Νέες Σειρές της ΕΡΤ

Η αρχή του δεύτερου μισού της σεζόν για τις νέες σειρές της ΕΡΤ, έγινε με την πρεμιέρα της σειράς Η Μεγάλη Χίμαιρα. Η σειρά που έφερε στην μικρή οθόνη ένα από τα μυθιστορήματα του Μ. Καραγάτση, δημιούργησε έντονες συζητήσεις, διαδικτυακές λογομαχίες και την κατάρριψη όλων των ρεκόρ για εγχώρια τηλεοπτική σειρά αφού στο ΕΡΤFLIX συντονίστηκαν πάνω από δυο εκατομμύρια θεατές για να δουν την σειρά.

Η συγκεκριμένη σειρά ολοκληρώθηκε και ήδη έχουν κάνει πρεμιέρα οι νέες σειρές της ΕΡΤ. Όμως κατά πόσο αξίζουν;

ΑΥΡΙΟ

Τα τέσσερα πρώτα επεισόδια, από τα συνολικά οκτώ, της νέας σειράς είναι ήδη διαθέσιμα στο ΕΡΤFLIX. Ο Γιώργος Γκικαπέππας επιστρέφει στην ΕΡΤ μετά από τηλεοπτικές επιτυχίες όπως τα Ψέματα, Το Βραχιόλι της Φωτιάς και Έρημη Χώρα, επιβεβαιώνοντας τη σταθερή του σχέση με τη δημόσια τηλεόραση και τη μυθοπλασία με κινηματογραφικές αξιώσεις.

Στη σειρά Αύριο, ο Γκικαπέππας συνυπογράφει το σενάριο μαζί με την Κατερίνα Γιαννάκου και αφηγείται την ιστορία ενός παντρεμένου ζευγαριού που ασφυκτιά κάτω από το βάρος της καθημερινότητας αλλά και των άλυτων τραυμάτων του παρελθόντος. Με αφορμή μια επαγγελματική υποχρέωση της συζύγου, οι δυο τους αποφασίζουν να κάνουν μια μονοήμερη εκδρομή στον Λούσιο ποταμό, παραπόταμο του Αλφειού. Όμως το ξαφνικό φούσκωμα των νερών, έπειτα από τη δυνατή βροχή της προηγούμενης ημέρας, τους αιφνιδιάζει, οδηγώντας τους σε μια επικίνδυνη περιπέτεια επιβίωσης καθώς παρασύρονται από το ρεύμα.

Πρόκειται για την πρώτη ελληνική σειρά με επίκεντρο μια επιχείρηση διάσωσης, με γυρίσματα σε φυσικό περιβάλλον που λειτουργούν καθοριστικά στη δημιουργία ατμόσφαιρας. Το τοπίο δεν είναι απλώς φόντο, αλλά ενεργό στοιχείο της αφήγησης, εγκλωβίζοντας τη ματιά του θεατή και ενισχύοντας την αίσθηση του κινδύνου.

Το Αύριο υιοθετεί μια σύγχρονη, καθαρά κινηματογραφική ματιά, αποφεύγοντας την ευκολία της υπερβολικής έκθεσης πληροφοριών. Αντίθετα, επενδύει στον χρόνο, χτίζοντας σταδιακά τους χαρακτήρες και τον ψυχισμό τους, φωτίζοντας τα κίνητρα που καθορίζουν τις αποφάσεις τους. Η Στεφανία Γουλιώτη και ο Χρήστος Λούλης, στους δύο πρωταγωνιστικούς ρόλους, κινούνται με συνέπεια μέσα στο υποκριτικό τους εύρος. Μπορεί οι ρόλοι να μην τους απομακρύνουν ριζικά από όσα έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε από εκείνους, όμως η εμπειρία και η εσωτερικότητα των ερμηνειών τους καθιστούν αυτή τη γνώριμη «μανιέρα» λειτουργική και πειστική.

Η σειρά δεν είναι αψεγάδιαστη. Ωστόσο, εντάσσεται σε ένα σταθερό σερί τίμιων και προσεκτικά φτιαγμένων ελληνικών παραγωγών που δεν επιδιώκουν απλώς να χαϊδέψουν αυτιά, αλλά να αφηγηθούν ουσιαστικές ιστορίες με βλέμμα στραμμένο και πέρα από τα εγχώρια σύνορα.

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΝΗΣΙ

Ο εμπειρότατος Φίλιππος Τσίτος υπογράφει τη σκηνοθεσία της σειράς Το Τελευταίο Νησί, φέρνοντας μαζί του την αφηγηματική ωριμότητα και την ανθρωποκεντρική ματιά που χαρακτηρίζουν τη μέχρι τώρα πορεία του. Το σενάριο των Γιώργου Τελτζίδη και Κάτιας Παπαϊωάννου τοποθετεί στο επίκεντρο έναν νεαρό απόφοιτο της Ιατρικής, ο οποίος εγκαθίσταται ως αγροτικός γιατρός σε ένα μικρό, ακριτικό νησί, αναζητώντας μια ιδιότυπη απομόνωση. Εκεί επιχειρεί να επουλώσει τα δικά του τραύματα, έπειτα από ένα αυτοκινητικό δυστύχημα που στοίχισε τη ζωή στη συμφοιτήτρια και σύντροφό του από τα μαθητικά τους χρόνια.

Η εύθραυστη ισορροπία της νέας του καθημερινότητας διαταράσσεται όταν στο νησί καταφθάνει μια μητέρα με τον έφηβο γιο της. Η παρουσία τους λειτουργεί ως καταλύτης: οι σχέσεις αναδιατάσσονται και τα καλά κρυμμένα μυστικά της κλειστής νησιωτικής κοινωνίας αρχίζουν να βγαίνουν σταδιακά στην επιφάνεια, αποκαλύπτοντας ρωγμές πίσω από την επιφανειακή ηρεμία.

