Ένα Online Portal γεμάτο βιβλιοκριτικές, κριτικές θεατρικών παραστάσεων, άρθρα γνώμης, ποίηση, κριτικές ταινιών.
Θεατρική Ομάδα Κωφών «Τρελά Χρώματα» H Έλλη Μουτσοπούλου μίλησε με τα μέλη της θεατρικής ομάδας κωφών, «Τρελά Χρώματα». ΟΛΓΑ ΔΑΛΕΚΟΥ (κωφή ηθοποιός): Είμαι κωφή δεύτερης γενιάς από κωφούς γονείς. Φοιτήτρια στο τμήμα Θεατρικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (Ε.Κ.Π.Α). Σπούδασα διακοσμητική στο ΤΕΙ Αθηνών. Φούλ καλλιτεχική φλέβα! Ανησυχίες για το παρόν…
Η επιθυμία είναι ένα πορτοκάλι στην τσέπη μήνες περνούν, χρόνια ίδιο παραμένει δεν μίκρυνε, δεν μεγάλωσε δεν έφυγε η φλούδα μέσα τη σάρκα να δω ίδιο στο χέρι. Δεν μέστωσε δεν σάπισε Μονάχα νεράντζι ξέρει να γίνεται τις μέρες της συγκομιδής μπολιασμένο με πίκρα. ~Ένα ποίημα της Συλβάνας Παπαϊωάννου
Μέτρηση Κοιτάζοντας ένα ρολόι στον τοίχο να μετράει την ώρα οι δείκτες να λειτουργούν, να προχωρούν, δεν μας έδινε λίγο από τον χρόνο του όταν του το ζητούσαμε Θέλαμε μεγαλύτερες μέρες, λες και δεν θα τις μετρούσαμε κι εκείνες ~Ένα ποίημα του Σπύρου Χαλβαντζή
Ο άντρας πόλη Είσαι ο άντρας πόλη Υπάρχει ένα κομμάτι λούνα παρκ στο δάσος της πόλης σου Το σώμα σου είναι τόσο γεμάτο με μέρη σπίτια, βιβλιοθήκες, θερμοκήπια με ηλιοτρόπια Έχεις γύρω θάλασσα και είσαι θάλασσα Έχεις το πρόσωπο ενός ποιητή θα έπινες έτσι από το γυναικείο αίμα μου Κάτω από τα μάτια σου…
Γοργόνος Όσο τον έπιανα τόσο ξεγλίστραγε απ΄τα δίχτυα μου Τα πάντα είχα δοκιμάσει: με το καλό ξενέρωνε στο φτύσιμο δεν αντιδρούσε στα ζόρικα το έβαζε στη γοργονο-ουρά του και με άφηνε να τον κοιτώ ανήμπορος με πόδια μπηγμένα βαθιά μες στην άμμο Γιατί με ένα-δυο μαθήματα κολύμβησης σε νερό πισίνας εικοσπεντάρας γλυκό Και πνευμόνια…
Ο θάνατος κι ο ελεγκτής Ο θάνατος είναι ελεγκτής με ποσοστά δουλεύει στου χρόνου τις συγκοινωνίες. Με την απελπισία τρέφεται της κάρτας της ληγμένης και ντροπή δε νιώθει όταν μετά τη βάρδια στο σπίτι το κτισμένο από ερείπια επιστρέφει. ~Ένα ποίημα της Μάρως Τσεκούρα
Κουαρτέτα μιας δολοφονημένης εξομολόγησης -Ι- Μόνο γυναίκα θα μπορούσε να’ναι η θάλασσα αυτή αντέχει τα πολλά. Έβαλε ψύχρα απόψε Και ακούω τη θάλασσα πιο καθαρά έπεσα προχθές χτύπησα άσχημα ακόμα παραπατάω στο περπάτημα από το χτύπημα δεν ξέρω αν έφταιξε ο κακός ο λογισμός μου ή τα κακά τα πεζοδρόμια. Γι΄αυτό…
Νέκυια Χθες περπάτησα στον ύπνο μου κι έψαχνα να μάθω τι σκέφτεται η Άτραπος για μένα. Βρέθηκα στους υγρούς κήπους με τα ξεραμένα τριαντάφυλλα και τις μαυροπεταλούδες. Ρώταγα τους περαστικούς Τις ρίζες, τις πέτρες, τα πουλιά. Πάρε μαζί σου φύλακες, μην κατέβεις μόνη, μου είπαν. Το δόντι Το οστό Το νύχι…
Ας μιλήσουμε ξανά για το γυμνό στην τέχνη. Πώς ηχεί μέσα μας και τελικά γιατί φοβίζει τόσο; Έχω παρατηρήσει ως φωτογράφος πως όταν συζητώ με ένα μοντέλο σχετικά με τέτοια φωτογράφιση την ονομάζω «ημίγυμνη», ώστε να μην τρομάξει. Σπεύδω δηλαδή, να προλάβω οποιαδήποτε ανασφάλεια ή φόβο διαπόμπευσης του σώματος, αντί να μιλήσουμε κατευθείαν για τον…
Μερικές φορές νιώθω πως Στην προηγούμενη ζωή μου ήμουν χρυσόψαρο Τριγυρνούσα ασταμάτητα σε μια γυάλα Ξεχνώντας τα σημεία απ’ τα οποία έχω περάσει ήδη Κι ήμουν καταδικασμένη να το κάνω αυτό εφ’ όρου ζωής Σαν τον Σίσυφο. Κι ήρθα σ’ αυτή τη ζωή για να το επαναλάβω Μόνο που τώρα όλος ο κόσμος είναι η…
