Springsteen: Deliver Me From Nowhere | Κριτική Ταινίας

Έχει κερδίσει 20 βραβεία Grammy, ένα Oscar, υποψηφιότητες στα Emmy και Χρυσές Σφαίρες ενώ του έχει απονεμηθεί το Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας. Ο Bruce Springsteen, για πάνω από μισό αιώνα παρουσίας στην παγκόσμια μουσική δισκογραφία είναι γνωστός ως The Boss. Τώρα, για πρώτη φορά ένα κομμάτι της ζωής του και της σταδιοδρομίας του βρίσκει τον δρόμο για την μεγάλη οθόνη μέσα από την βιογραφική ταινία που έχει τον τίτλο Springsteen: Deliver Me From Nowhere (⭐⭐⭐1/2).

Αρχές της δεκαετίας του ’80 και ο Bruce Springsteen έχει ήδη δημιουργήσει τις βάσεις του μύθου κατά την διάρκεια της δεκαετίας του ’70. Η ταινία τον βρίσκει, κάποια χρόνια, πριν την παγκόσμια αναγνώριση, την περίοδο που ερχόταν αντιμέτωπος με την πίεση που του ασκεί η αναγνωρισιμότητα αλλά και τα φαντάσματα από το παρελθόν του. Απομονώνεται σε ένα σπίτι στο New Jersey για να ανακαλύψει ποιο είναι το επόμενο βήμα του και να πειραματιστεί με ήχους και στίχους που δεν ξέρει ακόμα αν θα βγάλουν κάποιο ολοκληρωμένο δίσκο. Όμως αυτό που γεννιέται εκεί, τον φέρνει αντιμέτωπο με το παρελθόν του και με μια κομβική στιγμή σε όλη του την καριέρα.

Ο Scott Cooper, ο σκηνοθέτης της ταινίας, μας συστήθηκε με την ταινία Crazy Heart που απέσπασε τρεις υποψηφιότητες για Oscar και κέρδισε τελικά δυο από αυτά. Μπορεί η πορεία του να μην ήταν ακριβώς στο επίπεδο εκείνης της πρώτης ταινίας αλλά σίγουρα δεν είναι ξένος ως προς το πως να αφηγηθεί μια βιογραφία. Αν και η ταινία Springsteen: Deliver Me From Nowhere δεν είναι μια τυπική βιογραφία αλλά ρίχνει φως σε μια συγκεκριμένη περίοδο της ζωής του καλλιτέχνη. Βασισμένο στο ομότιτλο βιβλίο του Warren Zanes, η ταινία μιλάει για την στιγμή που ο Springsteen ηχογραφεί σε μια τετρακάναλη κονσόλα, το άλμπουμ NEBRASKA, το οποίο με τη σειρά του σηματοδοτεί μια καθοριστική περίοδο στη ζωή του The Boss και θεωρείται ένα από τα πιο διαχρονικά έργα του. Ένα λιτό, σκοτεινό πρωτοποριακό ακουστικό άλμπουμ που απεικονίζει τις ζωές των εργατών της εργατικής τάξης, οι οποίοι προσπαθούν να πετύχουν στη ζωή αλλά αποτυγχάνουν σε κάθε βήμα, αναζητώντας μια λύτρωση που δεν έρχεται ποτέ. Μέσα σε αυτό ο Springsteen εμποτίζει όλες του τις μνήμες και κυρίως την σχέση με τον πατέρα του και στην γενιά που εκείνος ανήκει. Ήταν τέτοια η ανάγκη του για να κυκλοφορήσει αυτά τα τραγούδια, που παρόλο που είχε ήδη ηχογραφήσει τα κομμάτια που αποτέλεσαν το tracklist του επόμενου album μου που τον έκανε παγκοσμίως γνωστό, προτίμησε να περιμένει ώστε να φέρει εις πέρας όπως ήθελε το album NEBRASKA.

Για αυτή την εξέχουσα προσωπικότητα της αμερικάνικης μουσικής κουλτούρας, απευθύνθηκαν για να αναλάβει τον ρόλο ο Jeremy Allen White. Η δυο φορές βραβευμένος με Emmy ηθοποιός για το ρόλο του στη σειρά The Bear, μοιάζει ιδανικός όχι τόσο εξωτερικά όσο στο πως αποδίδει τον ψυχισμό του χαρακτήρα. Ίσως αυτό να ήταν το κύριο κριτήριο με το οποίο του πρότειναν το ρόλο, γιατί αρκετές φορές ο θεατής θα βρεθεί να αμφιταλαντεύεται αν αυτό που βλέπει μοιάζει με την άνθρωπο που υποτίθεται ότι ενσαρκώνει. Όμως εκεί που κερδίζει πόντους είναι στις σιωπές, στην αγανάκτηση, στο πόνο και στην βουβή θλίψη ενός καταθλιπτικού ανθρώπου που παλεύει να συνειδητοποιήσει τι του συμβαίνει και που ανήκει. Σε αυτό ο Allen White τα καταφέρνει υπέροχα και έχει πολύ καλές στιγμές. Σε μια ανοιχτή, μέχρι στιγμής, κούρσα για τα βραβεία Όσκαρ, μοιάζει εύκολα να έχει μια θέση μέσα στη πεντάδα στη πιθανότητα των υποψηφιοτήτων.

Βέβαια η Odessa Young, που υποδύεται την Faye Romano, καταφέρνει και κλέβει τις εντυπώσεις μιας και μοιάζει το Hollywood να αντιλαμβάνεται ότι οι γυναικείοι ρόλοι πλησίον του κεντρικού πρωταγωνιστή δεν χρειάζεται να είναι στο σήμερα απλά ”γλάστρες” για να ξεσπάει ο πρωταγωνιστής τα συναισθήματα του αλλά μπορούν να έχουν το χώρο και το χρόνο τους για να σταθούν ισάξια και ισότιμα.

Το Springsteen: Deliver Me From Nowhere αποτυπώνει το πως εκείνος ήξερε τι ήθελε να κάνει όσο αφορά την καριέρα του όσο δύσκολο και πρωτόγνωρο ήταν για τα τότε δεδομένα ενώ παράλληλα αποκαλύπτει, σε όλους όσοι δεν ξέρουν, πόσο πάλεψε εσωτερικά για να ξεπεράσει ή και να συμβιβαστεί με την ψυχική του υγεία σε συνάρτηση με τα φορτία που κουβαλούσε από την παιδική του ηλικία. Είναι μια ταινία στο κομβικό σημείο ηχογράφησης δυο δίσκων που άλλαξαν την μουσική αλλά πως ο Bruce Springsteen ανακάλυψε ότι πρέπει να παλεύει διαρκώς με την κατάθλιψη και όχι μόνος του.

Βασιλακόπουλος Χρήστος