Τα δύο πρώτα επεισόδια, που έκαναν πρεμιέρα την Κυριακή 8/2, με τη σειρά να προβάλλεται κάθε Κυριακή σε διπλό επεισόδιο, σκιαγραφούν ένα καθαρόαιμο δράμα χαρακτήρων. Το βάρος πέφτει λιγότερο στην εξωτερική δράση και περισσότερο στις εσωτερικές συγκρούσεις, στα μυστικά και στις ενοχές που ωθούν τους ήρωες σε αποφάσεις οι οποίες περιπλέκουν διαρκώς τα πράγματα. Ο ρυθμός είναι σύγχρονος, το στήσιμο των σκηνών προσεγμένο, μακριά από τετριμμένες ευκολίες και τηλεοπτικές επαναλήψεις.

Παράλληλα, η σειρά αξιοποιεί εύστοχα τις δεισιδαιμονίες και τη νοοτροπία μιας κλειστής επαρχιακής κοινωνίας, συνδέοντάς τες με σύγχρονα κοινωνικά ζητήματα. Το αποτέλεσμα είναι ένα εκρηκτικό μείγμα προκαταλήψεων, φόβου και σιωπηλών αντιπαλοτήτων που τροφοδοτεί οργανικά την πλοκή. Το καστ, συνολικά, λειτουργεί υποστηρικτικά και ουσιαστικά, προσθέτοντας βάθος και αξιοπιστία στους χαρακτήρες αντί να αναλώνεται σε επιφανειακές ερμηνείες.

Με ελάχιστες αρρυθμίες, τουλάχιστον σε αυτή την πρώτη εικόνα, και με μια όμορφη, ατμοσφαιρική φωτογραφία που αναδεικνύει το τοπίο χωρίς να το φετιχοποιεί, Το Τελευταίο Νησί δείχνει τη διάθεση να εξελιχθεί σε μια δραματική σειρά που κερδίζει σταδιακά την εμπιστοσύνη του θεατή και τον κρατά πιστό στο εβδομαδιαίο του ραντεβού.

ΕΚΤΟΣ ΣΧΕΔΙΟΥ

Το Εκτός Σχεδίου ξεκινά από μια πραγματικά ελκυστική ιδέα: ηθοποιοί χωρίς έτοιμο σενάριο, οδηγίες που φτάνουν στο αυτί τους σε πραγματικό χρόνο, μία λήψη, μηδενικό μοντάζ. Καθαρός αυτοσχεδιασμός, χωρίς δίχτυ ασφαλείας.

Η εμπειρία είναι σχεδόν θεατρική, μεταφερμένη αυτούσια στην τηλεόραση, με τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη να κρατά τα ηνία, συντονίζοντας και κατευθύνοντας τους ηθοποιούς επί σκηνής. Το εγχείρημα είναι εξ ορισμού δύσκολο και ριψοκίνδυνο, και ακριβώς γι’ αυτό έχει ενδιαφέρον. Ωστόσο, ο αυτοσχεδιασμός δεν συγχωρεί: δεν κρύβει αμηχανίες, δεν σβήνει αστοχίες, δεν καλύπτει ευκολίες. Ό,τι συμβαίνει, μένει. Κι όταν η καθοδήγηση καταφεύγει σε τετριμμένες λύσεις ή προβλέψιμα μοτίβα, το πείραμα χάνει μέρος της δυναμικής και της φρεσκάδας του.

Το καστ που έχει επιλεγεί (Ήρα Κατσούδα, Φωτεινή Μπαξεβάνη, Μελίνα Λεφαντζή, Γιάννης Σαρακατσάνης, Λευτέρης Παπακώστας, Μπάμπης Γαλιατσάτος) είναι εμφανώς ετερόκλητο, εκπροσωπώντας διαφορετικές υποκριτικές σχολές και ρυθμούς. Κάποιοι δείχνουν μεγαλύτερη άνεση στον αυτοσχεδιασμό, αξιοποιώντας δημιουργικά τον περιορισμό του φορμά, ενώ άλλοι καταφεύγουν σε πιο εύκολες λύσεις, κυνηγώντας το άμεσο γέλιο αντί να υπηρετήσουν ουσιαστικά την οδηγία ή τη σκηνική συνθήκη. Αυτή η ανισορροπία γίνεται συχνά αισθητή και επηρεάζει τη συνοχή του αποτελέσματος.

Παρόλα αυτά, το Εκτός Σχεδίου αξίζει την προσοχή για την τόλμη της σύλληψής του και μόνο. Σε ένα τηλεοπτικό τοπίο που εδώ και χρόνια μοιάζει βολεμένο σε ασφαλείς συνταγές και ανακυκλωμένες φόρμες, κάθε απόπειρα πειραματισμού λειτουργεί σχεδόν ανακουφιστικά. Το ζητούμενο, όμως, είναι η τόλμη να πάει ένα βήμα παραπέρα: να ρισκάρει περισσότερο και να εμπιστευτεί πραγματικά τη διαδικασία.

Γιατί μια τόσο ευμετάβλητη και ζωντανή φόρμα απαιτεί χρόνο, δοκιμές και, κυρίως, υπομονή. Τόσο από τους δημιουργούς όσο και από το κοινό. Και αυτή η ισορροπία είναι ίσως το μεγαλύτερο στοίχημα του εγχειρήματος.

https://www.youtube.com/watch?v=JHUfbXUrmbo&pp=ygUZzrXOus-Ezr_PgiDPg8-HzrXOtM65zr_PhQ%3D%3D