαρακτήρων αλλά και στην οπτική παρουσίαση όσων αφηγείται ο πρωταγωνιστής. Είναι ένα κλασσικής δομής μιούζικαλ. κάτι που ξέρει να φέρνει εις πέρας ο Condon που τσεκάρει όλα τα κουτάκια. Το βασικό πρόβλημα της ταινίας είναι ένα: η Jennifer Lopez.

Όχι, η JLO είναι μια χαρά σε αυτό που της ανατέθηκε να κάνει αλλά ως εκεί. Η ταινία καταστρέφεται εκ των έσω, αφού η διαφημιστική καμπάνια και η p.r. ομάδα της pop star, ρίχνει το βάρος στην ίδια χωρίς εκείνη να έχει βασική παρουσία στη ταινία. Δεν υπάρχει ούτε καν ρόλο πόσο μάλλον διάλογος για να μπορέσει να σταθεί οποιαδήποτε καμπάνια πάνω στο πρόσωπο της. Εκτελεί τα μουσικά μέρη άψογα, τόσο ως τραγουδίστρια αλλά και ως χορεύτρια, αλλά ως εκεί. Η Jennifer Lopez, για μια ακόμα φορά, γιγαντώνει το εγώ της σε μια ταινία στο ανελέητο κυνήγι της για αποδοχή από το εν λόγω συνάφι αλλά και την απόκτηση ενός πολυπόθητο βραβείου από την Ακαδημία. Όμως οποιαδήποτε φήμη έχουν ξεκινήσει οι δικοί τους άνθρωποι για να υποστηρίξουν ότι η ταινία έχει ως κεντρικό πρόσωπο αυτή, χάνεται όταν κάποιος δει την ταινία. Έτσι καταλήγουμε η ίδια να γίνεται ο σάκος του μποξ, όταν η ταινία δεν πετυχαίνει καν τα αναμενόμενα εισιτήρια στο box office. Η περίπτωση της θυμίζει αυτή της Beyonce πριν από κάποια χρόνια, όπου η ίδια μανιωδώς προσπαθούσε να πετύχει στο κινηματογράφο και να αποσπάσει ένα βραβείο Oscar αλλά ποτέ δεν τα κατάφερε, με αποτέλεσμα να αφήσει αυτό το άπιαστο όνειρο και να επικεντρωθεί στη μουσική. Ίσως, η Jennifer Lopez πρέπει πραγματικά να δει το είδωλο της στο καθρέφτη αλλά και όλα τα στραβοπατήματα των τελευταίων χρόνων που φαίνεται να την προειδοποιούν για κάτι που δεν θέλει να αντιληφθεί.

Στη ταινία υπάρχουν δυο πραγματικά καλές παρουσίες, αυτή του Tonatiuh και Diego Luna. Ειδικά ο πρώτος παραδίδει μια πραγματικά καλή ερμηνεία με έναν ευαίσθητο και δύσκολο ρόλο στη διαχείριση. Όμως, ο προβολέας που πέφτει πάνω στην Jlo, άδικα του παίρνει περισσότερο χώρο στη ταινία που θα τον άφηνε πραγματικά να μεγαλουργήσει πλάι στον πάντα σταθερό Diego Luna.

Η ταινία είναι υποδειγματική για το είδος που θέλει να ανήκει. Συντονισμένα χορευτικά, σκηνικά και φωτισμοί μιας άλλης εποχής και μια εικόνα της Lopez που πολλοί θέλουν και ζητούν από αυτήν για να έχουν λόγω ύπαρξης. Ίσως πρέπει να σκεφτούμε αν όντως είναι καλή η παρουσία της Lopez στη ταινία ή έχουμε προ-αποφασίσει ότι θα μας αρέσει και δεν θα διακρίνουμε τίποτα άλλο που θα μας το μειώσει αυτό γιατί είναι η Lopez στη ταινία;

Βασιλακόπουλος Χρήστος